Δε χρειάζεται να είσαι σούπερ σταρ για να σε θυμάται ο κόσμος

Γενικά, όπως έχουμε δει ολόκληρο το καλοκαίρι, οι οπαδοί του Ολυμπιακού έχουν μια ιδιαίτερη αδυναμία στους παίκτες που αποτέλεσαν το κορμό της ομάδας τα τελευταία χρόνια. Και είναι λογικό. Αυτό το σύνολο έφτασε πέντε φορές στο Final Four, κατέκτησε όλα τα διαθέσιμα τρόπαια και εντυπωσίασε άπαντες στην Ευρώπη με το μοναδικό στυλ μπάσκετ που έπαιζε.

Ένας από αυτούς είναι και ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης. Μάλιστα, ο Λάρι είναι από τους πρώτους. Ήρθε το καλοκαίρι του 2020, κατά τη διάρκεια του COVID, με το εγχώριο τμήμα του Ολυμπιακού να είναι στην Α2 και την ομάδα της Ευρωλίγκας να χτίζεται από την αρχή.

Ήταν εκεί όταν επέστρεψε ο Κώστας Σλούκας. Ήταν εκεί και όταν έφυγε. Ήταν εκεί να καλωσορίσει τον Μουστάφα Φαλ, τον Τόμας Γουόκαπ, τον Τζορτζ Πάπας, τον Εβάν Φουρνιέ, τον Όμηρο Νετζήπογλου και τον Μόουζες Ράιτ. Ήταν εκεί όταν ο Ολυμπιακός επέστρεψε στους τίτλους στην Ελλάδα (Κύπελλο 2022), όταν έφτασε στο πρώτο από τα πέντε Φάιναλ Φορ. Ήταν εκεί όταν κατάφερε να το κατακτήσει.

Γενικά, ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης είναι ένας παίκτης που ποτέ δεν είχε το ρόλο του σταρ ή του βασικού κι αναντικατάστατου. Νομίζω πως κι ο ίδιος ήξερε ότι στον Ολυμπιακό δε μπορούσε να το κάνει αυτό. Ωστόσο, αυτό δεν τον απέτρεψε από το να είναι κομβικός όποτε τον χρειάστηκε η ομάδα (η τριετία 2020-2022 ειδικά είναι χαρακτηριστική).

Κυρίως, όμως, δεν τον σταμάτησε από το να γίνει σύνθημα στα χείλη των Ολυμπιακών. Των φιλάθλων που λάτρεψαν το πάθος του, την ενέργειά του, την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του. Γιατί οι οπαδοί καταλαβαίνουν πότε ένα παιδί θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει η ομάδα του, ενώ λατρεύουν και τους χαρακτήρες που μπαίνουν σε ένα γήπεδο και τρώνε σίδερα.

Ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης αποχωρεί από το Μεγάλο Λιμάνι ως ένα από τα πιο αγαπητά παιδιά της ερυθρόλευκης κερκίδας. Κι αυτό το κέρδισε με το σπαθί του.