Η Ειρήνη του Αριστοφάνη και η μεταπωλητική αξία ενός θεατρικού έργου

Μεγάλη τέχνη το θέατρο παραμένει πάντα ένας ανοιχτός διάλογος με τους εκάστοτε συνετελεστές μιας παράστασης αλλά και με το κοινό που η παρουσία του αθροίζεται στο δημιουργικό.

Με αφορμή τις παραστάσεις της Αριστοφανικής Ειρήνης που επιμελείται σκηνοθετικά ο Νίκος Καραθάνος ανακύπτει ξανά το ζήτημα της μεταπωλητικής αξίας ενός θεατρικού έργου, ειδικά εκείνου που η αυθεντική εκδοχή του απέχει αιώνες και αιώνες από μια μελλοντική του αναπαράσταση. Η κωμωδία έχει την τύχη να βρίσκεται έξω από τα θολά νερά του μελοδραματισμού και της υπερβολής με την οποία ο σύγχρονος άνθρωπος φορτώνει το αρχαίο δράμα. Στη γελαστική επικράτεια της αττικής κωμωδίας, όπου κυριαρχεί η αθυροστομία, το καταιγιστικό χιούμορ και η σάτιρα καθώς και η αδήριτη κριτική διάθεση, δεν χωρούν και πολλοί μελοδραματισμοί. Η κωμωδία, σε αντίθεση με την τραγωδία, δεν επιτρέπει παρανοήσεις. Τα εργαλεία του γέλιου είναι συγκεκριμένα, ο στόχος της σάτιρας ευκρινής, ο καταγγελτικός χαρακτήρας του έργου αδιαμφισβήτητος, η βωμολοχία καθόλα επιτρεπτή.

Στην κατά Καραθάνο Ειρήνη του Αριστοφάνη παρακολουθήσαμε τη μοντέρνα ανάγνωση ενός κλασικού έργου, με την απαραίτητη επικαιροποίηση και με μια ανακεφαλαίωση της τέχνης του θεάτρου καθώς οι σκηνοθετικές πινελιές αλλά και η υποκριτική αγωγή θύμιζαν κάπως αν δεν παρέπεμπαν ευθέως στο Τέλος του παιχνιδιού του Μπέκετ. Τίποτε δεν φτάνει αδιαμεσολάβητο σε μας. Χρειάζεται πάντοτε ένα είδος μετασχηματιστή για τη μεταφορά της θεατρικής ενέργειας στις φλέβες των θεατών, αν θεωρήσουμε βέβαια ότι το θέαμα είναι ένα κλειστό ηλεκτρικό κύκλωμα.