Διαβάζοντας Χάιντεγκερ: Τί είναι μεταφυσική - Η έννοια της αγωνίας

Ας μιλήσουμε για λίγο με τον τρόπο που μιλά ο Χάιντεγκερ. Η Σκέψη του Χάιντεγκερ είναι σκέψη της Φιλοσοφίας. Αυτό σημαίνει απ' τη μια ότι ανήκει στη Φιλοσοφία και απ' την άλλη ότι η Φιλοσοφία σκέπτεται εν γένει και στην περίπτωσή μας σκέπτεται όπως το κάνει ο Χάιντεγκερ. Επειδή στο παρόν έργο ο Χάιντεγκερ θέτει ένα ερώτημα που ανήκει στη Μεταφυσική, πιστεύοντας ότι απαντώντας την θα απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα της Μεταφυσικής περί της ολότητας των όντων, πράγμα που σημαίνει ότι ανατρέποντας την εμείς θα ανατρέψουμε συγχρόνως την σκέψη το Χάιντεγκερ περί της Μεταφυσικής και της Φιλοσοφίας στην ολότητά της. Αν μαζί με αυτό ανατρέψουμε και την Μεταφυσική και τη Φιλοσοφία στην ολότητά τους τόσο το χειρότερο για αυτές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τι σημαίνει Σκέψη

Σπαρταράει η σκέψη στην προσπάθεια της να καταλάβει το άγνωστο. Όμως ότι και να κάνει, κάνει κύκλους κυνηγώντας την ουρά της. Όταν φτάνεις όμως στο σημείο να λες ότι δεν καταλαβαίνουμε και ούτε μπορούμε να εξηγήσουμε, γιατί είμαστε βαθιά μέσα στη σκέψη, τότε ποια θα πρέπει να είναι η επόμενη ιδέα, που θα πρέπει να ακολουθήσεις; Δεν πρέπει να κάνεις ένα βήμα προς τα έξω για να βγεις από εκεί μέσα; Όμως εσύ το πρώτο που κάνεις είναι να αρχίσεις αμέσως να σκέφτεσαι. Και να μιλάς, ξέροντας ότι και αυτή τη φορά θα φτάσεις σε αδιέξοδο. Όμως ξεπέρασε τον εαυτό σου. Είσαι πολλά παραπάνω από μόνο σκέψη. Τι πρέπει να κάνεις λοιπόν; Να μη σκεφτείς. Να βγεις πρέπει από τη σκέψη και το λόγο, να σταματήσεις να σκέφτεσαι και να μιλάς έστω για λίγο και να σωπάσεις. Να κάνεις εκείνο που κάνει ο Παρμενίδης μπροστά στη θεά: μόνο ακούει. Σιωπά.

Αλληγορία

Η Αλήθεια ως Φανέρωμα ή η Αλήθεια ως Ορθότητα, (127)*. Αυτό είναι το πρόβλημα με την ερμηνεία ενός κειμένου. Κάποιος προσπαθεί να εξηγήσει κάτι που είπε ένας άλλος, προγενέστερος συνήθως φιλόσοφος και για το σκοπό αυτό ακολουθεί το δρόμο που πήρε κι εκείνος. Έτσι η εξήγηση θα αφορά την κατανόηση των δικών του ιδεών και σκέψεων και όχι τις δικές του. Και βέβαια το ίδιο είχε κάνει και ο προηγούμενος, εκείνος, του οποίου τις ιδέες προσπαθεί τώρα να εξηγήσει και να καταλάβει ο σημερινός. Ξέρουμε δε ότι όλοι τους στο τέλος καταλήγουν στους Αρχαίους Έλληνες, τους πρώτους που έκαναν φιλοσοφία, οι ιδέες των οποίων παίζουν το ρόλο ας πούμε μιας πηγής από την οποία αντλούν την πρωταρχική γνώση. Το ερώτημα βέβαια είναι αν και Έλληνες με αυτά εκφράζανε την αλήθεια και τη γνώση. Πάντως,
και άμα κρίνουμε από τους μεταγενέστερους ακόμα κι αν δεχτούμε ότι οι Έλληνες δεν είπαν τίποτα σωστό, εκείνοι δεν τους διόρθωσαν ακόμα. Αυτό απ’ την άλλη και συγχρόνως σημαίνει ότι οι μεταγενέστεροι, μηδενός εξαιρουμένου, εκείνους χρησιμοποιούν ως πηγή και βάση για τη ΄΄δικιά΄΄ τους φιλοσοφία. Οπότε; Το ζήτημα βέβαια είναι, να βρούμε την πηγή της γνώσης, στην οποία προσέφυγαν εκείνοι και όχι τόσο εκείνα που είπαν. Αυτό δεν το σκέφτονται οι σημερινοί διότι αφελώς πιστεύουν ότι χρησιμοποιούν τις ίδιες πηγές καθώς και τα ίδια εργαλεία. Μα τότε γιατί δεν κατάφεραν να τους εξηγήσουν ακόμα;