Ο Καμύ και το θέατρο

Η σχέση του Καμύ με το θέατρο ταυτίζεται με την ίδια του τη ζωή. Περισσότερο από ό,τι στα μυθιστορήματα και τα φιλοσοφικά του δοκίμια ο Γαλλοαλγερινός συγγραφέας ανακάλυψε στη θεατρική σκηνή τη φύση του παραλόγου, το αίσθημα της ελευθερίας και την διέξοδο της εξέγερσης και της αγάπης.

Στη δραματουργία του, όπως και στη δημοσιογραφία των ιδεών, αποκαλύπτεται ο Καμύ ως ενεργό μέλος της κοινωνίας και όχι ως μονήρες πλάσμα της αφήγησης. Δρα ως καταλύτης των πολιτικών αντιθέσεων, των ακραίων ιδεολογιών, των ασυμφιλίωτων διλημμάτων. Ο θεατρικός Καμύ είναι βαθύτατα ηθικός και φιλοσοφικός, άρρηκτα συνδεδεμένος με την μεγάλη παράδοση.

Η σχέση του με το θέατρο ξεκινά από το 1935 και συνεχίζεται μέχρι τέλους. Περιλαμβάνει παραστάσεις στο Αλγέρι με το Θέατρο εργασίας, τέσσερα θεατρικά έργα, και διασκευές κλασικών κειμένων με κορυφαία αυτή των Δαιμονισμένων. Σε αυτό τον κύκλο του δράματος ο Καμύ παρουσιάζεται άλλοτε ως δημιουργός ή διασκευαστής και άλλοτε ως ηθοποιός (στα πρώτα του βήματα) ή σκηνοθέτης. Ο ίδιος ως σύγχρονος Σίσυφος δήλωνε πως η σκηνή ήταν το σημείο του κόσμου όπου ένιωθε πραγματικά ευτυχισμένος. Στο παράλογο της θεατρικής παράστασης έβρισκε τη λύτρωση από τη μοναξιά της γραφής.