Εθνική Κορασίδων: Τα καλύτερά τους χρόνια! (pics)

Σχολείο, φροντιστήριο, προπονήσεις, αγώνες. Η ζωή των αθλητών και των αθλητριών που βρίσκονται στην εφηβεία μοιάζει μ’ έναν αγώνα δρόμου στο τέρμα του οποίου πρέπει να φτάνουν καθημερινά, και ο χρόνος για ξεκούραση, διασκέδαση ή ακόμη και για κοινωνικές συναναστροφές, είναι πολλές φορές περιορισμένος.

Είναι όμως έτσι; Σε ορισμένες περιπτώσεις, ναι. Σε κάποιες άλλες, ίσως.

Στην περίπτωση των αθλητριών της Εθνικής Κορασίδων, ο προσωπικός χρόνος τους μπορεί να είναι περιορισμένος -έως και ανύπαρκτος στη διάρκεια του χειμώνα-, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούν να απολαμβάνουν τη ζωή! Άλλωστε, ζουν τα καλύτερά τους χρόνια!

Ακούν μουσική -από ελληνικά λαϊκά, ποπ και ξένα τραγούδια μέχρι ροκ και heavy metal-, τραγουδούν, χορεύουν, σκέφτονται το μέλλον τους, προβληματίζονται για όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Kι όπως αρκετοί και αρκετές μαθητές και μαθήτριες, έτσι και κάποιες εξ αυτών, δεν … πετούν απ’ τη χαρά τους με τη Φυσική, τη Χημεία ή τα Αρχαία Ελληνικά.

«Το χειρότερο μου μάθημα είναι η Φυσική. Νιώθω σαν να είναι άλλη γλώσσα!», ομολογεί η Όλγα Κυναμέα, με την συμπαίκτριά της, Λίσα Ιτόγια, να είναι απόλυτα σύμφωνη, σχολιάζοντας στο ίδιο ύφος με αρκετή δόση χιούμορ. «Αυτό που έχω να πω για τη Φυσική είναι ότι δεν θεωρώ απαραίτητο να υπάρχει στις εξετάσεις!». Για την Πάγκελα Μπεκίρι, «το δυσκολότερο μάθημα είναι η Ιστορία», αλλά η Νεφέλη Σκούμα πιστεύει ότι «γενικότερα είναι καλό να έχουμε γνώσεις για τα πράγματα. Και για την Ιστορία και για την Φυσική, γιατί μάς βοηθούν στην καθημερινότητά μας. Απλώς, νομίζω η ύλη είναι πολύ δύσκολη για να τη διαβάσεις».

Φυσικά, όλα τα κορίτσια γνωρίζουν πολύ καλά ότι, εκτός από το μπάσκετ, εξίσου σημαντικό ρόλο παίζει και η ακαδημαϊκή τους μόρφωση. Γι’ αυτό φροντίζουν να βρίσκουν τον τρόπο ώστε να κρατούν τις ισορροπίες ανάμεσα στο σχολείο και τον αθλητισμό και να είναι εξίσου αποδοτικές και στους δυο τομείς.

«Σίγουρα είναι αρκετά δύσκολο να συνδυαστεί και το σχολείο και ο αθλητισμός, ειδικά εμείς που κάνουμε πρωταθλητισμό, γιατί τις περισσότερες ώρες τις περνάμε στο γήπεδο», αναφέρει η Όλγα Κυναμέα. Ωστόσο, όλες συμφωνούν με την άποψη «αν γίνεται σωστή διαχείριση του χρόνου και σωστό πρόγραμμα μπορούμε να τα καταφέρουμε! Ο πρωταθλητισμός θέλει κάποιες φορές να κάνεις και θυσίες».

Ως μαθήτριες, άλλες της Β’ Λυκείου από την επόμενη σχολική χρονιά, και άλλες της Α’ Λυκείου, οι νεαρές παίκτριες της Εθνικής Κορασίδων, έχουν σκεφτεί ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν και τι θα ήθελαν να σπουδάσουν. Η Ρέα Λάσκαρη θα επιλέξει τη Θεωρητική Κατεύθυνση γιατί όπως λέει, «θέλω να σπουδάσω ψυχολογία και σκέφτομαι την αθλητική ψυχολογία». Η Αναστασία Χαλαμπαλάκη, η Πάγκελα Μπεκίρι και η Στέλλα Μανάβη, θέλουν να περάσουν στα ΤΕΦΑΑ γιατί «είμαστε μέσα στον αθλητισμό». Η Μαριάνθη Τουλούπη σκέφτεται την Φυσικοθεραπεία, χωρίς ωστόσο να έχει αποφασίσει οριστικά, όπως επίσης και η Νεφέλη Σκούμα.

Από το Γυμνάσιο στο Λύκειο

Οι απόφοιτες του Γυμνασίου, Στέλλα Μανάβη, Αλεξάνδρα Μηλιτσοπούλου και Αριάδνη Βλάχου, αυτό που σκέφτονται σε πρώτο χρόνο είναι η μετάβασή τους στο Λύκειο. «Είναι πολύ πιο δύσκολο από το Γυμνάσιο. Πρέπει να αρχίσεις να παίρνεις αποφάσεις», λέει η Μανάβη, με την Μηλιτσοπούλου να συμπληρώνει ότι «ανοίγει μια νέα πόρτα στη ζωή μας» και την Βλάχου να περιμένει πρώτα να περάσει αυτή την πόρτα και μετά να βγάλει τα συμπεράσματά της. «Λένε ότι το Λύκειο είναι πολύ πιο δύσκολο, αλλά αυτό θα το δούμε στην πορεία».

