Παπαπαναγιώτου: «Θέλαμε πραγματικά μια αφορμή να επιστρέψουμε στα γήπεδα» 

Ο Γιάννης Παπαπαναγιώτου, παίκτης των Hoopers, μία από τις ελληνικές ομάδες που συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIBA Masters, μίλησε στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του EOK WebRadio με τη Σοφία Βαλσάμη και τον Ραφαήλ Αλαγά. Αναλυτικά είπε:

Για τους Hoopers: «Πρώτα απ’ όλα, επειδή γίνεται στην περιοχή μας δεν έπρεπε να λείψουμε. Οι Hoopers είναι ομάδα με παίκτες αποκλειστικά απ’ το Κιάτο. Περίπου οι ηλικία των παικτών είναι τα 60 χρόνια, ο μεγαλύτερος είμαι εγώ, στα 69. Έπαιξα στην ομάδα της Ολυμπιάδας Πατρών απ’ το 1975 έως το 1981. Εδώ στο Κιάτο ήρθα το 1981 αφού πήρα το πτυχίο μου και δημιούργησα μια ομάδα μπάσκετ απ’ το μηδέν, μαζί με άλλος φίλους και συνεργάτες οι οποίοι βοήθησαν διοικητικά και έκαναν σπουδαία δουλειά. Μαζέψαμε, λοιπόν, όλα τα παιδιά του Κιάτου και δημιουργήθηκε η ομάδα με την ονομασία “Άρατος Κιάτου”, που έχει μια ιστορία 45 χρόνων τώρα. Όλα αυτά τα παιδιά συνεχίζουν να παίζουν μπάσκετ. Είναι συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους που τους είχες πάρει στην ομάδα από 12 χρονών αυτήν τη στιγμή να είναι στα 60 τους με οικογένεια και διάφορα άλλα επιτεύγματα στη ζωή τους. Ήταν μεγάλο το κίνητρο πως θα γίνουν οι αγώνες στην περιοχή μας για να φτιαχτούν οι Hoopers.
Μετά τους αγώνες αυτούς θα συνεχίσουμε να έχουμε αυτήν την ομάδα και θα συναντηθούμε με άλλες ομάδες στην Πάτρα, την Αθήνα, στην Κόρινθο, το Άργος. Έτσι εξελίσσεται αυτή η ηλικία με αγώνες και παιχνίδια. Θα αποτελέσει κίνητρο να φτιαχτούν κι άλλες ομάδες σε άλλες πόλεις και να δίνουμε παιχνίδια όποτε μπορούμε».

Για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ομάδα ενόψει των αγώνων: «Έχουμε είκοσι μέρες που κάνουμε προετοιμασία, είμαστε σε πολύ καλή κατάσταση. Εγώ είμαι αυτός που έχει κάνει τη λιγότερη προπόνηση. Οι άλλοι δεν τα παράτησαν ποτέ, μαζευόντουσαν κάθε Κυριακή, κάθε βδομάδα και έπαιζαν. Έχουν 2-3 χρόνια που μαζευόντουσαν κάθε Κυριακή, πήγαιναν στο Κλειστό του Κιάτου και έπαιζαν μπάσκετ. Είχαν κάποια επαφή δηλαδή. Τώρα… συνήλθα κι εγώ, μου πέρασε η μέση, τα πόδια, όλα. Αυτήν τη στιγμή αισθάνομαι ότι… πετάω».

Για τα συναισθήματά του που επιστρέφει στο μπάσκετ πιο οργανωμένα: «Τώρα που έχω αυτές τις μέρες που δραστηριοποιούμαι πάλι, γιατί είχα πάρα πολύ καιρό να παίξω, μου έλεγαν ότι πονάω, ότι δε μπορώ, ότι πονάει η μέση μου και όλα αυτά. Το συναίσθημα του παιχνιδιού, το αν θα βάλεις ένα καλάθι, αν θα κάνεις μια ωραία πάσα, το ότι σκέφτεσαι να δημιουργήσεις μέσα στο παιχνίδι, δε συγκρίνεται με τίποτα, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Αυτό που νιώθεις και αισθάνεσαι την ώρα του αγώνα, είναι πολύ σημαντικό. Είναι κάτι που σ’ ευχαριστεί και θες να το ζήσεις ακόμα κι αν πέρασαν τα χρόνια. Θέλαμε πραγματικά μια αφορμή να επιστρέψουμε στα γήπεδα, για παραπάνω παιχνίδι, πιο οργανωμένα».

