Ο άνθρωπος του χώρου και του χρόνου
Πλάσμα τετραδιάστατο ο καθένας από μας
Ο άνθρωπος είναι μια διαρκής περιπέτεια που κινείται και εξελίσσεται τόσο στο χώρο όσο και στο χρόνο. Κι αν ο χώρος είναι απτός και καθ' όλα αισθητός, ο χρόνος είναι μια φευγαλέα συνθήκη, μια αόριστη αίσθηση τα αποτελέσματα της οποίας ωστόσο τα αντιλαμβανόμαστε και είναι εξίσου απτά στο χώρο που κινούμαστε.
Η χρονικότητα είναι θεμελιώδης διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, στοιχείο που κουβαλάμε πάνω μας. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος είναι πλάσμα του χρόνου που κινείται μέσα στο χώρο και υφίσταται τις αλλαγές που επιφέρει η διαδοχή των ημερών. Φιλόσοφοι σαν τον Χάιντεγκερ επιβεβαιώνουν το αναπόδραστο του ανθρώπου από τον χρόνο και μυθιστοριογράφοι όπως ο Προυστ αναδομούν τη ζωή μέσα από τον χαμένο χρόνο που ανακτάται δια της μνήμης.
Η μουσική και η ποίηση είναι ένα υψηλά αισθητικό παιχνίδι που ορίζεται από τη χρονική συγκυρία, ενώ και η ζωγραφική, η τέχνη του χώρου, χρειάζεται απαραίτητα να παγώσει τη στιγμή, για να αποδώσει το θέμα της, το οποίο αμέσως βυθίζεται στον καιάδα του χθες. Η λογοτεχνία αφηγείται ό,τι συνέβη έστω και μια στιγμή νωρίτερα, ανήκοντας στην παρελθοντολογία όπως και η επίσημη Ιστορία.
Ο χώρος και ο χρόνος είναι τα τείχη μέσα στα οποία οχυρώνεται η ανθρώπινη ύπαρξη και χωρίς αυτά είναι αδύνατον να αντιληφθούμε ποιοι είμαστε από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε.
