Άναψε το τσιγάρο - Πώς πέρασε στα χείλη της Καίτης Γκρέι

Από τα μέσα της δεκαετίας του '50 τα ινδοτσιφτετέλια αποτελούν κυρίαρχη συνθήκη στο χώρο του λαϊκού μας τραγουδιού. Η τεχνολογική επανάσταση των φορητών πικ-απ (τα περίφημα βαλιτσάκια) έδωσαν ώθηση στην καλλιτεχνική δημιουργία. Το εργοστάσιο της Columbia δουλεύει επί εικοσιτετραώρου βάσεως με δύο και τρεις βάρδιες την ημέρα, νέες εταιρίες αναζητούν καλλιτέχνες και σουξέ, ανθεί η βιομηχανία των κλεμμένων ανατολίτικων σκοπών και η ντόπια μουσική εμπλουτίζεται, ή νοθεύεται, από πρωτόγνωρα ακούσματα.

Μέσα σε αυτό τον μουσικό αχταρμά γράφεται ένα αυθεντικό λαϊκό τραγούδι σε ρυθμό τσιφτετέλι που θα σπάσει τα ταμεία. Το υπογράφουν ο Γεράσιμος Κλουβάτος και ο συνήθης ύποπτος Χαράλαμπος Βασιλειάδης ή Τσάντας, ο μάστορας της ομοιοκαταληξίας. Το ερμηνεύει σε πρώτη εκτέλεση ο Σπύρος Ζαγοραίος στην Odeon αλλά η διεύθυνση της Columbia οσμίζεται το γκραν σουξέ το αγοράζει πληρώνοντας αδρά και το περνά στα χείλη της καθ' ύλην αρμόδιας Καίτης Γκρέι, που το εκτοξεύει.

Το τραγούδι γνώρισε έκτοτε και άλλες εκτελέσεις, καμία ωστόσο δεν έφτασε το ύψος και την ποιότητα που του έδωσε η Γκρέι.

Σε πόνεσε η καρδιά μου και σε γουστάρει

θέλω τα δυο σου χέρια για μαξιλάρι

άσε να γείρω απόψε στην αγκαλιά σου

πες μου το ναι καλέ μου κι όλα δικά σου

Άναψε το τσιγάρο δως μου φωτιά

έχω μεγάλο ντέρτι μες στη καρδιά...