«Οδύσσεια»: Ο Νόλαν... απογείωσε το ομηρικό έπος!

Τι να πρωτογράψεις ειλικρινά για την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν. Το ομηρικό έπος έχει μεταφερθεί ουκ ολίγες φορές στην οθόνη, στα χέρια όμως του Νόλαν «απογειώνεται». Προσπαθώντας να μείνει όσο πιο πιστός στο αρχαίο κείμενο (κάτι καθόλου εύκολο) και να τα χωρέσει όλα (επίσης δύσκολο) ο σπουδαίος σκηνοθέτης δίνει στο κοινό μια επική -όνομα και πράγμα- ταινία. Τον βοηθάει και ο Ματ Ντέιμον με το παίξιμό του, όπως και το υπόλοιπο εξαιρετικό καστ. Η μουσική υποβλητική ως συνήθως στις ταινίες του Νόλαν, η φωτογραφία καθηλωτική.

Έγινε ντόρος για τη …μαύρη Ελένη που ούτε ωραία είναι (αν και υποκειμενική η ομορφιά). Ίσως να το ΄κανε και …επίτηδες ο Νόλαν για να καταδείξει τη ματαιότητα του Τρωικού Πολέμου. Αν και γίνεται φανερό ότι ο πόλεμος δεν έγινε για την Ελένη. Αυτή ήταν η αφορμή. Για εμπορικά συμφέροντα έγινε, όπως δηλαδή και στους σύγχρονους πολέμους. Οι αλληγορίες είναι αρκετές. Όπως με το τέλος μιας εποχής (του Χαλκού) και τη μετάβαση σε μια καινούρια. Δεν ήταν τυχαία κι εδώ η -προφητική- σκηνή με τον χωρικό που μιλάει στα νέα ελληνικά όταν βλέπει τους συντρόφους του Οδυσσέα (που θεωρητικά θα μιλούσαν αρχαία, ασχέτως αν στην ταινία ακούμε αγγλικά).

Ο Νόλαν, όπως στις περισσότερες ταινίες του, επικεντρώνεται στον κεντρικό ήρωα που δίνει μια εσωτερική πάλη σχεδόν σε όλη την ταινία. Ο Οδυσσέας τυραννιέται από τύψεις σε όλο το ταξίδι της επιστροφής του στην Ιθάκη. Ήξερε ότι καταπάτησε τους νόμους του Δία στην Τροία. Και θα το πλήρωνε. Η Ύβρις – Άτη – Νέμεσις – Τίσις είναι άλλωστε τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την Οδύσσεια. Με κεντρικό θέμα βέβαια τον Νόστο, την επιστροφή δηλαδή στο σπίτι και την οικογένεια, πράγμα που «έπιασε» ο Νόλαν.

Παραβλέποντας κάποιες ατέλειες (θα θέλαμε και τους Φαίακες και την Αλκμήνη) η «Οδύσσεια» είναι ένα κινηματογραφικό masterpiece, με τον Νόλαν να αναδεικνύεται σε έναν σύγχρονο Όμηρο!