Οι «ξάδελφοι» της Φίλωνος και το κόλπο με τις “Μαρίες” της Τρούμπας

Πριν ακόμα ξεσπάσει ο πόλεμος και έρθει η μαύρη κατοχή, η Τρούμπα στον Πειραιά
γνώριζε μια πρωτοφανή «άνθηση», με τα σπίτια της «αμαρτίας» και τα βαριετέ να
ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο. Η φήμη για εύκολο πλουτισμό, πολυτελή νυχτερινή ζωή και μεγάλες απολαύσεις απλώθηκε γρήγορα στην ελληνική επαρχία. Παρασυρμένα από αυτή την υπόσχεση, αμέτρητα νεαρά κορίτσια αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους και να αναζητήσουν την τύχη τους στα κακόφημα στενά της Φίλωνος και της Νοταρά. Για να ξεφύγουν όμως από τις κλειστές και συντηρητικές κοινωνίες της επαρχίας, οι κοπέλες αυτές χρειάζονταν μια πειστική δικαιολογία, αλλά και έναν άνθρωπο που θα τις δικτύωνε με τον κόσμο της νύχτας.

Την ανάγκη αυτή έσπευσαν να εκμεταλλευτούν διάφοροι επιτήδειοι μεσάζοντες. Χρησιμοποιώντας ως τέλεια κάλυψη τα υπηρετομεσιτικά γραφεία —τα οποία
λειτουργούσαν νόμιμα από τα τέλη του 19ου αιώνα για την εύρεση οικιακών βοηθών—
έστησαν μια βιομηχανία προώθησης γυναικών στην πορνεία.

Αυτοί οι διαμεσολαβητές αναλάμβαναν ολόκληρη την οργάνωση για την κάθοδο των
κοριτσιών στον Πειραιά. Για να μην κινούν υποψίες, παρουσιάζονταν συχνά ως «ξάδελφοι» στους οποίους οι ανήμποροι γονείς είχαν εμπιστευτεί δήθεν το παιδί τους. Οι μεσάζοντες κανόνιζαν τη διαμονή των γυναικών σε ξενοδοχεία και κάλυπταν τα έξοδά τους μέχρι εκείνες να πιάσουν δουλειά. Επρόκειτο φυσικά για οργανωμένα κυκλώματα που τα εκμεταλλεύονταν άγρια. Το δίκτυο αυτό δημιούργησε μάλιστα προβλήματα και σε ανυποψίαστες αστικές οικογένειες. Διότι όταν οι αρχές συνελάμβαναν μια τέτοια κοπέλα, εκείνη συχνά δήλωνε ψευδώς ότι εργαζόταν ως υπηρέτρια στο σπίτι τους, εμπλέκοντάς τους άθελά τους σε ποινικές υποθέσεις.

Μέσω τέτοιων υπηρετομεσιτικών γραφείων η Τρούμπα μετατράπηκε σε μια τεράστια
παγίδα για εκατοντάδες νέες γυναίκες της εποχής. Για να αντιμετωπίσουν αυτή την
κατάσταση, οι αστυνομικές αρχές είχαν προχωρήσει στην έκδοση ειδικών διατάξων «Περί υπηρετών, υπηρετριών, τροφών και υπηρετομεσιτών», καθώς γνώριζαν καλά τη διασύνδεση των μεσιτικών γραφείων με την πορνεία. Είχαν πληροφορηθεί πως μέσω αυτών των γραφείων, τα νεαρά κορίτσια εμφανίζονταν εικονικά ως οικιακές βοηθοί σε εύπορες οικογένειες. Παράλληλα υιοθετούσαν ψεύτικα ονόματα —με δημοφιλέστερο το «Μαρία»— ώστε να μη ξεχωρίζουν και να χάνονται εύκολα μέσα στο πλήθος. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1930, ο Πειραιάς πλημμύρισε από τέτοιες «Μαρίες» που δήλωναν ότι εργάζονταν στις πολυτελείς επαύλεις της Καστέλλας και του Νέου Φαλήρου.

Η έξαρση του φαινομένου ανάγκασε την Αστυνομία να θεσπίσει μια νέα, πολύ αυστηρότερη διάταξη με βαριές ποινές, η οποία προέβλεπε πλέον ένα ασφυκτικό πλαίσιο ελέγχου. Παρόλα αυτά όμως οι “Μαρίες” είχαν κατακλύσει την πόλη και όλες δήλωναν ως επάγγελμα “οικιακές βοηθοί”. Τέλος οι “ξάδελφοι” με τους οποίους έρχονταν τακτικά σε επικοινωνία ήταν οι εκείνοι που αναλάμβαναν την εισαγωγή τους στον κόσμο της Τρούμπας. Παρά την αυστηρότητα αυτών των αστυνομικών ρυθμίσεων, τα κυκλώματα της νύχτας αποδείχθηκαν ανθεκτικά και κατάφεραν να παρακάμψουν τους ελέγχους, συνεχίζοντας τη δράση τους χωρίς ουσιαστικό περιορισμό.