Η Ελπίδα Τικμανίδου στο «ΦΩΣ»: «Απέρριψα κολέγια των ΗΠΑ και μένω στον ΖΑΟΝ μέχρι το 2028»

Πρόκειται για ένα κορίτσι που από τα 14 της, φαινόταν ότι μπορούσε να πρωταγωνιστήσει στο άθλημα. Κόρη της Βίκυς Παπάζογλου, της ακραίας με τα δύο πρωταθλήματα Ελλάδας με τον Πανελλήνιο, και τώρα χτίζει σιγά-σιγά το δικό της όνομα.

Η μόλις 17 ετών Ελπίδα Τικμανίδου ήταν ένα από τα πρόσωπα της σεζόν στο φετινό πρωτάθλημα βόλεϊ γυναικών. Βασική στην ομάδα-έκπληξη του πρωταθλήματος, τον ΖΑΟΝ, αγωνίστηκε στους τελικούς, ενώ αναδείχθηκε και έβδομη σκόρερ.

Τι έχει να πει για τους ανθρώπους που τη βοήθησαν και την πίστεψαν. Το συναίσθημα του να αποκλείεις Ολυμπιακό και ΑΕΚ, με φανταστικές προσωπικές εμφανίσεις. Το μυστικό της σπουδαίας πορείας του ΖΑΟΝ, η δική της εξέλιξη. Τέλος, τι επιφυλάσσει το άμεσο μέλλον και το κεφάλαιο της Εθνικής. Εκεί, υπάρχει κι ένα απωθημένο από το 2023.

Μιλήσαμε με την Ελπίδα λίγο πριν πάει για τη θεραπεία της. Γενικά, ένα πολύ συνεσταλμένο κορίτσι, που ξέρει που πατάει και πού βρίσκεται.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο «ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ» την Πέμπτη 30 Απριλίου

Ολοκληρώθηκε η πρώτη σου χρονιά στην πρώτη κατηγορία. Βασική με τον ΖΑΟΝ, έφτασες τελικό ως έβδομη σκόρερ του πρωταθλήματος, παίζοντας 29 παιχνίδια. Τώρα που τελείωσε η σεζόν, τι συναίσθημα σου βγαίνει;

Το πρώτο πράγμα που νιώθω είναι ευγνωμοσύνη. Πραγματικά, νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη στον ΖΑΟΝ, στις συμπαίκτριές μου και προφανώς στον προπονητή μου που με πίστεψε. Δηλαδή, δεν υπάρχουν πολλοί που θα εμπιστεύονταν ένα κορίτσι 17 ετών να αγωνίζεται βασική. Από κει και πέρα, νιώθω και τυχερή που συνεργάστηκα με τους σωστούς ανθρώπους και μπόρεσα να βγάλω τον καλύτερό μου εαυτό.

Είναι σπάνιο φαινόμενο να διακρίνεται στο ελληνικό πρωτάθλημα μια παίκτρια 17 ετών, σε μια ομάδα που δεν ανήκει στις μεγάλες δυνάμεις του αθλήματος. Πώς επέλεξες να αγωνιστείς στην Κηφισιά;

Με είχε βοηθήσει η μητέρα μου στο να πάρω αυτή την απόφαση. Ήξερε τον γυμναστή του ΖΑΟΝ, μίλησε με τον προπονητή μου και είδα ότι είναι η καλύτερη επιλογή για να βελτιωθώ. Και πραγματικά, όλη η ομάδα με βοήθησε απεριόριστα, ώστε να δείξω την καλύτερη πλευρά του εαυτού μου.

Μιας και αναφέρθηκες στην μητέρα σου, πρόκειται για αθλήτρια που έχει γράψει τη δική της ιστορία στο ελληνικό βόλεϊ. Πόσο μεγάλο ρόλο έχει παίξει στην ανέλιξή σου;

Είναι το στήριγμά μου. Είναι ο άνθρωπος που ξέρω πως ανά πάσα στιγμή θα είναι δίπλα μου, να μου δώσει συμβουλές και να με καθοδηγήσει. Με βλέπει στους αγώνες, μου μιλάει και, πέρα από την αγωνιστική βοήθεια, μου προσφέρει τεράστια ηρεμία.

