Επιβεβαιώθηκε και με την Ολλανδία, ότι δεν φοβόμαστε τίποτα και κανέναν!

Ναι, η νίκη γλίστρησε μέσα από τα χέρια της Εθνικής στο 89’. Και είναι λογικό να υπάρχει μία πίκρα, γιατί όταν προηγείσαι 2-0 της Ολλανδίας μέσα στην Τούμπα και φτάνεις τόσο κοντά σε μία δεύτερη τεράστια νίκη μέσα σε λίγες ημέρες, δεν μπορείς να μη σκέφτεσαι τι θα είχε συμβεί αν κρατούσες μέχρι τέλους.

Όμως στο τέλος της ημέρας υπάρχει κάτι πολύ σημαντικότερο από το αποτέλεσμα. Η Ολλανδία ένιωσε για τα καλά τι σημαίνει η νέα φουρνιά της Εθνικής Ελλάδας. Οι «οράνιε» δεν πήγαν στην Τούμπα για να τραβήξουν φωτογραφίες τον Λευκό Πύργο ή για... κοψίδια στα Λαδάδικα. Δεν ήθελαν να την πατήσουν όπως οι Γερμανοί. Κι όμως, για ένα ολόκληρο ημίχρονο υπέφεραν. Βρέθηκαν πίσω με δύο γκολ, έχασαν τον έλεγχο του παιχνιδιού και είδαν την Ελλάδα να παίζει με αυτοπεποίθηση, ένταση και πίστη στις δυνατότητές της. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος της βραδιάς.

Στο δεύτερο μέρος, βέβαια, μίλησε η εμπειρία της Ολλανδίας. Μίλησε η προσωπικότητα των παικτών της, οι αντοχές που έχει αποκτήσει μέσα από παιχνίδια αυτού του επιπέδου και, φυσικά, η ποιότητά της. Οι αλλαγές έδωσαν ενέργεια, η πίεση αυξήθηκε και η Ελλάδα αναγκάστηκε να αμυνθεί πολύ περισσότερο. Εκεί φάνηκε και η διαφορά που ακόμη υπάρχει ανάμεσα στις δύο ομάδες.

Αλλά αυτό δεν ακυρώνει τίποτα από όσα προηγήθηκαν. Γιατί η Ελλάδα δεν φοβήθηκε. Δεν κλείστηκε από την αρχή. Δεν περίμενε απλώς να περάσει η ώρα. Μπήκε στο γήπεδο για να παίξει και κατάφερε να κάνει μία από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης να ανησυχήσει σοβαρά για την τύχη της.

Μετά τη Γερμανία, λοιπόν, ήρθε η Ολλανδία. Και μπορεί να μην ήρθε η νίκη, όμως ήρθε ακόμη μία επιβεβαίωση ότι αυτή η Εθνική έχει πλέον την εικόνα μίας ομάδας που μπορεί να κοιτά στα μάτια μεγάλους αντιπάλους.

Το 2-2 ενοχλεί με τον τρόπο που ήρθε. Η εικόνα, όμως, γεμίζει αισιοδοξία. Και αυτή η νέα Εθνική μόλις άρχισε να γράφει τη δική της ιστορία.