Για την Ηλιάνα Δανιήλ, η φοίτησή της στην Α’ Λυκείου ήταν μια καλή εμπειρία κυρίως γιατί «είχα την ευκαιρία να παίζω ταυτόχρονα και μπάσκετ με την ομάδα του σχολείου, με την οποία αγωνιστήκαμε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και στο Παγκόσμιο Σχολικό πρωτάθλημα στη Σερβία». Η Κέλλυ Χουσελά, η οποία την επόμενη σχολική χρονιά θα φοιτήσει στην Β’ Λυκείου, γνωρίζει πως «αυξάνονται οι ώρες σε ορισμένα μαθήματα» και δηλώνει ότι βρίσκει ενδιαφέρον το μάθημα της Βιολογίας. «Μέσα από αυτό μπορούμε να μάθουμε για το σώμα μας για το οποίο δεν γνωρίζουμε τίποτα», εξηγεί.

Η διεθνής γκαρντ, θίγει κι ένα θέμα που απασχολεί γενικότερα τα νέα κορίτσια που ασχολούνται με τον αθλητισμό: Σπουδές στην Ελλάδα ή στις Η.Π.Α; «Είναι κάτι που απασχολεί πολλά κορίτσια που παίζουν μπάσκετ και γενικά ασχολούνται με τον αθλητισμό. Κάποια επιλέγουν να μην δώσουν εξετάσεις στις Πανελλήνιες και πάνε στις Η.Π.Α. Προσωπικά, προσανατολίζομαι στο να δώσω Πανελλήνιες, ακόμη κι αν τελικά αποφασίσω να πάω στην Αμερική».

Να ζούμε την ηλικία μας!

Οι σκέψεις που κάνουν οι παίκτριες της Εθνικής Κορασίδων για το σχολείο, τις σπουδές κι αν θα πετύχουν τους στόχους που έχουν θέσει, είναι πολλές. Η Αναστασία – Μαρία Μαλλιαρού αναρωτιέται «πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα τα επόμενα χρόνια στο μέλλον στο σχολείο και στο μπάσκετ» αλλά όπως λέει, «προσπαθώ να μην το σκέφτομαι πολύ και να επικεντρώνομαι στο παρόν». Στο «τώρα» προσπαθεί να επικεντρώνει την προσοχή της και η Αριάδνη Βλάχου. «Έχω κάποια πράγματα στο μυαλό μου, αλλά δεν σκέφτομαι τόσο πολύ το μέλλον. Είμαστε ακόμη σε μια ηλικία που δεν θα γυρίσουμε ποτέ ξανά και πρέπει να τη ζήσουμε», λέει χαρακτηριστικά. Αντίθετα, η αρχηγός της Εθνικής Κοραδίσων, Λιλή Βουγιούκα, ζει μεν το παρόν αλλά στο μυαλό της «στριφογυρίζει» το ερώτημα: “Τι γίνεται μετά το σχολείο;” «Είναι κάτι το οποίο με προβληματίζει αρκετά τα τελευταία χρόνια», αναφέρει. «Πώς θα εξελιχθεί η ζωή μου. Τι θα κάνω μετά το σχολείο. Αν θα μου βγει το μπάσκετ ή τι θα κάνω παράλληλα με αυτό. Ποιο επάγγελμα θα ακολουθήσω, γιατί θέλω ό,τι κάνω να με ευχαριστεί και να είμαι καλή».

Πέραν από τις σκέψεις που κάνουν τα κορίτσια για το μέλλον τους, όλες αντιλαμβάνονται και προβληματίζονται από τα γεγονότα και τα ζητήματα που αφορούν και το κοινωνικό σύνολο. «Εμένα αυτό που με προβληματίζει είναι πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται μεταξύ τους σε όλο το κόσμο. Είναι πολύ άσχημο ορισμένοι άνθρωποι να μην νιώθουν καλά με αυτό που είναι γιατί μπορεί να κριθούν από κάποιους άλλους», λέει η Λίσα Ιτόγια, με την Νεφέλη Σκούμα να συμπληρώνει: «Γενικότερα είναι πάρα πολλά θέματα τα οποία κατ’ εμέ δεν γίνονται σωστά. Κυρίως, κοινωνικά θέματα».

Στον έναν μήνα που προετοιμάζεται η ομάδα για το Ευρωμπάσκετ U16, οι διεθνείς αθλήτριες είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν όλα τα παραπάνω κι ακόμα περισσότερα. Να γίνουν μια ωραία και δεμένη παρέα, -δεν είναι κλισέ, είναι η πραγματικότητα-, να κάνουν αστεία, να διαλέξουν τη μουσική που τους αρέσει να ακούν όταν προπονούνται, να δημιουργήσουν το δικό τους τελετουργικό που ακολουθούν πριν τους φιλικούς αγώνες, να «βγάλουν» τη «ζωντάνια» τους.

Η διαδρομή, όμως, που άρχισε από την Πορταριά στα τέλη του Ιουνίου, φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της. Τι θα μείνει από αυτή;

Αυτό θα σας/μας το πουν στις 12 Αυγούστου…