Πολλά χέρια, πολλή ενέργεια και λίγη τσίπα

Από τη στιγμή που Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θεωρούνται δύο από τις ελίτ ομάδες της Ευρώπης, τα ντέρμπι ανάμεσά τους είναι αυτό που λένε οι Αμερικανοί "must watch". Βέβαια, στην Ελλάδα έχουμε τρία ημίχρονα αντί για δύο, αλλά αυτό είναι κουβέντα για άλλη φορά.

Όπως είχαμε τονίσει πριν το ματς, ο Ολυμπιακός έμπαινε στο ΣΕΦ να αντιμετωπίσει τον αιώνιο αντίπαλό του με το ρόλο του μίνι αουτσάιντερ. Σε αυτό έπαιζαν ρόλο οι απουσίες του (Βεζένκοφ, Γουόκαπ, Μόρις), καθώς και τα πολλά ερωτηματικά που ακολουθούσαν.

Πώς θα καλύψουν τα κενά στα γκαρντ οι Νιλικίνα, Τζόσεφ; Τι θα κάνει ο Πίτερς κόντρα σε Χουάντσο και Χέις-Ντέιβις; Θα αντέξει ο Μιλουτίνοφ; Απάντηση πήραμε σε όλα, μερικές τις περιμέναμε, μερικές όχι.

Ξεκινώντας το ματς από την αρχή, ο Ολυμπιακός μπήκε στο ματς με το «μαχαίρι στα δόντια», ενώ ο Παναθηναϊκός ήταν για άλλο ένα ντέρμπι σοφτ. Μια συνθήκη που είδαμε και στο πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ. Οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα βρήκαν λύσεις έξω από τα 6.75, ενώ έκλεισαν πολύ καλά τους χώρους προς τη ρακέτα τους.

Ειδική μνεία στον Φρανκ Νιλικίνα, που έκανε μακράν το καλύτερο παιχνίδι του με τα ερυθρόλευκα, αλλά και στον Σακίλ ΜακΚίσικ, που έκανε την παρουσία του παραπάνω από αισθητή σε άλλο ένα ντέρμπι.

Ο Παναθηναϊκός, πλην του εξαιρετικού Ερνανγκόμεθ, καθυστέρησε πολύ να μπει στο ματς. Κι όταν το έκανε, πρόλαβε να μειώσει στους 11 (40-29), πριν την ανάπαυλα.

Στην τρίτη περίοδο, οι πράσινοι έβγαλαν μια - αναμενόμενη, ομολογουμένως - αντίδραση. Κέντρικ Ναν και Τσέντι Όσμαν έγιναν παράγοντες στο ματς, ο Χέις-Ντέιβις αξιοποίησε τις μπάλες που πήρε και η διαφορά έπεσε στους 2 (58-56). Ο Ναν με τρίποντο έφερε τον Παναθηναϊκό μπροστά (58-59), αλλά εκεί βγήκε μπροστά ο Κόρι Τζόσεφ.

Δεν ξέρω αν φταίει το παρουσιαστικό του, αλλά μου φαίνεται ασύλληπτο ότι οι περισσότεροι οπαδοί υποτιμούν και χλευάζουν έναν παίκτη με πάνω από 800 παιχνίδια στο NBA. Και μάλιστα, που έχει διατηρήσει ένα εκρηκτικό πρώτο βήμα, που φάνηκε κόντρα σε Όσμαν και Ντέιβις. Ο Καναδός, λοιπόν, πήρε επιθέσεις πάνω του, σκόραρε, δημιούργησε και έδωσε στον Ολυμπιακό το έναυσμα. Μετά, ανέλαβε ο θαυμάσιος, αν και με περιττά φάουλ, Ντόρσεϊ.

Τα τελευταία 3-4 λεπτά ήταν διαγωνισμός βολών, με τις δύο ομάδες να παίρνουν άριστα. Όμως, ο Ολυμπιακός διατήρησε τη διαφορά των 5-6 πόντων μέχρι το φανέλα, παίρνοντας μια τεράστια νίκη. Τόσο από άποψη βαθμολογίας, καθώς η τετράδα είναι αρκετά κοντά, όσο και σε θέμα ψυχολογίας.

Με Νιλικίνα, Τζόσεφ, ΜακΚίσικ στα γκαρντ; Φυσικά. Με Τάισον Γουόρντ να παίζει από πόιντ γκαρντ μέχρι πάουερ φόργουορντ, όντως εξαιρετικός στο μαρκάρισμα κόντρα στον Χέις-Ντέιβις; Αμέ. Με Φουρνιέ να μη βρίσκει το ρυθμό του από μακριά; Δεν πειράζει, η άμυνα θα αναλάβει, με ενέργεια, χέρια, πάθος και ένταση καθ' όλη τη διάρκεια. Σε αυτό, έπαιξε ρόλο και η σεμιναριακού επιπέδου διαχείριση του κόουτς Μπαρτζώκα.

Τέταρτη σερί ήττα για τον Παναθηναϊκό, που, τη τρέχουσα χρονική στιγμή, κινδυνεύει. Προφανώς, χρόνος υπάρχει να διορθωθούν τα πιο εμφανή κακώς κείμενα, αλλά ένα είναι σίγουρο. Η αλλαγή στην εικόνα που περιμέναμε μετά τον ερχομό του Ντέιβις και την κατάκτηση του Κυπέλλου, δεν έχει εμφανιστεί.

Τέλος, μένοντας στους πράσινους...

Ειλικρινά, θα ήθελα να ρωτήσω όλους τους φιλάθλους της αθηναϊκής ομάδας που μπορεί να διαβάσουν το κείμενο δύο πράγματα:

Πώς αισθάνεστε, βλέποντας το λάβαρο του σπουδαιότερου ξένου παίκτη που φόρεσε ποτέ τη φανέλα του συλλόγου να αποκαθηλώνεται, σε μια σπασμωδική κίνηση διαμαρτυρίας;

Γιατί θα πρέπει ένας άνθρωπος, όποιος κι αν είναι, όπως και να λέγεται, να διαμορφώνει κατά την κρίση του την ιστορία της ομάδας;

Ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα αποτελεί έναν θρύλο του αθλήματος. Κινήσεις σαν κι αυτές, πέρα από το γεγονός προσβάλλουν τον ίδιο, προσβάλλουν την ιστορία του Παναθηναϊκού. Και είμαι βέβαιος, ότι η πλειοψηφία του πράσινου κοινού, δεν ενστερνίζονται ούτε στο ελάχιστο τα ντροπιαστικά (για το σύλλογο) που κάνει ο πρόεδρός τους.

Γιατί, πολύ απλά, ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα έχει προσφέρει περισσότερες χαρές στον κόσμο του από εκείνον.