Α. Πετρόπουλος – Π. Ετζιάκα: «Στο 3×3 γίνονται βήματα αλλά θέλει δουλειά και υπομονή»

Ο παίκτης του Κολοσσού Ρόδου, ο οποίος αγωνίζεται στο 3×3 από το 2023, σημειώνει επίσης ότι «τα προηγούμενα χρόνια το άθλημα δεν ήταν τόσο οργανωμένο, αλλά από φέτος γίνεται μια πάρα πολύ καλή προσπάθεια», κάτι που βρίσκει σύμφωνο και τον Παναγιώτη Φρίμαν Ετζιάκα. «Το επίπεδο -λέει- είναι πολύ ανεβασμένο, κι αυτό φάνηκε και στη Θεσσαλονίκη».

Ο έμπειρος παίκτης της Δάφνης, από την πλευρά του, «μυήθηκε» στον κόσμο του 3×3 σχεδόν από την πρώτη στιγμή που άρχισε να ασχολείται με το μπάσκετ, παίζοντας με παρέες και φίλους στα ανοιχτά γήπεδα της Αθήνας. Κάτι ανάλογο ισχύει και στην περίπτωση του Ανδρέα Πετρόπουλου, ο οποίος μάλιστα αναπολεί τις στιγμές που ξημεροβραδιαζόταν στα γήπεδα στους Θρακομακεδόνες, πριν αρχίσει η επαγγελματική πορεία του στο μπάσκετ.

Οι δυο αθλητές μίλησαν για τη νέα εποχή του 3×3 στην Ελλάδα, μοιράστηκαν τις σκέψεις τους και θυμήθηκαν τα χρόνια όπου το έπαθλο για τους νικητές στους αυτοσχέδιους streetball αγώνες ήταν ένα καλό…κέρασμα.

– Πρώτο stop η πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, μία πόλη η οποία απέδειξε, μέσω της παρουσίας των φιλάθλων στο 3×3 ΔΕΗ Street Basketball αλλά και τη στήριξή τους στην επαγγελματική ομάδα ΔΕΗ Team Athina που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, ότι αγαπά το μπάσκετ. Ποιες ήταν οι δικές σας εντυπώσεις από την πρώτη στάση στη Θεσσαλονίκη;

Ανδρέας Πετρόπουλος: «Όσον αφορά στη διοργάνωση του τουρνουά, ήταν πανέμορφη και με πολύ κόσμο που την χάρηκε. Στο αγωνιστικό μέρος, σταθήκαμε λίγο άτυχοι στη διασταύρωση όπου πέσαμε πάνω σε μια πολύ καλή ομάδα, το Δουβλίνο. Σίγουρα είμαστε ακόμα ανέτοιμοι, αλλά μάθαμε από λάθη μας και τώρα ετοιμαζόμαστε να πάμε στη Σόφια».

Παναγιώτης Φρίμαν Ετζιάκα: «Γενικά το επίπεδο είναι πολύ ανεβασμένο κι αυτό φάνηκε και στη Θεσσαλονίκη. Εμείς είμαστε μια νέα ομάδα. Γνωριζόμαστε με τα παιδιά μεταξύ μας, δουλεύουμε σκληρά καθημερινά και προχωράμε με στόχο να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό».

– Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με το 3×3, ποιο ή ποια είναι τα στοιχεία που σας κινούν το ενδιαφέρον στο παιχνίδι και ποια είναι τα προσόντα που απαιτούνται για να ανταπεξέλθει ένας παίκτης στις απαιτήσεις του αγώνα;

Ανδρέας Πετρόπουλος: «H κλήση στην Εθνική ομάδα του 3×3, η οποία αποτελεί τιμή για κάθε αθλητή αφού έχει τη δυνατότητα να εκπροσωπήσει τη χώρα του. Ακόμη και σ’ ένα άθλημα που δεν είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα. Το πρώτο κίνητρο, λοιπόν, ήταν αυτό. Το δεύτερο ήταν ότι μπορείς να έχεις μία ομάδα, έναν χώρο αλλά και συμπαίκτες με τους οποίους κάνεις πολλή σκληρή προπόνηση η οποία σε προετοιμάζει και για την χρονιά σου στο 5×5.

