Παπαβασιλείου: «Στην Αυστρία υπάρχει ταλέντο, δεν υφίσταται ανδρική ομάδα χωρίς ακαδημίες»

Ο προπονητής των Ντόρνμπιρν Λάιονς, Κώστας Παπαβασιλείου, «φιλοξενήθηκε» στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του EOK WebRadio με τον Γιώργο Βαλαβάνη και τον Γιάννη Σταυρουλάκη και μετέφερε τις εμπειρίες του από την ομάδα και την Αυστρία γενικότερα. Αναλυτικά είπε:

Για το πώς βρέθηκε στην Αυστρία: «Αρχικά, αποφάσισα να ασχοληθώ λίγα χρόνια αφότου πήρα το πρώτο μου πτυχίο. Δούλεψα στις ακαδημίες του Πανναξιακού για δύο χρόνια κι έπειτα στις ακαδημίες του Ολυμπιακού με επικεφαλή τον κ. Τσαλδάρη, ήμουν τρία χρόνια εκεί. Ήταν λίγο σύνθετη απόφαση, έπαιζα μπάσκετ παράλληλα και έπρεπε να σκεφτώ τη ζωή μου στο μπάσκετ και πώς θα ήθελα να είναι, σκεφτόμουν ότι το να αρχίσω το προπονητικό μου βήμα σε υψηλότερο επίπεδο από ότι θα μπορούσα να το κάνω στην Ελλάδα με έβαλε σε σκέψεις. Με την πρώτη ευκαιρία που μου προέκυψε, δέχτηκα χωρίς πολλές σκέψεις την πρόταση των Λάιονς. Πριν από μένα προπονητής στην ομάδα ήταν ο Γιάννης Τσιρογιάννης, μου έκανε μία πρόταση. Όλα πήραν τον δρόμο τους πολύ σύντομα. Μέσα σε μία νύχτα πήρα την απόφαση να σταματήσω το μπάσκετ. Σε οποιοδήποτε επίπεδο παίζεις, είναι δύσκολο να πεις τέλος και να κάνεις το επόμενο βήμα. Η Αυστρία προέκυψε τελείως ξαφνικά, μιλούσα τη γλώσσα όμως και μου φάνηκε εύκολη προσαρμογή. Για αυτό και αποφάσισα να τα αφήσω όλα και να προπονήσω για πρώτη φορά ανδρική ομάδα. Είμαι στον τέταρτο μου χρόνο στην ομάδα».

Για τον θεσμό του Έλληνα προπονητή στην Αυστρία: «Γενικότερα, μιλάμε για μία από τις πιο δομημένες χώρες στην Ευρώπη. Όπως καταλαβαίνετε, ο αθλητισμός είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, δεν θα μπορούσε να ήταν και διαφορετικά στο μπάσκετ. Το άθλημα είναι το πέμπτο πιο λαοφιλές στην Αυστρία. Τα χειμερινά σπορ έχουν την τιμητική τους, αλλά συμπεριφέρονται στο άθλημα με την ίδια σοβαρότητα και τον ίδιο επαγγελματισμό. Υπάρχει σεβασμός στον προπονητή και υπάρχουν αρχές».

Για το επίπεδο του μπάσκετ στην Αυστρία: «Όσο κι αν για κάποιους ακουστεί περίεργο, υπάρχει ταλέντο. Η Αυστρία έχει πολλά παιδιά από τις πρώην χώρες της Γιουγκοσλαβίας. Υπάρχουν πολλά παιδιά με ταλέντο που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν οικογενειακώς. Το υλικό υπάρχει, προπονητές δεν υπάρχουν όμως. Έχω ταξιδέψει αρκετά, οι εγκαταστάσεις είναι άψογες. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν πολλοί προπονητές που να θέλουν να κυνηγήσουν το κάτι παραπάνω. Δεν είναι εύκολο να το συναντήσεις αυτό από έναν ντόπιο προπονητή, με κάθε σεβασμό. Κατά την άποψη μου, ταλέντο υπάρχει παντού. Η ερώτηση είναι αν υπάρχουν προπονητές και εγκαταστάσεις. Ο βοηθός της Εθνικής U16 είναι Έλληνας και ονομάζεται Δημήτρης Μουράτογλου, ζει στο Σάλτσμπουργκ χρόνια και έχει παίξει στο παρελθόν στην Ελλάδα. Συνήθως αυτό που κάνουν στην Αυστρία στα αναπτυξιακά τμήματα είναι να βάζουν ξένους ως άμεσους συνεργάτες και ντόπιους προπονητές. Εργάζομαι και στην Εθνική Αρμενίας U18, ο βοηθός μου θα είναι ντόπιος. Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με τους προπονητές εδώ, το συζητάμε συχνά με την Ομοσπονδία. Επένδυσε πολλά χρήματα στο 3-3, πέρυσι στέφθηκε και πρωταθλήτρια, ήταν μεγάλη υπόθεση. Αναγνωρίζουν το μεγάλο πρόβλημα και προσπαθούν να το κάνουν ελκυστικό στις ομάδες με δωρεάν σεμινάρια και επιμορφωτικά ταξίδια μέσω χώρων που ψάχνουν να βρουν και να υποστηρίξουν τους νέους. Στέλνουν νεαρά παιδιά σε σεμινάρια προκειμένου να επιμορφωθούν και να τους δώσουν κίνητρο να ασχοληθούν. Πρέπει να το αγαπούν όμως και θέλει υπομονή».

