Οι νυκτωδίες του Σοπέν - Ένας ύμνος στην ανθρώπινη ψυχή

Είκοσι ένα μουσικά έργα, σαν σύντομες ιστορίες φαντασίας και μουσικής ευαισθησίας, τα νυκτερινά του Σοπέν αναδεικνύουν πάνω από όλα την υπεροχή και την πληρότητα του πιάνου στην παγκόσμια μουσική. Ένα σπονδυλωτό αριστούργημα που η δημιουργία του εκτείνεται σε μια ολόκληρη εικοσαετία από το 1827 έως το 1846 απαιτώντας από τον εκάστοτε σολίστα υψηλή δόση δεξιοτεχνίας και ευαισθησίας, εμβαθύνει ουσιαστικά στην ανθρώπινη ψυχή και στην περιπέτεια του ανθρώπου, ανακεφαλαιώνοντας ένα κομμάτι της Ιστορίας αυτού του κόσμου. Τα νυκτερινά αναδεικνύουν την υπαρξιακή μοναξιά του πιανίστα και αποτελούν κορυφαίο δείγμα ρεπερτορίου στην κλασική μουσική. Ο Σοπέν κατάφερε να συνδυάσει ισόποσες δόσεις μελωδίας, αρμονίας και δεξιοτεχνικής ευαισθησίας, αφήνοντας πίσω του αθάνατους ήχους, φράσεις που χαρακτηρίζουν τον ανθρώπινο πολιτισμό και την πορεία της ανθρωπότητας προς μια ιδανική τελείωση.

Η περιοδική δημοσίευση των νυκτερινών σε αυτή τη γόνιμη εικοσαετία του συνθέτη, (1827-1846) παρουσιάζει μια παράξενη συμμετρία καθώς τα έργα εκδίδονται σε συστοιχίες των δύο ή τριών ανά περίπτωση. Από το πρώτο έως και το δέκατο όγδοο, όλα είδαν το φως της δημοσιότητας όσο ο συνθέτης βρισκόταν εν ζωή. Ο Σοπέν συνέθεσε πρώτα το 19ο και το 20ο, αλλά δεν δημοσιεύτηκαν παρά όταν είχε πια πεθάνει. Το εικοστό πρώτο αρχικά δεν χαρακτηρίστηκε ως νυκτερινό, όμως μετά τη δημοσίευσή του το 1870, συμπεριλήφθηκε κι αυτό στον επίμαχο κύκλο.

Η γνωστή πια ιστορία του Βουαντίσουαφ Σπίλμαν, του πολωνού πιανίστα που έπαιζε ζωντανά στο κρατικό πολωνικό ραδιόφωνο το νυκτερινό σε ντο δίεση ελάσσονα, όταν οι γερμανικές βόμβες έπληξαν τον ραδιοφωνικό σταθμό, διακόπτοντας βίαια τη μουσική και τη λειτουργία του σταθμού για τα επόμενα έξι χρόνια, έδωσαν στο δημιουργικό μεγαλείο του Σοπέν μια δραματική διάσταση. Η περιπέτεια της επιβίωσής του στο γκέτο της Βαρσοβίας έγινε ευρέως γνωστή μέσα από την οσκαρική ταινία Ο Πιανίστας (2002) του Ρόμαν Πολάνσκι.