Από ‘κει και πέρα, το 3×3 είναι ένα πολύ έξυπνο παιχνίδι. Θέλει τρομερή αντίληψη, γρήγορες αντιδράσεις και καλό physicality. Επομένως, ένας αθλητής πρέπει να διαθέτει γερά…πνευμόνια, να είναι αρκετά δυνατός, γιατί και τα κορμιά είναι πολύ δυνατά ειδικά στις υψηλές κατηγορίες, και το βασικότερο, να έχει καλό σουτ».

Παναγιώτης Φρίμαν Ετζιάκα: «Δε θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να παίζω 3×3, αλλά τα τελευταία χρόνια κάθε καλοκαίρι μόλις ολοκληρωθεί η σεζόν με τους αγώνες 5χ5 μπαίνω απευθείας σ’ αυτό γιατί είναι κάτι που μου αρέσει. Κάθε φορά φτιάχναμε ομάδες με φίλους και αγωνιζόμασταν σε όποιο τουρνουά υπήρχε. Ηταν και αυτό μια αφορμή να ασχοληθώ ακόμα περισσότερο με το 3×3 αλλά γενικότερα το κάνω επειδή το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που αγαπάω πάρα πολύ και θέλω να μένω ενεργός όλη της σεζόν».

Στο αγωνιστικό κομμάτι, αυτό που επιβάλλεται να έχει ένας αθλητής είναι να είσαι μαχητής. Στοιχείο που χαρακτηρίζει και εμένα. Από ‘κεί και πέρα χρειάζεται να παίζεις σκληρά, να αντέχεις το μπασκετικό “ξύλο” και να έχεις αντοχές γιατί ο αγώνας είναι συνεχόμενος και ουσιαστικά δεν έχεις πολλές ευκαιρίες να ξεκουραστείς. Επίσης, θέλει να είσαι έξυπνος και γρήγορος. Πρέπει συνέχεια να είσαι ενεργός».

– Το 3×3 είναι ένας αγώνας ο οποίος «γεννήθηκε» στους δρόμους και στις αλάνες απ’ όπου προφανώς περάσατε κι εσείς πριν ασχοληθείτε επαγγελματικά με το μπάσκετ. Θυμάστε πού παίξατε για πρώτη φορά ένα «μονό» με τους φίλους σας;

Ανδρέας Πετρόπουλος: «Φυσικά και το θυμάμαι. Ήταν στο σχολείο μου στους Θρακομακεδόνες. Η αλήθεια είναι ότι αναπολώ εκείνες τις στιγμές, αλλά δυστυχώς μεγαλώνουμε. Τώρα οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές, όμως έχω την τύχη να εκπροσωπώ τη χώρα μου κάτι για το οποίο είμαι πάρα πολύ χαρούμενος».

Παναγιώτης Φρίμαν Ετζιάκα: «Η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι την πρώτη φορά. Μπήκα στον αθλητισμό σχετικά αργά και ουσιαστικά άρχισα να ασχολούμαι με το μπάσκετ όταν ήμουν 17 χρόνων. Ξεκίνησα να παίζω στα ανοιχτά γήπεδα στη Κυπριάδου, στους Αμπελοκήπους και στη Γκράβα. Ακόμη και σήμερα που έχω τη δυνατότητα να παίζω μπάσκετ στα κλειστά γήπεδα, μου αρέσει να παίζω έξω. Στο δρόμο, που λένε. Εκεί τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Είναι πιο σκληρά και αυτό με βοηθάει πολύ στους αγώνες στο κλειστό γήπεδο.

Τα πρώτα χρόνια που έπαιζα με τους φίλους μου και τις παρέες στα ανοιχτά γήπεδα, ήταν και δύσκολα και εύκολα. Ο αγώνας ήταν σκληρός και τα φάουλ συνήθως δεν τα …χρεώναμε πολύ εύκολα. Ήταν όμως ωραία. Φτιάχναμε τριάδες ή τετράδες, ποντάραμε στο ποιος θα χάσει για να δούμε ποιος θα κεράσει ένα φαγητό, και απολαμβάναμε την ομορφιά του αθλήματος το οποίο πολλές φορές βοηθά κάποια παιδιά να ξεφεύγουν. Είναι πολύ σημαντικό γιατί πολλά παιδιά που μπορεί να έχουν δυσκολίες στη ζωή τους, έχουν την ευκαιρία να ξεφεύγουν μέσω του αθλητισμού. Είναι μια πολύ μεγάλη διέξοδος. Προσωπικά το μπάσκετ με έχει σώσει από πολλά πράγματα στη ζωή μου. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και σε πολλά άλλα παιδιά».

