Champions League: Το άξιζαν δύο, το πήρε ένας...
Δεν ήταν ο πιο συναρπαστικός ή θεαματικός τελικός, αλλά από τους πιο «ποδοσφαιρικούς». Η καλύτερη ομάδα του Λουίς Ενρίκε, η σπουδαία προπονητική παράσταση του Μίκελ Αρτέτα.
Η Παρί Σεν Ζερμέν του Λουίς Ενρίκε που έπιασε σε κατακτήσεις Γκουαρντιόλα, Ζιντάν και Πέισλι και... θα πιάσει τον Κάρλο Αντσελότι με το πέρασμα του χρόνου και με τη Χάνα στην ψυχή του, ήταν «κατασκευασμένη» φέτος για να κατακτήσει το Champions League.
Η Άρσεναλ του Μίκελ Αρτέτα καθοδηγήθηκε υποδειγματικά από τον προπονητή της, με εξτρά πλεονέκτημα το γρήγορο γκολ από τον Χάβερτς, ενώ δεν πτοήθηκε ούτε όταν ισοφαρίστηκε από ένα πέναλτι και προσπάθησε με επιθετικό τρόπο να πάρει τον τελικό και το τρόπαιο. Ναι, το έχασε στα πέναλτι χωρίς ο Σαφόνοφ να κάνει απόκρουση ή επειδή στη θεωρία δεν ήταν σωστή η επιλογή του Γκάμπριελ στο τελευταίο, αλλά κριτική προπονητών στα πέναλτι δεν μπορεί να γίνει.
Ήταν ένας τελικός που δεν θα μείνει στην Ιστορία για το θέαμα, δεν το περίμενε κανείς άλλωστε αυτό. Ήταν όμως μια καθαρά ποδοσφαιρική βραδιά, γεμάτη από σχέδιο, στρατηγική, τροποποιήσεις, αλλά φυσικά και ποδοσφαιρικές προσωπικότητες όπως είναι αυτές του Βιτίνια, του Κβαρατσχέλια, του Ράις και όχι μόνο. Κι ένα παιχνίδι που δεν ήθελες να τελειώσει ούτε στα... πέναλτι. Το τρόπαιο το παίρνει ένας, η Παρί Σεν Ζερμέν το πανηγυρίζει, η Άρσεναλ έφτασε τόσο πολύ κοντά και έκανε το παν.
Τα υπόλοιπα είναι για τα social. Βέβαια ό,τι και να ειπωθεί εκεί για τον... Κιλιάν Εμπαπέ, δεν θα απέχει και πολύ από τη σκληρή πραγματικότητα. Χωρίς εκείνον δύο ευρωπαϊκά τρόπαια η Παρί, το απόλυτο τίποτα με εκείνον η Ρεάλ. Αλλά φυσικά δεν είναι αποκλειστικά δικό του θέμα ούτε το ένα ούτε το άλλο...