Μόλις φτάσατε στον τελικό κόντρα στον Παναθηναϊκό, πιθανότατα την κορυφαία ομάδα στην Ελλάδα φέτος, νιώθω ότι δεν το πιστέψατε. Σαν να είπατε, «μέχρι εδώ καλά ήταν». Ισχύει;

Όχι, από τη στιγμή που φτάσαμε στον τελικό, θέλαμε να παίξουμε το παιχνίδι μας και να διεκδικήσουμε όσα μπορούμε. Θεωρώ, όμως, ότι μας κατέβαλε το άγχος. Άλλωστε, οι περισσότερες από εμάς δεν είχαμε παίξει σε τελικό, ενώ ήμασταν κι αρκετά νεαρές πχ. Εγώ είμαι 17 και η Έρρικα Γράβαρη 19.

Δηλαδή, στον πρώτο αγώνα στο Μετς, ήταν σαν να μην κατεβήκαμε. Ήμασταν πραγματικά τόσο αγχωμένες, που δεν δείξαμε τίποτα. Στα δύο επόμενα παιχνίδια φανήκαμε πολύ πιο ανταγωνιστικές, αλλά ο Παναθηναϊκός είχε παίκτριες με εμπειρία από τελικούς, οπότε δεν τα καταφέραμε.

Είναι λίγο παράδοξο, υπό την έννοια ότι ο πρωτοεμφανιζόμενος σε τελικό, έχοντας ήδη κάνει την υπέρβαση, συνήθως έχει το δικαίωμα να παίζει πιο ελεύθερα, απαλλαγμένος από το άγχος.

Αυτό μας τόνισε και ο προπονητής μας. Μας είπε «κορίτσια, έχετε ήδη κάνει την υπέρβαση, μπείτε και παίξτε αυτό που ξέρετε». Πάντως, και πάλι είναι κάτι πραγματικά πολύ σπουδαίο αυτό που πετύχαμε. Όπως είπε και η Κατερίνα (Γιώτα), «εμείς έχουμε ήδη σηκώσει ένα δικό μας κύπελλο».

Και το παράδοξο συνεχίζεται, καθώς στα παιχνίδια με την ΑΕΚ στα ημιτελικά, εσύ προσωπικά κάνεις τις δύο καλύτερες εμφανίσεις σου στη σεζόν. Στους αγώνες δηλαδή, όπου θεωρητικά, θα είχες το μεγαλύτερο άγχος, καθώς μιλάμε για πρόκριση στον τελικό.

Ισχύει αυτό, αλλά με την ΑΕΚ ήταν κάπως διαφορετικό, υπό την έννοια ότι την είχαμε κερδίσει στην κανονική διάρκεια και ξέραμε ότι μπορούσαμε να το ξανακάνουμε. Και πράγματι, ήταν μάλλον οι καλύτερες εμφανίσεις μου φέτος.

Οι αγώνες με την ΑΕΚ και η πρόκριση στον τελικό ήταν για εμάς ένα τελικό επιστέγασμα των προσπαθειών μας. Ειδικά αν σκεφτούμε πως πρόκειται για την πρώτη σεζόν, τόσο δική μου όσο και του ΖΑΟΝ, στην μεγάλη κατηγορία υπό την νέα διοίκηση. Και μπορώ να πω ότι ο σύλλογος θα κάνει μεγάλες προσπάθειες τα επόμενα χρόνια ώστε να αναδειχθεί σε μια από τις κορυφαίες ομάδες της χώρας.

Ωραία πάσα μου έδωσες για να σε ρωτήσω, θα είσαι μέλος αυτής της προσπάθειας του ΖΑΟΝ; Γιατί γνωρίζουμε ότι υπάρχει κι ενδιαφέρον από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Έχω συμφωνήσει να παραμείνω στον ΖΑΟΝ για τα επόμενα δύο χρόνια. Για διαφόρους λόγους, δεν πρόκειται να πάω στις ΗΠΑ. Μου έχουν κάνει προτάσεις αρκετά κολέγια, αλλά έχω επιλέξει να μείνω στην Ελλάδα.

