Ο Μεντιλίμπαρ που επιβεβαίωσε τον Κλοπ και η (σχεδόν) αδύνατη αποστολή του Ιμανόλ

«Δεν έχει σημασία τι πιστεύουν οι άνθρωποι όταν μπαίνεις. Αυτό που μετράει είναι τι λένε όταν φεύγεις».

Τάδε έφη, Γιούργκεν Κλοπ.

Πιθανότατα, η πιο γνωστή από τις δεκάδες ατάκες του Γερμανού τεχνικού, κατά τη σχεδόν δεκαετή παρουσία του στον πάγκο της Λίβερπουλ. Ένας άνθρωπος που άφησε όσο ελάχιστοι το αποτύπωμά του στο σύλλογο που δούλεψε.

Τώρα, στον Ολυμπιακό, υπάρχει ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Δε ξέρω αν η παρακαταθήκη που αφήνει ο Μέντι είναι εφάμιλλη του Κλοπ, αλλά το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Βάσκος τεχνικός επιβεβαίωσε στον απόλυτο βαθμό τα λόγια του.

Ερχόμενος σε μια από τις πιο ασταθείς περιόδους της σύγχρονης ιστορίας του Ολυμπιακού, ο Κύριος από το Ζανζιβάρ πήρε μια ομάδα στα όρια του συνοθυλεύματος και την οδήγησε στα ύψη. Κατέκτησε το UEFA Europa Conference League, κάτι που τον Φλεβάρη του 2024, μόνο η σκέψη του ήταν εκτός κάδρου.

Μέσα σε μόλις τέσσερις μήνες, ο Μεντιλίμπαρ μπήκε στο πάνθεον, μπήκε στα βιβλία, έβαλε το όνομά του στην κορυφή. Και φυσικά, μπήκε για πάντα στις καρδιές των φιλάθλων μιας ομάδας, που είχαν ως παντοτινό απωθημένο την ευρωπαϊκή καταξίωση.

Θα μπορούσε να είχε φύγει εκείνη τη στιγμή. Να πει ότι έκανε τη δουλειά και φεύγει για να συνεχίσει στην πατρίδα του. Έμεινε, όμως. Οδήγησε το σύλλογο στην ιστορική σεζόν των 100 χρόνων του. Κι εδώ, μπαίνει μια μικρή παρένθεση.

Η σεζόν 2024-25 θα μείνει στη μνήμη μου ως μια από τις πιο αγαπημένες που έχω παρακολουθήσει. Όχι για την ποιότητά της, άλλωστε πρόκειται για μια από τις πιο "φτωχές" σε ταλέντο ομάδες του Ολυμπιακού, αλλά για όλους τους υπόλοιπους λόγους. Το πείσμα, το θάρρος, το θράσος της, μια ομάδα βγαλμένη από το μπλοκάκι ενός ικανότατου τεχνικού, γεμάτη από νιάτα, κίνητρο και παιδιά των Ακαδημιών του Θρύλου.

Όταν μού ζητήθηκε να περιγράψω αυτό το σύνολο με μια λέξη, είπα: «αγαπησιάρικη». Γιατί ήταν μια ομάδα εφάμιλλη με την Ολυμπιακή ιδέα. Και δε μπορούσες να μην την αγαπήσεις. Κλείνει η παρένθεση.

Στο φινάλε, παρά την περσινή κακή σεζόν, μένουν πάντα τα καλά. Και στην περίπτωση του Μέντι, αυτά υπερισχύουν έναντι κάθε αρνητικού. Δε χρειάζεται να τα αναφέρουμε. Απλά διαβάστε όλα τα μηνύματα των παικτών, πρώην και νυν, που συνεργάστηκαν στον Ολυμπιακό. Την αγάπη, το σεβασμό, την αποθέωση.

Κι αυτό, ο Μέντι το κέρδισε και δε θα του το πάρει κανένας, όσο κι αν προσπαθούν. Τις επιτυχίες του, τις πέτυχε εκείνος, όσο και θέλησαν κάποιοι να τις οικιοποιηθούν. Ο μεγαλύτερος τεχνικός στην ιστορία του συλλόγου.

Και τώρα, Ιμανόλ Αλγουαθίλ. Αν μη τι άλλο, ένας προπονητής από τη Χώρα των Βάσκων με δεδομένες ικανότητες. Πραγματικά, μια επιλογή που, τουλάχιστον, βγάζει μια εμπιστοσύνη ότι ο Ολυμπιακός θα παραμείνει σε ένα υψηλό επίπεδο. Ωστόσο, πρέπει να πούμε δύο πράγματα.

Αρχικά, ο πρώτος μήνας θα είναι πολύ, πολύ δύσκολος. Ο Ιμανόλ θα έρθει με τις καλύτερες προθέσεις σε μια ομάδα όπου επικρατούν οι χειρότερες δυνατές συνθήκες. Και δεύτερο και σημαντικότερο, οι στόχοι της ομάδας παραμένουν ίδιοι. Δηλαδή, αυτοί που συμφωνήθηκαν στο ραντεβού Μαρινάκη-Μεντιλίμπαρ τον Αύγουστο.

Πρωτάθλημα. Κύπελλο. Ευρωπαϊκό.

Η αποστολή του Ιμανόλ φαίνεται, πρακτικά, αδύνατη. Ωστόσο, όπως απέδειξε ο προκάτοχός του, όλα στη ζωή, και στο ποδόσφαιρο, είναι δυνατά.