Τσαρλς Μπουκόφσκι: Ο άνθρωπος που ανέδειξε το περιθώριο...

Στις 16 Αυγούστου του 1920 ο Τσαρλς Μπουκόφσκι είδε για πρώτη φορά το φως της ημέρας. Ο ίδιος έζησε για 74 χρόνια στο «σκοτάδι» και το περιθώριο, όμως το έργο που άφησε φεύγοντας στις 9 Μαρτίου του 1994 ήταν υπέρλαμπρο!

Τσαρλς Μπουκόφσκι: Ο άνθρωπος που ανέδειξε το περιθώριο...

Μια τρυφερή ψυχή που υμνούσε το περιθώριο και ζούσε σε αυτό λάμποντας περισσότερο από τους συνανθρώπους του.

Αυτός ήταν ο Τσαρλς Μπουκόφσκι. Ποιητής, συγγραφέας, πότης... Έχοντας περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια δίπλα σε έναν πατέρα ο οποίος τον τιμωρούσε συνεχώς για τα δικά του λάθη, έζησε από μικρός συντροφιά με το αλκοόλ και τις άπειρες σκέψεις του.

Αντισυμβατικός, απολίτιστος, χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας και καθωσπρεπισμού, ο Τσαρλς Μπουκόφσκι είναι ένας από τους λίγους ανθρώπους που όσο έζησε μπόρεσε να αποδείξει ότι στο περιθώριο μπορεί να ξεφυτρώνουν μαργαριτάρια. Δεν ήθελε να ζήσει ποτέ του στους ρυθμούς που η κοινωνία του επέβαλε: «Πως στο διάολο ένας άνθρωπος μπορεί να ευχαριστιέται το να σηκώνεται στις 6.30 η ώρα το πρωί από ένα επίμονο ξυπνητήρι, να πηδάει από το κρεβάτι, να βιάζεται να ντυθεί, να τρώει γρήγορα, να κατουράει γρήγορα, να παλεύει με την κίνηση στον δρόμο, για να φτάσει σε ένα μέρος που θα κερδίσει λεφτά για κάποιον άλλον και να είναι και ευγνώμων για την ευκαιρία αυτή που του δίνεται;», αναρωτιόταν.

Η αλήθεια είναι ότι ο ίδιος δεν θα μπορούσε να ζήσει ποτέ έτσι. Αν το έκανε θα στερούσε από την ανθρωπότητα σκέψεις εναλλακτικές, σκέψεις που ελευθερώνουν το μυαλό των συνανθρώπων μας, που μας κάνουν να βλέπουμε έξω από τα «κουτάκια» που μας εγκλωβίζουν σε μια ζωή τυποποιημένη.

Για τον Μπουκόφσκι θα έχετε διαβάσει ήδη πολλά. Είναι περιττό να αναλύσουμε τη μοναδικότητά του. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε όμως, είναι να τον θυμηθούμε μέσα από το έργο του:

«Η ελεύθερη ψυχή είναι σπάνια, αλλά την καταλαβαίνεις όταν την δεις. Κι αυτό, γιατί αισθάνεσαι όμορφα, πολύ όμορφα, όταν είσαι κοντά ή μαζί της»...

Κι ένα ποίημα του:

Οι δεινόσαυροι, εμείς
γεννημένοι έτσι
να είμαστε έτσι
καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν
καθώς ο κ.Θάνατος γελά
καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται
καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται
καθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου
καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους
καθώς ο ήλιος κρύβεται
είμαστε
γεννημένοι έτσι
να είμαστε έτσι
με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους
με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό
με μπαρ όπου οι θαμμόνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους
με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα
γεννημένοι έτσι
με νοσοκομεία που είναι τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να πεθάνεις
με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος
σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες και τα τρελοκομεία κλειστά
σε έναν τόπο όπου οι μάζες ανυψώνουν ηλίθιους σε πλούσιους ήρωες
γεννημένοι μέσα σ’αυτό
περπατώντας και ζώντας μέσα σ’ αυτό
πεθαίνοντας λόγω αυτού
μένοντας άφωνοι λόγω αυτού
ευνουχισμένοι
έκλυτοι
αποκληρωμένοι
λόγω αυτού
εξαπατημένοι από αυτό
χρησιμοποιημένοι από αυτό
εξευτελισμένοι από αυτό
εξοργισμένοι και απηυδησμένοι από αυτό
βίαοι
απάνθρωποι
λόγω αυτού
η καρδιά έχει μελανιάσει
τα δάχτυλα πλησιάζουν το λαιμό
το όπλο
το μαχαίρι
τη βόμβα
τα δάχτυλα τείνουν προς έναν μη αποκρυνόμενο θεό
τα δάχτυλα πλησιάζουν το μπουκάλι
το χάπι
τη σκόνη
γεννημένοι σ’ αυτό το θλιβερό θανατικό
γεννημένοι με μια κυβέρνηση με 60 χρονών χρέος
που σύντομα δε θα είναι ικανή να αποπληρώσει τους τόκους αυτού του χρέους
και οι τράπεζες θα καούν
το χρήμα θα καταστεί άχρηστο
θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες δολοφονίες στους δρόμους
θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι όχλοι
η γη θα είναι άχρηστη
η τροφή θα γίνει μια φθίνουσα απόδοση
η πυρηνική ενέργεια θα έρθει στην κατοχή των πολλών
εκρήξεις θα σείουν ακατάπαυστα τη γη
ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο
οι πλούσιοι και οι επίλεκτοι θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς
η Κόλαση του Δάντη θα μοιάζει με παιδική χαρά
ο ήλιος θα κρυφτεί και θα είναι νύχτα παντού
τα δέντρα θα πεθάνουν
η βλάστηση όλη θα πεθάνει
ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων
η θάλασσα θα μολυνθεί
οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν
η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός
σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων θα ζέχνουν στο σκοτεινό άνεμο
οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες
και οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν από δολιοφθορές
την έλλειψη προμηθειών
το φυσικό φαινόμενο της φθοράς
και θα υπάρξει η πιο όμορφη σιγή από ποτέ
γεννημένη από αυτό
ο ήλιος ακόμα εκεί κρυμμένος
να περιμένει το επόμενο κεφάλαιο.