Αιώνια ευγνωμοσύνη

Κανείς προπονητής, παίκτης ή ακόμα και πρόεδρος δεν είναι πάνω από την ομάδα, όσες νίκες, όσα γκολ και όσα χρήματα και να προσφέρει στον σύλλογο που υπηρετεί.

Ο Ολυμπιακός ήταν, είναι και θα είναι πάνω από πρόσωπα, ονόματα, εποχές, επιτυχίες και αποτυχίες. Οι άνθρωποι περνούν, οι ποδοσφαιριστές αλλάζουν, οι προπονητές έρχονται και φεύγουν, οι διοικήσεις κάποια στιγμή παραδίδουν τη σκυτάλη, όμως ο σύλλογος μένει και συνεχίζει να γράφει τη δική του ιστορία.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως όταν ένας άνθρωπος αποχωρεί από τον Ολυμπιακό δεν πρέπει να αναγνωρίζουμε όσα προσέφερε, ούτε ότι ο σεβασμός και η ευγνωμοσύνη προς κάποιον μειώνουν την αξία και το μεγαλείο της ίδιας της ομάδας.

Και στην περίπτωση του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, πραγματικά δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να καταλάβει κανείς τι άφησε πίσω του. Ήρθε στον Πειραιά τον Φεβρουάριο του 2024, σε μια περίοδο που ο Ολυμπιακός έψαχνε να ξαναβρεί τον δρόμο του και την αγωνιστική του ταυτότητα, χωρίς κανείς τότε να μπορεί να φανταστεί τι θα ακολουθούσε.

Δεν ήρθε ως κάποιος προπονητής-σταρ, δεν χρειάστηκε να κάνει μεγάλες δηλώσεις ούτε να υποσχεθεί πράγματα που ακούγονται ωραία στις παρουσιάσεις, αλλά τελικά αποδεικνύονται δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Ήρθε, δούλεψε, έβαλε τη δική του φιλοσοφία στην ομάδα και μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κατάφερε να αλλάξει την ψυχολογία της.

Και κάπου εκεί ξεκίνησε ένα από τα πιο όμορφα ποδοσφαιρικά παραμύθια που έχουμε ζήσει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μια ομάδα που μέχρι λίγους μήνες πριν έψαχνε ισορροπία και σταθερότητα, μεταμορφώθηκε σε ένα σύνολο που δεν φοβόταν κανέναν αντίπαλο, που έμπαινε στο γήπεδο με πίστη στις δυνατότητές του και που όσο μεγάλωνε η δυσκολία, τόσο μεγάλωνε και η ίδια.

Ο Μεντιλίμπαρ κατάφερε να δώσει στους ποδοσφαιριστές την πεποίθηση ότι μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια οποιονδήποτε αντίπαλο και να διεκδικήσουν τη νίκη, ανεξάρτητα από όνομα, φανέλα, μπάτζετ ή ευρωπαϊκή ιστορία.

Και μετά ήρθε η Ευρώπη. Ήρθαν οι μεγάλες βραδιές, οι ανατροπές, οι στιγμές που ο Ολυμπιακός έκανε να τον κόσμο του να πιστέψει σε ένα όνειρο τρελό. Η Φενέρμπαχτσε, η Άστον Βίλα, η Φιορεντίνα και στο τέλος εκείνη η αξέχαστη νύχτα της 29ης Μαΐου 2024 στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εκεί όπου ο Ολυμπιακός, με τον Μεντιλίμπαρ στην άκρη του πάγκου, κατέκτησε το Conference League και έγραψε τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή σελίδα στην ιστορία του πειραϊκού συλλόγου.

Δεν ήταν απλώς ένας ακόμα τίτλος. Ήταν το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία του Ολυμπιακού και, ταυτόχρονα, το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο που κατακτήθηκε από ελληνικό σύλλογο στο ποδόσφαιρο. Για έναν σύλλογο που είχε περάσει δεκαετίες ολόκληρες κυνηγώντας αυτή τη στιγμή, για γενιές Ολυμπιακών που μεγάλωσαν με το όνειρο μιας ευρωπαϊκής κούπας, εκείνο το βράδυ δεν ήταν απλώς μια επιτυχία μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Ήταν η δικαίωση ενός ονείρου που είχε περάσει από γενιά σε γενιά και είχε πλέον γίνει πραγματικότητα. Και ο άνθρωπος που βρισκόταν εκεί, στον πάγκο, ήταν ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι μόνο και μόνο γι' αυτό το επίτευγμα ο Μεντιλίμπαρ θα είχε ήδη εξασφαλίσει μια θέση στην ιστορία του Ολυμπιακού. Θα ήταν απόλυτα σωστό, αλλά η ιστορία του στον Πειραιά δεν σταμάτησε εκεί. Στην επόμενη σεζόν, αυτή των 100 χρόνων του συλλόγου, ο Ολυμπιακός δεν περιορίστηκε στο να γιορτάσει την ιστορία του, αλλά δημιούργησε καινούργια, με τον Μεντιλίμπαρ να οδηγεί την ομάδα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου και να προσθέτει ακόμη περισσότερη λάμψη σε μια ήδη ιστορική περίοδο.