Γυρνώντας πίσω στη σεζόν του ΖΑΟΝ, ο σύλλογος προχώρησε σε κάποιες αλλαγές προσώπων το χειμώνα. Σας έδωσαν αυτό το έξτρα κλικ να πάτε στο επόμενο επίπεδο;

Η αλήθεια είναι πως, μετά τις αλλαγές το χειμώνα, η ομάδα άλλαξε αρκετά. Ήρθε η Κοβαλέφσκα, η Αλεξάκου και η Τεϊσέιρα. Μπορώ να πω πως, μετά ένα μικρό διάστημα, όλες μας βρήκαμε το ρυθμό μας και πραγματικά η απόδοσή μας ανέβηκε.

Αν και, το μυστικό για τη φετινή σεζόν του ΖΑΟΝ ήταν το φανταστικό κλίμα που είχαμε μεταξύ μας. Πραγματικά, με τις συμπαίκτριές μου γελάγαμε όλη την ώρα και περνούσαμε υπέροχα.

Πώς είναι να αποκλείεις τον Ολυμπιακό; Ειδικά όπως ο ΖΑΟΝ φέτος, πειστικά και δίκαια.

Με τον Ολυμπιακό, θα σου πω. Είναι αρχικά το παιχνίδι, το τελευταίο της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος. Είχαμε χάσει με 3-0 εντός έδρας και βλέπουμε ότι θα παίξουμε ξανά απέναντί του στα πλέι οφ. Εκεί λέμε ότι είναι πολύ πιθανό να μην περάσουμε, γιατί θα παίξουμε με τους πρωταθλητές.

Ωστόσο, όλα άλλαξαν όταν πήγαμε στο Ρέντη. Μόλις ξεκίνησε ο αγώνας, καταλάβαμε ότι μπορούσαμε να ανταγωνιστούμε τον Ολυμπιακό. Χρειάστηκαν πολλά ψυχικά αποθέματα, όλες μας καταβάλλαμε απίστευτες προσπάθειες, το παιχνίδι είχε τεράστια ένταση, τρομερά ράλι και τελικά μπορέσαμε να πάρουμε τη νίκη.

Μάλιστα, ο κόουτς Μυτσκίδης πήρε ίσως το τσάλεντζ της σεζόν, όταν είδε παράβαση φιλέ σε μια φάση όπου τελειώνει το ματς υπέρ του Ολυμπιακού.

Ναι, πράγματι.

Είχες προλάβει να τη δεις τη συγκεκριμένη φάση;

Για την ακρίβεια όχι. Αλλά βλέπουμε τη μπαλιά κάπου να βρίσκει και, με το που παίρνει τον πόντο ο Ολυμπιακός, σηκώνω το χέρι μου να κάνει τσάλεντζ. Περισσότερο υπό την έννοια ότι δεν είχαμε κάτι να χάσουμε.

Σε ένα πιο γενικό πλαίσιο, είχαμε αναφέρει πολλές φορές φέτος πως πρόκειται για το πιο συναρπαστικό πρωτάθλημα της δεκαετίας, μπορεί και παραπάνω. Πως ένιωσες σε ένα περιβάλλον τόσο μεγάλου ανταγωνισμού, ξεκινώντας μάλιστα βασική;

Γνώριζα στην αρχή της χρονιάς ότι είμαι πιο μικρή από τους αντιπάλους, ότι έχω ζήτημα στην υποδοχή και δεδομένα, οι αντίπαλοι θα με σημαδέψουν. Οπότε, τόσο εγώ όσο και οι προπονητές μου δουλέψαμε πολύ, προσπαθήσαμε να βελτιώσουμε τις αδυναμίες μου.