Για το αν τον συγκινεί το ότι θα βρεθεί σε μια παγκόσμια διοργάνωση σε κλειστό γήπεδο και στην περιοχή του, απέναντι, μάλιστα, σε ομάδες απ’ όλον τον κόσμο: «Αυτό δε μπορεί να το συλλάβει ο νους μας. Αν μας το έλεγε κάποιος, θα νομίζαμε ότι μας κορόιδευε. Δε μπορούσα να το διανοηθώ. Θα έρθουν ολόκληρες οργανωμένες ομάδες από την Αυστραλία, την Αργεντινή… Είναι ένα παγκόσμιο γεγονός. Μόνο που το σκέφτομαι με ξεπερνάει. Αυτό που αφήνει ο αθλητισμός στο τέλος δεν είναι τα πρωταθλήματα ή τα λεφτά, αλλά οιφιλίες, οι γνωριμίες, οι σχέσεις ζωής. Με όλα αυτά τα παιδιά αισθάνομαι σαν αδελφός, σαν πατέρας. Υπάρχει ένα φοβερό “δέσιμο”, μια αγάπη και ένας σεβασμός μεταξύ μας. Έχουμε ζήσει πάρα πολλές στιγμές μαζί.
Θα ήθελα να πω και κάτι ακόμα. Είχαμε στην ομάδα έναν παίκτη που δεν είχε πάρα πολλά προσόντα να παίξει. Ακολούθησε καριέρα φυσικοθεραπευτή με σπουδαία επιτυχία. Τα τελευταία χρόνια όταν ερχόταν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αυτόν είχε φυσικοθεραπευτή. Είναι πάντα κοντά μας, ό,τι τού ζητήσουμε θα μας βοηθήσει, τόσο την ομάδα του Άρατου όσο και όλους εμάς τώρα. Αυτό είναι το σημαντικότερο και αυτό που μένει στο τέλος μετά απ’ όλα αυτά που ζήσαμε στα γήπεδα».

Για το πώς ανταποκρίθηκε η οικογένειά του στο ότι θα παίξει σε αυτούς τους αγώνες: «Τα παιδιά μου έπαιξαν κι αυτά μπάσκετ στο παρελθόν, ερασιτεχνικά όχι επαγγελματικά. Επειδή όλα τα χρόνια ήμουν στο παιχνίδι, με ενίσχυσαν να πάω και να προσπαθήσω. Θα είναι και στην εξέδρα να με στηρίξουν».

Για το αν ο αθλητικός τουρισμός του τουρνουά μπορεί να βοηθήσει τη δημοσιότητα της περιοχής: «Κι αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι. Θα έρθει κόσμος και θα δει ωραία πράγματα, γιατί δεν τα γνωρίζει. Το Κιάτο είναι πάρα πολύ ωραίο μέρος, έχουμε ωραία αξιοθέατα και σε θάλασσα και ορεινά. Βέβαια, εγώ μιλάω για την περιοχή μου, αλλά υπάρχουν και ομάδες απ’ την Κορινθία, το Λουτράκι, το Ξυλόκαστρο. Είναι πάρα πολύ ωραία όλα αυτά τα μέρη, γιατί να μην τα μάθει πολύ περισσότερος κόσμος; Και για να τα επισκέπτεται και τουριστικά. Είναι πάρα πολύ μεγάλη τουριστική διαφήμιση. Αυτοί οι αγώνες και η προβολή είναι μια τουριστική διαφήμιση που, αν γινόταν αυτόνομα και ανεξάρτητα, θα ξοδευόντουσαν πάρα πολλά χρήματα για να πραγματοποιηθεί».