Κι όμως, όσο σημαντικοί κι αν είναι οι τίτλοι, όσο κι αν οι κούπες είναι αυτές που τελικά γράφουν τα ονόματα στα βιβλία της ιστορίας, ότι αυτό που έκανε τον Μεντιλίμπαρ τόσο ξεχωριστό στα μάτια του κόσμου ήταν κάτι που δεν αποτυπώνεται σε κανένα στατιστικό. Ήταν ο χαρακτήρας του. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο στάθηκε απέναντι στην ομάδα, στους ποδοσφαιριστές, στους αντιπάλους, στις δύσκολες στιγμές και στις μεγάλες επιτυχίες. Σε μια εποχή όπου πολλές φορές οι προσωπικότητες του ποδοσφαίρου προσπαθούν να γίνουν μεγαλύτερες από τους συλλόγους που υπηρετούν, ο Μεντιλίμπαρ έδωσε την εντύπωση ενός ανθρώπου που ήξερε πολύ καλά ότι ο ρόλος του ήταν να υπηρετήσει τον Ολυμπιακό και όχι να χρησιμοποιήσει τον Ολυμπιακό για να μεγαλώσει ο ίδιος.

Αυτός ήταν, ίσως, και ένας από τους σημαντικότερους λόγους που κέρδισε τον σεβασμό ακόμη και ανθρώπων που δεν υποστηρίζουν τον Ολυμπιακό. Γιατί μπορεί οι τίτλοι να δημιουργούν θαυμασμό, αλλά ο χαρακτήρας είναι αυτός που δημιουργεί σεβασμό. Ο Μεντιλίμπαρ δεν προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον μεγάλο πρωταγωνιστή κάθε επιτυχίας, ούτε χρειάστηκε να βρίσκεται διαρκώς μπροστά από τις κάμερες για να υπενθυμίζει τη δική του αξία. Άφηνε τη δουλειά του να μιλάει και, όταν ερχόταν η ώρα των μεγάλων στιγμών, έδειχνε έναν άνθρωπο που μπορούσε να χαρεί, να συγκινηθεί, αλλά ταυτόχρονα να παραμένει προσγειωμένος.

Και ίσως αυτό είναι κάτι που αξίζει να αναγνωρίσουμε ακόμη περισσότερο σήμερα. Γιατί στο ποδόσφαιρο είναι πολύ εύκολο να αγαπάμε κάποιον όσο κερδίζει και να τον ξεχνάμε όταν έρθουν οι δύσκολες στιγμές. Είναι πολύ εύκολο να αποθεώνουμε έναν προπονητή όταν σηκώνει την κούπα και, λίγους μήνες αργότερα, να συμπεριφερόμαστε σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Όμως η ιστορία δεν γράφεται μόνο από την τελευταία σελίδα και ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κρίνεται αποκλειστικά από το πώς τελείωσε η συνεργασία του με έναν σύλλογο.

Γι' αυτό και η αποχώρησή του δεν χρειάζεται να γίνει αφορμή για να ξεχάσουμε όσα προσέφερε. Ο Ολυμπιακός έχει κάθε δικαίωμα, όπως κάθε μεγάλος σύλλογος, να παίρνει τις αποφάσεις που θεωρεί σωστές για το μέλλον του και να κοιτάζει μπροστά. Αυτό όμως δεν ακυρώνει το παρελθόν. Δεν ακυρώνει το Conference League, δεν ακυρώνει το πρωτάθλημα, δεν ακυρώνει το Κύπελλο, δεν ακυρώνει τις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές και, κυρίως, δεν ακυρώνει εκείνη τη στιγμή που ο Ολυμπιακός σήκωσε για πρώτη φορά στην ιστορία του ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο.

Κάποιοι άνθρωποι περνούν από έναν σύλλογο και αφήνουν πίσω τους αριθμούς. Κάποιοι αφήνουν τίτλους και κάποιοι άλλοι αφήνουν ιστορία. Ο Μεντιλίμπαρ ανήκει, χωρίς καμία αμφιβολία, στην τελευταία κατηγορία. Γιατί μπορεί στο μέλλον να έρθουν άλλοι προπονητές, να κερδίσουν περισσότερα πρωταθλήματα ή περισσότερα Κύπελλα, να δημιουργήσουν νέες μεγάλες ομάδες και να προσφέρουν ακόμη περισσότερες επιτυχίες στον σύλλογο, όμως κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήταν ο προπονητής που καθόταν στον ερυθρόλευκο πάγκο όταν ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας του.