Μια ζωή στα όρια…

Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν γεννηθεί από την πέτρα, από τη θάλασσα, από την σκληράδα της ζωής ή ήταν τέτοια η… φτιασά τους που λένε και στην Κρήτη, στο μέρος όπου ξεκίνησε την ενενηντάχρονη ζωή του ο Γιώργος Βαρδινογιάννης.

Ένας τύπος που σχεδόν για μια ζωή ήταν στα… όρια. Θα γίνει η δουλειά ακόμα κι αν φτάσουμε στα όρια. Ακόμα κι αν τα ξεπεράσουμε. Θα γίνει η δουλειά. Είτε στις επιχειρήσεις, είτε αργότερα στο ποδόσφαιρο.

Το πόσο «σκληρό καρύδι» τύπος ήταν, φάνηκε όταν σε ηλικία 30 χρονών όντας εμποροπλοίαρχος σε τάνκερ έσπασε το εμπάργκο μεταφοράς πετρελαίου από την Ροδεσία για να βγάλει τον ναύλο και το βρετανικό ναυτικό να τον κυνηγάει!

Το πλοίο βρισκόταν στον Περσικό Κόλπο όταν η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε από την πλοιοκτήτρια εταιρεία να αλλάξει τον προορισμό του. Αντί να κατευθυνθεί προς την ανατολική Αφρική, θα έπρεπε να πλεύσει προς το Ρότερνταμ, ώστε να αποφευχθεί η παράδοση του πετρελαϊκού φορτίου στη Ροδεσία.

Η αλλαγή πορείας, ωστόσο, δεν πραγματοποιήθηκε. Το δεξαμενόπλοιο συνέχισε προς την Μπέιρα, προκαλώντας την κινητοποίηση των βρετανικών αρχών. Η συγκεκριμένη κίνηση θεωρήθηκε από τους ναυτικούς της εποχής… καθαρή τρέλα!

Είπαμε. Θα γίνει η δουλειά με κάθε τρόπο. Έτσι πορεύθηκε ο «καπετάνιος» στη ζωή του. Με αποφασιστικότητα, πυγμή και σχέδιο.

Το Πανελλήνιο τον έμαθε αρκετά χρόνια αργότερα όταν ενεπλάκη με τα διοικητικά της ΠΑΕ Παναθηναϊκός και είναι αλήθεια η ευρωστία, η δυναμική, η αποφασιστικότητα της οικογένειας έδωσαν στο «τριφύλλι» την οικονομική σταθερότητα, την αξιοπιστία, το… νοικοκυριό που ζητούσαν οι φίλοι της ομάδας με μεταγραφές μεγάλων ποδοσφαιριστών, τη δημιουργία του προπονητικού κέντρου στην Παιανία, έμπνευσης και δημιουργίας του αείμνηστου «καπετάνιου».

Φυσικά υπήρξαν και πολλές ιστορίες από το παρασκήνιο που θορύβησαν και απασχόλησαν το ελληνικό ποδόσφαιρο σε σημείο που οι οπαδοί των άλλων ομάδων να μιλούν για «Βαρδινογιαννισμό» και τον «καπετάνιο» να αποτελεί την «περσόνα νον γκράτα» για όλους!

Μέσα τους όμως αρκετοί θα ήθελαν να έχουν έναν πρόεδρο σαν αυτόν στην δική τους ομάδα, σύμφωνα πάντα και με τα ειωθότα της εποχής εκείνης. Μιλάμε για τις δεκαετίες ’80 και ’90, όπου τα ήθη και οι κοινωνικές συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές με τις σημερινές. Τότε πέρναγε περισσότερο το αντριλίκι, ο τσαμπουκάς και η βαβούρα στο γήπεδο και λιγότερο ο διάλογος…

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης γιγάντωσε τον Παναθηναϊκό, τον έκανε να γίνει ευρωπαϊκό κλαμπ, έφτασαν μαζί για δύο φορές στους «4» του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και του Champions League, πορείες και αποτελέσματα που έχουν μείνει χαραγμένες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Υπήρχαν όμως και οι κόντρες. Κόντρες; «Μάχες»! Με τους οργανωμένους οπαδούς της ίδιας του της ομάδας πρώτα πρώτα. «Δεν είμαι διατεθειμένος να συζητήσω…» συνήθιζε να λέει όταν διαφωνούσε με κάτι και αμέσως έπαιρνε την πιο σκληρή απόφαση.

Μέχρι και στα κάγκελα της Λεωφόρου ανέβηκε για να πει δυο… λογάκια με τους ηγήτορες της εξέδρας και να τους συνετίσει ή κατ’ άλλους να τους επιβάλει τη θέλησή του. Αυτό άρχισαν να παθαίνουν από ένα σημείο στον Παναθηναϊκό με τον «καπετάνιο». Να χάνονται στη μετάφραση προθέσεων και πράξεων.

Τον Μάιο του 2000 αποσύρθηκε από τα διοικητικά παραδίδοντας τη σκυτάλη στον Γιάννη Βαρδινογιάννη, αλλά ποτέ δεν έφυγε από το γήπεδο.

Πιστός με χιόνια, κρύα, ζέστες στα επίσημα να βλέπει, να ακούει και να μην μιλάει καπνίζοντας το τσιγάρο του, που του κιτρίνιζε τα μουστάκια του. Ποτέ κανείς δεν έμαθε πως ένιωθε. Δεν είχε σημασία. Ήξερε αυτός. Γιατί έκανε τη δουλειά με κάθε κόστος…