Η μία όψη του νομίσματος

Ο Ολυμπιακός διανύει αυτή τη στιγμή το πιο έντονο μεταγραφικό καλοκαίρι των τελευταίων ετών. Η ομάδα του Πειραιά είναι σε διαδικασία αναδιαμόρφωσης, με πολλούς παίκτες να αποχωρούν από το σύλλογο και αρκετές μεταγραφές να έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, σε όλες τις θέσεις.

Πρόκειται για μια διαδικασία που δε θα ολοκληρωθεί φέτος το καλοκαίρι, καθώς είναι «αντιποδοσφαιρικό» να αλλάξει ολόκληρη η ομάδα μέσα σε 3 μήνες. Ωστόσο, ήδη έχουν γίνει πολλές αλλαγές και μπορούμε να αναμένουμε ακόμη περισσότερες. Αρκεί, βέβαια, το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών κι όχι μόνο, συλλόγων, να μετουσιωθεί σε κάτι χειροπιαστό.

Βλέπετε, το φετινό καλοκαίρι του Ολυμπιακού αποδεικνύει ότι οι «ερυθρόλευκοι» έχουν μετατραπεί σε selling club. Η ικανότητα των Πειραιωτών να αναδεικνύουν παίκτες και ταλέντα τόσο από την Ακαδημία τους όσο και από το σκάουτινγκ αντανακλάται εν πολλοίς στις αποχωρήσεις που έχουν γίνει τον τελευταίο ένα χρόνο.

Οι μεταγραφές των Κωστούλα και Κοστίνια στη Μπράιτον (38+11), η πώληση του Αντρέ Λουίζ στη Κάνσας Σίτι (18 εκατομμύρια) αλλά και η παραχώρηση του Τζολάκη στη Χαλ (15 εκατομμύρια) αποδεικνύουν ότι ο Ολυμπιακός έχει μάθει να παίρνει ό, τι περισσότερο μπορεί από το έμψυχο δυναμικό του.

Κακά τα ψέματα, ποια άλλη ελληνική ομάδα θα μπορούσε μέσα σε ένα χρόνο να πάρει μόνο από πωλήσεις περίπου 50 εκατομμύρια ευρώ σε μόλις ένα καλοκαίρι; Ο Ολυμπιακός το πέτυχε, μόλις με τέσσερις παίκτες (Κοστίνια, Μπιανκόν, Αντρέ Λουίζ, Τζολάκης). Και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυτό το ποσό να αυξηθεί ακόμη περισσότερο, αν κρίνουμε από τα ρεπορτάζ (Πιρόλα, Μουζακίτης, Ταρέμι).

Φυσικά, το κομμάτι των πωλήσεων αποτελεί μόνο τη μία όψη του νομίσματος. Γιατί, ποτέ καμία ομάδα δεν πέτυχε επειδή λειτουργούσε ιδανικά σε οικονομικούς όρους. Τα χρήματα δεν «παίζουν μπάλα» και οι «ερυθρόλευκοι» το γνωρίζουν. Άλλωστε, στόχος τους ήταν να γίνουν selling club, αλλά προτεραιότητα αποτελεί το πρωτάθλημα και η ευρωπαϊκή διάκριση.

Με τα χρήματα που έχει πάρει ο σύλλογος του Πειραιά, η ανάγκη ποιοτικής ενίσχυσης του ρόστερ γίνεται επιτακτική. Η διοίκηση οφείλει να μεριμνήσει, ώστε το ρόστερ να γίνει ακόμη πιο ισχυρό, με ποδοσφαιριστές που, αν μη τι άλλο, έχουν τις προδιαγραφές να προσφέρουν περισσότερα από τους προκατόχους τους. Γιατί, προφανώς, όλα φαίνονται στο γήπεδο.

Παράλληλα, στην περίπτωση του Ολυμπιακού, μερικές πωλήσεις που έγιναν (ή αναμένεται να γίνουν) αφορούσαν παίκτες κομβικούς για τη λειτουργία της ομάδας. Ο Τζολάκης ήταν μακράν ο πιο σταθερός ποδοσφαιριστής την τελευταία τριετία, ο Κοστίνια ήταν σε πολλά παιχνίδια το βασικό δεξί μπακ ενώ ο Αντρέ Λουίζ έδειξε, έστω και στο μικρό χρονικό διάστημα που έμεινε, ότι έχει αρκετές ικανότητες. Έτσι, η πίεση στον οργανισμό για τη σωστή και αποτελεσματική αντικατάσταση των ποδοσφαιριστών του - σε συνδυασμό με την περσινή απώλεια του πρωταθλήματος, την μέτρια εικόνα στα φιλικά και τους αγώνες με τη Ναϊμέγκεν που πλησιάζουν - φυσιολογικά μεγαλώνει.

Το καλό για τους «ερυθρόλευκους» είναι ότι έχουν μάθει εδώ και πολλά χρόνια να ζουν υπό καθεστώς πίεσης. Άλλωστε, ένας κομμάτι της ταυτότητας του Ολυμπιακού είναι να ανταπεξέρχεται από κάθε είδους δυσκολίες, να τις ξεπερνά και, στο τέλος, να θριαμβεύει.

Μέχρι, όμως, να φτάσουμε στο τρίτο στάδιο, είναι λογικό ότι θα υπάρχει γενικευμένη ανησυχία στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η διοίκηση των Πειραιωτών γνωρίζει τί πρέπει να κάνει για να καθησυχάσει τους πάντες. Να δείξει ότι, πέρα από το χρήμα, έχει και τη διάθεση να βελτιώσει το ρόστερ, ώστε να επιστρέψει η ομάδα εκεί που ανήκει. Στην κορυφή.