– Από τότε μέχρι σήμερα το 3×3 έχει εξελιχθεί, παρουσιάζεται σε πιο οργανωμένη μορφή, έχει μπει στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων και, η Ελλάδα προσπαθεί να πάρει τη δική της θέση στον χάρτη. Ποιες είναι οι σκέψεις που κάνετε για την εξέλιξη μελλοντικά του αθλήματος στη χώρα μας;

Ανδρέας Πετρόπουλος: «Νομίζω ότι γίνονται αργά αλλά σωστά βήματα. Είμαστε μία χώρα η οποία δεν έχει ασχοληθεί πολύ με το αντικείμενο. Οι περισσότερες χώρες έχουν αποκλειστικά επαγγελματικές ομάδες που παίζουν 3×3. Το επόμενο βήμα λοιπόν, νομίζω ότι είναι η δημιουργία επαγγελματικών ομάδων 3×3 και στην Ελλάδα, ώστε οι αθλητές να ασχολούνται μόνον με αυτό και να μπορέσουν να διεκδικήσουν κάτι στο μέλλον. Αν δεν γίνει και οι υπάρχοντες επαγγελματίες παίκτες του 5×5 πηγαίνουν κάθε καλοκαίρι να αγωνίζονται και στο 3×3, είναι πάρα πολύ δύσκολο να έρθουν οι διακρίσεις».

Παναγιώτης Φρίμαν Ετζιάκα: «Θεωρώ ότι ως χώρα έχουμε πολύ ταλέντο και μπορούμε να διεκδικήσουμε πολλά πράγματα. Βλέπουμε ότι έχουν μπει στον χάρτη χώρες οι οποίες κάποιοι περίμεναν ότι δεν θα μπουν. Μελλοντικά και εμείς μπορούμε να πάρουμε τη δική μας θέση. Απλώς θέλει υπομονή. Στη ζωή και στον αθλητισμό τίποτα δεν μπορεί να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη. Θέλει υπομονή, πίστη και σκληρή δουλειά!».

– Αν είχατε τη δυνατότητα να παίξετε έναν αγώνα 3×3 και να διαλέξετε εσείς τους αντιπάλους σας, ποιους τρεις παίκτες πρώην ή νυν NBAerς θα επιλέγατε και για ποιον λόγο;

Ανδρέας Πετρόπουλος: «Ο νούμερο ένα θα ήταν ο Γιόκιτς, γιατί μεγάλωσε με το 3×3. Στο παρελθόν σε δηλώσεις του είχε αναφέρει ότι όταν ήταν μικρός έψαχνε άτομα από το Facebook για να παίξει 3×3. Ο δεύτερος θα ήταν ο Τζόρνταν, γιατί είναι το είδωλό μου και ο τρίτος, ο Άλεν Αϊβερσον, γιατί είναι η έννοια του streetball. Βέβαια, αν έπαιζα αντίπαλος με αυτούς τους παίκτες προφανώς θα έχανα, αλλά θα χαιρόμουν το παιχνίδι!»

Παναγιώτης Φρίμαν Ετζιάκα: «Γενικά δεν είμαι αθλητής που επιλέγω τους αντιπάλους μου γιατί όποιον και να ‘χω απέναντί μου θα παίξω με τον ίδιο τρόπο. Από την στιγμή όμως που με ρωτάτε, θα επέλεγα τον Ντένις Ρόντμαν, τον Κόμπι και τον Ντέρικ Ρόουζ».

– Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά στους Street Basketball αγώνες είναι η μουσική και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τον κόσμο. Αν σας ζητούσαν να επιλέξετε ένα τραγούδι το οποίο θα «ανέβαζε» την ενέργειά σας, ποιο θα επιλέγατε;

Ανδρέας Πετρόπουλος: «Το «Βαλαωρίτου» από τον Bloody Hawk».

Παναγιώτης Φρίμαν Ετζιάκα: «Θα επέλεγα το «Underdogs» από τον 12o Pithiko σε συνεργασία με τον ΛΕΞ».