Κερδίζοντας και χάνοντας, ακολουθώντας το δικό του μονοπάτι

Ο Εργκίν Αταμάν αποτελεί οριστικά παρελθόν από τον Παναθηναϊκό, με τον Τούρκο τεχνικό να αποχαιρετά τους φιλάθλους των πρασίνων, μέσω του κοινού βίντεο με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, καθώς και την Ελλάδα, που του χάρισε «αμέτρητες υπέροχες αναμνήσεις και συναισθήματα».

Η αλήθεια είναι ότι, στην τριετία που ο Εργκίν Αταμάν έμεινε και δούλεψε στην Ελλάδα, είδαμε πάνω κάτω όλες τις εκφάνσεις του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του. Σε ένα περιβάλλον που γενικά ανέχεται τους «έντονους και παθιασμένους» ανθρώπους (βεβαίως, έχουμε ένα ζήτημα με τα όρια, αλλά ας όψεται), ο Τούρκος τεχνικός δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να μας παρουσιάσει τον άνθρωπο - αρχικά - Εργκίν Αταμάν και - ακολούθως - τον προπονητή.

Η ηρεμία πριν την καταιγίδα

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, όταν είχε ερωτηθεί για τον ερχομό του Τούρκου τεχνικού το 2023, τον είχε χαρακτηρίσει ένα άνθρωπο «μποέμ, που του αρέσει να περνάει καλά». Όπως λένε κι οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, spot on. Σε μια δουλειά, σε έναν σύλλογο με πίεση που άλλοτε κουράζει κι άλλοτε καταβάλλει ανθρώπους, σωματικά και πνευματικά, ο Εργκίν Αταμάν έμεινε πάντα ήρεμος. Έμεινε πάντα με καθαρό μυαλό, να παίρνει τις αποφάσεις που ο ίδιος θεωρούσε σωστές. Κι αυτό σας φαίνεται λάθος, θα το αναλύσουμε στην πορεία.

Η καλή ζωή, οι υπέροχες παραλίες, τα ιδιαίτερα εστιατόρια και οι βουτιές στη Βουλιαγμένη αποτελούσαν καθημερινότητα του Αταμάν στην Ελλάδα. Αυτός ήταν ο τρόπος του να βγάζει τα αρνητικά συναισθήματα από μέσα του. Έτσι μπορούσε να λειτουργεί. Και, μέχρι ένα σημείο, του βγήκε. Γιατί, κάτι μπορεί να φαίνεται λάθος σε αυτούς που έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν μια διαφορετική πεπατημένη. Όμως, ο κόουτς Αταμάν είχε τη δική του. Αυτή τον οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης το 2024, αυτή ωστόσο, τον έριξε απότομα.

Όσον αφορά τις προπονητικές του ικανότητες, εδώ είμαστε λίγο διχασμένοι. Ίσως να είναι τα πιο πρόσφατα αποτελέσματά του, ίσως ο αποκλεισμός από τη Βαλένθια, με τον τρόπο που έγινε, να δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις. Προσοχή, δεν αναφέρουμε ότι ο Εργκίν Αταμάν δεν είναι ένας ικανός προπονητής. Θεωρείται, δικαίως, ένας από τους κορυφαίους στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή και ο πιο πετυχημένος, βάση τίτλων, την τελευταία δεκαετία.

Από το ζενίθ στο ναδίρ και τούμπαλιν

Απλά, ήταν πάντα αυτό το σκωτσέζικο ντους στο οποίο έφερνε τους οπαδούς του Παναθηναϊκού ο Τούρκος τεχνικός, σε σημείο που έμοιαζε να το κάνει μέχρι κι επίτηδες. Από το buzzer beater του Γκριγκόνις στο Μονακό και, ειδικά, μετά το διπλό στη Μαδρίτη το Φλεβάρη του 2024, ο Παναθηναϊκός του Εργκίν Αταμάν έμοιαζε με μια ομάδα που μπορούσε να κερδίσει τον οποιοδήποτε, σε οποιαδήποτε έδρα.

Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ο Αταμάν, σαν άλλος Thanos, να κάνει σινιάλο με τα δάχτυλά του. Τότε, οι πράσινοι ήταν μια ομάδα που κέρδιζαν τη Φενέρμπαχτσε σε τακτική βάση, διέλυαν τη Ρεάλ, νικούσαν στο ΣΕΦ τον Ολυμπιακό και κυνηγούσαν με αξιώσεις την πρωτιά. Το ζήτημα είναι ότι... δεν τον έκανε!

Βλέπαμε τα τελευταία δύο χρόνια - λιγότερο πέρσι, πολύ παραπάνω φέτος - έναν Παναθηναϊκό που, για κάποιο λόγο που δεν καταλάβαμε ποτέ, μπορεί να έσβηνε. Ή, το χειρότερο, να έμπαινε σβηστός. Λες και δεν είχαν γίνει τα βασικά, τα αναγκαία, μια στοιχειώδης προετοιμασία. Λες και περίμενε να γυρίσει η κατάσταση χωρίς τη συνδρομή του. Λες και περίμενε κάποιο διαιτητικό σφάλμα να βγει από τα ρούχα του, μπας και ξυπνήσουν οι παίκτες του!

Θυμηθείτε το άψογο κοουτσάρισμα που έκανε στο Final Four του 2024 και γενικά στα πιο απαιτητικά παιχνίδια της κάθε σεζόν. Και θυμηθείτε τους αγώνες με Αρμάνι, Βίρτους, Παρί που ήταν λες και ο Παναθηναϊκός έπαιζε χωρίς προπονητή.

Και να πούμε ότι ο Αταμάν δεν ενδιαφερόταν για το αποτέλεσμα; Μιλάμε για έναν από τους πιο «αδίστακτους προπονητές» που έχουν περάσει από τη χώρα μας. Ένας άνθρωπος που, μπροστά στο ενδεχόμενο της νίκης, δεν ενδιαφερόταν από τραυματισμούς, ενοχλήσεις, ζητήματα. Τίποτα. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Όσμαν στον πέμπτο τελικό, όπου έπαιξε 34 λεπτά με ενέσεις στη μέση. Μπροστά στο αποτέλεσμα, θυσιάζονται όλοι για την ομάδα.

Και στο τέλος, τι μένει;

Στο φινάλε, ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο Εργκίν Αταμάν απόλαυσε τους καρπούς, αλλά αντιμετώπισε και τις συνέπειες του δικού του δρόμου. Και στο τέλος, τι μένει;

Ένας άνθρωπος που χάρισε τη μεγαλύτερη χαρά στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού τα τελευταία 15 χρόνια, με την κατάκτηση του ευρωπαϊκού. Που επανέφερε τον σύλλογο της Αθήνας εκεί που ανήκει, στην ευρωπαϊκή ελίτ. Που κέρδισε πολλές φορές τον Ολυμπιακό σε τελικούς, εκεί που κρίνονται οι τίτλοι.

Κι από την άλλη, ο άνθρωπος που πρόσφερε τη μεγαλύτερη ξενέρα στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού τα τελευταία 15 χρόνια, με τον αποκλεισμό από τη Βαλένθια. Που, επί ημερών του, το ΟΑΚΑ μοιάζει λιγότερο έδρα παρά σαν χώρος ψυχαγωγίας (ξανά, δε φταίει εκείνος άμεσα). Που, στο φινάλε, δεν μπόρεσε να κερδίσει τον Ολυμπιακό.

Συνυφασμένη με την προσωπικότητά του, η θητεία του Εργκίν Αταμάν στον Παναθηναϊκό είναι γεμάτη. Έντονη. Αλλά, στο τέλος, θα μείνουν μόνο τα καλά. Και αυτά, είναι πολλά.