Ολυμπιακός: Η προσέγγιση και το παράδειγμα

Πηγαίνοντας προς τα ντέρμπι των play offs, εκεί που πια όπως όλα δείχνουν θα κριθεί ο ο τίτλος ανάμεσα στους τρεις διεκδικητές και θα έχει ρόλο και ο Παναθηναϊκός (εφόσον τελικά μπει στην τετράδα), έχουν σημασία οι τελευταίες... πινελιές των αναμετρήσεων που δίνουν Ολυμπιακός, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ με τις άλλες ομάδες. Στην κανονική διάρκεια. Η ΑΕΚ το πλήρωσε στο Βόλο, δίνοντας ίσως κι έναν ακόμη μεγαλύτερο λόγο προσοχής στην ίδια και σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ στα ματς που απομένουν μέχρι την τελική διαδικασία.

Αυτά που δεν άρεσαν από τον Ολυμπιακό στο ματς των Σερρών είναι εύκολα στο μάτι. Η δυσκολία στις κλειστές άμυνες εμφανίστηκε ξανά για μία ώρα. Η χαλάρωση μετά το 0-2, στο τελευταίο δεκάλεπτο, δεν ήταν επίσης καλό δείγμα. Λες και μόλις βγήκε ο Ρέτσος χάθηκε κάθε συγκέντρωση πίσω, αλλά δεν ήτανμόνο αυτό το πρόβλημα. Όλοι έσβησαν στροφές.

Τα καλά ήταν επίσης εύκολο να διαπιστωθούν. Η επιστροφή του Ελ Κααμπί στα γκολ, η νέα εξαιρετική παρουσία του Ζέλσον, αλλά κυρίως κάτι σε συνολικό επίπεδο. Ο Ολυμπιακός μπήκε και στα δύο ημίχρονα έτσι όπως πρέπει σε τέτοια ματς. Κυριαρχία, κλείσιμο στο μισό γήπεδο, κούραση της αντίπαλης άμυνας, πολλές τελικές, τρομερή διαφορά στα ποσοστά κατοχής. Στο πρώτο μέρος τα γκολ δεν ήρθαν, ήταν αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή θα βρισκόταν ο τρόπος.

Ατομικά δεν έφτασαν οι περισσότεροι παίκτες στο καλύτερο επίπεδό τους. Ένας από τους κορυφαίους ήταν ο Ντιόγκο Νασιμέντο. Ο Πορτογάλος δείχνει μεγάλη διάθεση κάθε φορά που παίζει. Είναι ασταμάτητος, μπαίνει στις γραμμές, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, προσφέρει πολλά σε δημιουργία και ανακτήσεις. Είναι κι ένα παράδειγμα για κάποιους άλλους συμπαίκτες του που επίσης δεν έχουν πολύ χρόνο συμμετοχής, αλλά όχι πάντα την ίδια ένταση στο παιχνίδι τους όταν χρησιμοποιούνται. Συνομήλικοι ή μεγαλύτεροι του Νασιμέντο, δεν έχει σημασία.