Αυτοί είναι οι ηθοποιοί που ευνόησε ο κινηματογραφικός φακός

Ο κινηματογραφικός κάθε άλλο παρά αμερόληπτος ευνόησε κατά περιόδους ορισμένους ηθοποιούς που δεν είναι απαραίτητα οι καλύτεροι διέθεταν όμως μια ανεξήγητη φωτογένεια. Στα χρονικά του ελληνικού κινηματογράφου οι εκάστοτε αστέρες δεν ήταν ίσως όσο χαρισματικοί θεωρούσαμε. Η αλήθεια συχνά φαινόταν στη θεατρική σκηνή, όπου ο μύθος και η λάμψη αυτών των ανθρώπων χλόμιαζε αναπάντεχα.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ίσως ήταν η κατεξοχή ευνοούμενη του κινηματογραφικού φακού, στο θέατρο κινήθηκε μάλλον σε ρηχά νερά, εξαργυρώνοντας περισσότερο τη λατρεία του κόσμου που της εξασφάλισε τόσο απλόχερα η μεγάλη οθόνη. Ακόμα και η αντίζηλός της, η Τζένη Καρέζη, που θεωρήθηκε ικανότερη στην υποκριτική δεν φαίνεται να είχε το εκτόπισμα του μεγάλου ηθοποιού επί σκηνής. Αλλά κι ο Νίκος Κούρκουλος, το σκληρό αγόρι του σινεμά, με τα υπέροχα ασπρόμαυρα πλάνα της δεκαετίας του '60 κατάφερε να σώζει το μύθο του τόσο στο πανί όσο και στη σκηνή με σκληρή δουλειά και μεθοδικότητα, κάτι που ίσως δεν είχε, για παράδειγμα, ο σαφώς καλύτερος Αλέκος Αλεξανδράκης, τουλάχιστον κινηματογραφικά.

Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ήταν διαφορετική περίπτωση, καθώς διέθεταν όλα τα φόντα της υποκριτικής αλλά στην πορεία «κάηκαν» και τελμάτωσαν σε μια κοινοτοπία ύφους και ευρημάτων.

Αντίθετα ηθοποιοί όπως ο Κώστας Καζάκος ή ο Άγγελος Αντωνόπουλος δυσκολεύονταν να βρουν το δρόμο προς τη γενική αποδοχή αλλά και πρωταγωνίστριες όπως η Μπέτυ Αρβανίτη, που δεν έφτασε ποτέ την απήχηση μιας Βουγιουκλάκη ή μιας Λάσκαρη στη μεγάλη οθόνη, επί σκηνής όμως έκανε και συνεχίζει να κάνει παπάδες.

Ο κινηματογραφικός φακός αποδεικνύεται μεροληπτικός όπως και η Ιστορία. Οι ευνοούμενοί του, όχι απαραίτητα οι καλύτεροι ηθοποιοί, απολαμβάνουν μια ανεξίτηλη δόξα που δύσκολα εξηγείται.