«Περιμένοντας τον Γκοντό» Ο κόσμος τελειώνει όπως άρχισε
Θα έλεγε κανείς πως η πρώτη φράση του Εστραγκόν συμπυκνώνει τα πάντα
Rien à faire που σημαίνει δεν γίνεται τίποτα, δεν υπάρχει κάτι να κάνουμε, καμία ελπίδα πια. Είναι η εναρκτήρια φράση του δράματος δια στόματος Εστραγκόν που συμπυκνώνει μέσα της όλο το υπαρξιακό κενό. Είναι μια φράση που γύρω της στροβιλίζεται η αρχή και το τέλος του κόσμου. Συνώνυμο της απελπισίας, της αδιαφορίας, του μηδενισμού.
Είναι η αρχή του παραλόγου σε ένα κόσμο μέσα στον οποίο θα έπρεπε κάτι να συμβαίνει, αλλά όλα έχουν σταματήσει, ακόμα και ο ίδιος ο χρόνος, εν αναμονή της έλευσης κάποιου ο οποίος όμως ποτέ δεν εμφανίζεται. Ο Γκοντό είναι ο από μηχανής θεός που ποτέ δεν θα εμφανιστεί επί σκηνής, ο πανταχού απών χαρακτήρας του Μπέκετ, που ετυμολογικά αντλεί το όνομά του από τον Θεό κι ίσως είναι ο ίδιος ο Θεός.
Περιμένοντας τον Γκοντό, η εποχή μας μπαίνει οριστικά σε κατάσταση διαρκούς αναβολής και αποσύνθεσης, σε ένα ιδεολογικό λήθαργο στον οποίο καταργείται κάθε έννοια αντίστασης, ηθικής, κάθε πιθανότητα διαμαρτυρίας και εξέγερσης. Ο Μπέκετ νομοθέτησε με τον τρόπο του τους βασικούς κανόνες μιας νέας τάξης πραγμάτων.
