Ολυμπιακός: Έστω και σε μικρά διαστήματα, είδαμε κάτι το διαφορετικό

Δεν ήταν ένα παιχνίδι που θα το θυμόμαστε για το θέαμα. Ειδικά το πρώτο 45λεπτο. Ήταν όμως ένα παιχνίδι από το οποίο ο Ολυμπιακός μπορεί να κρατήσει αρκετά πράγματα. Κυρίως από το δεύτερο ημίχρονο, όταν οι «ερυθρόλευκοι» ανέβασαν στροφές, κυκλοφόρησαν καλύτερα την μπάλα και άρχισαν να δημιουργούν πραγματικές προϋποθέσεις για γκολ.

Στο πρώτο μέρος το παιχνίδι είχε την κατοχή και όχι την ουσία. Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να βρει τους χώρους που αναζητούσε και ουσιαστικά η καλύτερη στιγμή του ήταν το φάουλ του Φορτούνη. Μετά την ανάπαυλα, όμως, άλλαξαν αρκετά.

Η ομάδα του Μεντιλίμπαρ άρχισε να μεταφέρει την μπάλα πιο γρήγορα, να βρίσκει παίκτες ανάμεσα στις γραμμές και να πατάει με περισσότερους ποδοσφαιριστές στην περιοχή. Οι φάσεις άρχισαν να έρχονται η μία μετά την άλλη και ο Ατρόμητος υποχρεώθηκε να υποχωρήσει αρκετά μέτρα.

Σε αυτό το κομμάτι είχε σημαντική συμβολή ο Φορτούνης. Οι σέντρες του είχαν ποιότητα και δημιούργησαν προβλήματα στην άμυνα των φιλοξενούμενων, ενώ υπήρχαν και συνεργασίες που έδειξαν ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να αναζητήσει διαφορετικούς τρόπους για να φτάσει στην αντίπαλη περιοχή. Παίζοντας αυτή τη φορά με την μπάλα κάτω.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συνεργασία Ζέλσον και Μπρούνο, με τον Πορτογάλο να βρίσκει με τακουνάκι τον συμπαίκτη του και τον τελευταίο να βγαίνει σε εξαιρετική θέση. Δεν ήταν η μοναδική τέτοια στιγμή.

Και φυσικά υπήρχε ο Χουτεσιώτης. Ο τερματοφύλακας του Ατρομήτου πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση και για μεγάλο διάστημα κρατούσε μόνος του την ομάδα του μέσα στο παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός έχασε πέναλτι με τον Ελ Κααμπί, είχε ευκαιρίες, όμως δεν πανικοβλήθηκε. Συνέχισε να πιέζει και τελικά βρήκε τη λύση από τον Κάρμο. Ένα γκολ που είχε ακόμη μεγαλύτερη αξία λόγω της αφιέρωσης του Ανγκολέζου στον Ελ Κααμπί. Ο επιθετικός του Ολυμπιακού είχε μόλις αστοχήσει από την άσπρη βούλα και ο Κάρμο φρόντισε με τον δικό του τρόπο να του δείξει ότι η ομάδα είναι μαζί του. Μία μικρή αλλά σημαντική στιγμή.

Και μέσα σε όλα αυτά, ο Ζοέλ Ρόκα ήταν ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της βραδιάς.

Μπήκε στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα και αμέσως έδωσε περισσότερη επιθετικότητα. Δεν περιορίστηκε στη φάση του πέναλτι που κέρδισε ούτε στη συμμετοχή του στη δημιουργία του γκολ. Πήρε πρωτοβουλίες, επιτέθηκε κατά μέτωπο και ανάγκασε την άμυνα του Ατρομήτου να ασχοληθεί περισσότερο μαζί του.

Αυτό ακριβώς περιμένει ο Μεντιλίμπαρ από τους νέους παίκτες του. Να προσθέσουν στοιχεία που έλειπαν και να κάνουν τον Ολυμπιακό πιο απρόβλεπτο.

Υπάρχει βέβαια ακόμη δρόμος. Ο Γκουστάβο Σα (καλός στο πρώτο 25λεπτο) χρειάζεται χρόνο, όπως και τα υπόλοιπα νέα αποκτήματα. Η ομάδα δεν έχει αποκτήσει ακόμη την τελική της μορφή και ο Ισπανός τεχνικός περιμένει να ολοκληρωθούν οι τελευταίες κινήσεις για να έχει στα χέρια του το ρόστερ με το οποίο θα δουλέψει.

Αλλά η ουσία της πρεμιέρας είναι μία: ο Ολυμπιακός βρήκε στο δεύτερο ημίχρονο περισσότερη ένταση, περισσότερη δημιουργία και περισσότερες λύσεις. Και κυρίως είδαμε ποδόσφαιρο με την μπάλα κάτω. Το είχαμε ξεχάσει πώς είναι αυτό το στυλ ποδοσφαίρου.

Και αυτό, για ένα καινούργιο σύνολο που ακόμη χτίζεται, είναι ένα πρώτο θετικό σημάδι.