Ο μοντέρνος και η παράδοση

Κάθε εποχή ερμηνεύει τις άλλες σύμφωνα με την ιδέα που έχει η ίδια για τον εαυτό της, κι αν η δική μας έχει ένα πρόσθετο λόγο - την τεχνολογία - να αισθάνεται παντοδύναμη, τότε έχουμε αμέσως μια εξήγηση για τη ρήξη της σύγχρονης τέχνης και της λογοτεχνίας με την παράδοση.

Τα παλιότερα χρόνια ο δημιουργός επέβαλε στον εαυτό του μια καλλιέργεια την οποία κατέληγε να την επιβάλει και στους άλλους, θεμελιώνοντας έτσι τη σημασία της παράδοσης. Η παράδοση αυτή ήταν το αποτέλεσμα μιας συνειδητής αποδοχής όσων προηγήθηκαν. Δεν ήταν ένα απολίθωμα του παρελθόντος που πέρασε ανεπιστρεπτί αλλά μια υγιής δύναμη που ενθάρρυνε το νεωτεριστικό όραμα νέων ανθρώπων.

Σήμερα η θεοποίηση της εξέλιξης δημιούργησε μια σοβαρή παρανόηση. Το παρόν με την βοήθεια της τεχνολογίας μοιάζει να υπερτερεί σε σχέση με το όποιο παρελθόν. Ο καλλιτέχνης ή ο λογοτέχνης δεν αισθάνεται καμία συγγένεια με τους μεγάλους δασκάλους του παρελθόντος, ζει και δημιουργεί απομονωμένος με γνώμονα το ατομικό του καπρίτσιο και την αλαζονεία του.

Η ψευδοπαγκοσμιοποίηση κατάφερε να εκτοπίσει την οικουμενικότητα που ως ένα βαθμό είχε να κάνει και με την έμπνευση από το βαθύ φρέαρ του χρόνου. Ό,τι δεν συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι ανούσιο και ανάξιο. Ο μοντέρνος έχει χάσει κάθε επαφή με την παράδοση κι έχει γίνει ένα τέρας αμάθειας και διανοητικής αναρχίας.