Παρόλα αυτά, είχα μια αστάθεια στην απόδοσή μου. Σε ένα παιχνίδι έπαιζα καλά, στο επόμενο όχι. Κι είναι μετά το ματς με τον Παναθηναϊκό στο Μετς, για την κανονική διάρκεια, όπου με πιάνει ο προπονητής και μου λέει: «Δε θέλω να αγχώνεσαι, σε εμπιστευόμαστε, ξέρουμε ότι μπορείς να παίξεις πολύ καλά».

Από εκείνο το σημείο και μετά, έπαιζα με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, με καλύτερη ψυχολογία.

Βλέπω κιόλας ότι στο συγκεκριμένο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό σκοράρεις 6 πόντους και στο επόμενο ματς με τον Μίλωνα ανέβηκες στους 22.

Ναι ναι, ακριβώς.

Σε ατομικό επίπεδο, ποια σε δυσκόλεψε περισσότερο φέτος; Υπήρχε κάποια συγκεκριμένη παίκτρια στο σέρβις ή στο μπλοκ που την έβλεπες κι έλεγες «τώρα μπλέξαμε»;

Στο μπλοκ δυσκολεύτηκα περισσότερο απέναντι στις κεντρικούς του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και του Πανιωνίου. Ήταν, άλλωστε και οι πιο ψηλές ομάδες του πρωταθλήματος. Στο σέρβις, με δυσκόλεψε παραπάνω η Σάμανταν, όταν σέρβιρε από το «5» στο «1».

Κεφάλαιο Εθνική: Είχες φτάσει κοντά σε διάκριση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κορασίδων το 2023. Ωστόσο, ηττηθήκατε στο τάι μπρέικ από την Ιταλία.

Ναι, το θυμάμαι εκείνο το ματς. Χάσαμε επειδή στο τάι μπρέικ κάνω επίθεση, γίνεται ξεκάθαρο μπλοκ άουτ με τους δύο επόπτες να δίνουν τον πόντο σε εμάς, αλλά τον πρώτο διαιτητή να μη το βλέπει. Δεν είχαμε και βίντεο τσεκ τότε, βάλανε την επόμενη χρονιά. Μετά η Ιταλία πήρε το side out και κέρδισε τον αγώνα.

Απ’ ότι καταλαβαίνω, μάλλον σε ενοχλεί ακόμη αυτή η ήττα.

Ναι ναι. Ήταν ημιτελικός ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κι είχαμε αδικηθεί ξεκάθαρα σε αυτή τη φάση.

Λογικό, άλλωστε πόσο συχνά θα έχεις την ευκαιρία να κερδίσεις την Ιταλία σε οποιαδήποτε κατηγορία, στο συγκεκριμένο άθλημα;

Πράγματι, η Ιταλία είναι από τις κορυφαίες χώρες στο άθλημα κι ειδικά στην παραγωγή ταλέντων. Θυμάμαι κιόλας ότι όλες τους ήταν πολύ ψηλές παίκτριες, αλλά είχαμε παίξει καταπληκτικά σε εκείνο το παιχνίδι.

Πέρα από το συγκεκριμένο παιχνίδι, έχεις στο νου σου την Εθνική ομάδα και το αν θα μπορούσες να πετύχεις πράγματα σε αυτήν; Μιας και η νέα γενιά φαίνεται πολλά υποσχόμενη.

Πάντα έχω την Εθνική ομάδα στο μυαλό μου. Άλλωστε, η κάθε παίκτρια θα ήθελε να παίξει με το εθνόσημο και θέλω να εκπροσωπήσω τη χώρα στις μεγαλύτερες διοργανώσεις. Και σίγουρα, η δική μας γενιά αλλά και η επόμενη είναι πολλά υποσχόμενη.

Τελευταία ερώτηση, ποιο είναι το όνειρο που θα ήθελες να πετύχεις στην καριέρα σου;

Σε συλλογικό επίπεδο, να αγωνιστώ σε μερικές από τις μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη στα καλύτερα πρωταθλήματα (Ιταλία, Τουρκία). Σε εθνικό επίπεδο, να παίξω στους Ολυμπιακούς Αγώνες.