Για την Εθνική Αρμενίας: «Αγαπώ πολύ αυτό που κάνω, είμαι ευλογημένος που βιοπορίζομαι από αυτό που μου αρέσει. Πηγαίνω εκεί όπου με θέλουν. Η Αρμενία προέκυψε μέσω του Μάικ Καλαβρού,. Ήμασταν μαζί στον Ολυμπιακό. Ένας από τους ανθρώπους του επιτελείου είναι υπεύθυνος του αναπτυξιακού προγράμματος της Αρμενίας και τρέχει όλο το πρόγραμμα. Πέρυσι έπαιζε η Εθνική Αρμενίας με την Αυστρία και έψαχνε ένα άτομο να ξέρει το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Του άρεσε η δουλειά μου και μου πρότεινε να είμαι στα επόμενα “παράθυρα” βοηθός. Ήμουν και βοηθός του Μπόγκνταν Κάραϊτσιτς στην Εθνική Βουλγαρίας. Χτίστηκε μία σχέση έτσι, ήμουν στο U20 επίσης και του χρωστάω πολλά. Είναι σημαντικό να έχεις παραστάσεις από ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Το να είσαι σε αυτά είναι κάτι που δεν πρέπει να το παίρνεις ως δεδοέμνο».

Για τη ζωή στην Αυστρία και στο Ντόρνμπιρν: «Καμία σύγκριση με τη Βιέννη, είναι ένα μικρό χωρίο 50.000 κατοίκων. Όλα τα ταξίδια που κάνουμε γίνονται οδικώς και περίπου μας παίρνει πέντε με έξι ώρες. Το χωριό βρίσκεται στο Σεν Γκάλεν της Ελβετίας κοντά, τελείως στο δυτικό κομμάτι».

Για την προοπτική του εξωτερικού: «Θα είμαι ειλικρινής, οι συνθήκες με οδήγησαν στο να μετακομίσω στο εξωτερικό. Πολλοί συνάδελφοι όπως κι εγώ χρειάστηκε να κάνουν δύο δουλειές για να βιοποριστούμε. Κάποια στιγμή πρέπει να σκεφτείς πολύ καλά πώς βλέπεις τον εαυτό σου στο άθλημα και στη ζωή. Σίγουρα μου λείπει η Ελλάδα, το πρωτάθλημα είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Ξέρετε πολύ καλά ότι δεν είναι εύκολο να εργάζεσαι εκτός Ελλάδας σε μία χώρα που το επίπεδο του μπάσκετ δεν είναι και σε πολύ καλό επίπεδο. Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα χρειαστεί να μείνω στο εξωτερικό».

Για την παραγωγική διαδικασία ανερχόμενων ταλέντων: «Υπάρχει και είναι αρκετοί. Ο Λούκα ο Μπράκοβιτς είναι παιδί των Ντόρνμπιρν Λάιονς, είχα τον αδερφό του παίκτη. Υπάρχουν πολλά παιδιά που πηγαίνουν στο NCAA. Το ταλέντο μόνο του δεν φτάνει όμως, πρέπει να υπάρχουν και κατάλληλες συνθήκες. Εάν συνεχίσουν να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση θα τα καταφέρουν. Από τη στιγμή που ανέλαβα την ομάδα, συντονίζω όλο το προπονητικό πρόγραμμα από τις μικρές ηλικίες. Δεν υπάρχει ανδρικό μπάσκετ χωρίς να υπάρχουν ακαδημίες. Πρέπει να είσαι μόνιμα σε μία παραγωγική διαδικασία».