Κικριλής: «Πολλά παιδιά στη Βουλγαρία θέλουν να μοιάσουν στον Βεζένκοφ, όνειρο να παίξω στην Ελλάδα»

Ο γκαρντ της βουλγάρικης Λοκομοτίβ Πλόβντιβ, Ιωάννης Κικριλής, «φιλοξενήθηκε» στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του EOK WebRadio με τον Μαρίνο Πρίντεζη και τον Μιχάλη Γκιουλένογλου. Αναλυτικά είπε:

Για τη Λοκομοτίβ Πλόβντιβ: «Η Λοκομοτίβ είναι μια ομάδα που πριν από δύο χρόνια αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία. Πέρυσι ανέβηκε στην Α1 και φτάσαμε σε δύο τελικούς. Η ομάδα έχει πάντα στόχο να είναι 1^η. Ακόμη κι αν δεν έχουμε το μεγαλύτερο μπάτζετ ή δεν είμαστε η καλύτερη ομάδα, θέλουμε πάντα την 1^η θέση. Αυτός είναι ο στόχος μας. Χαίρομαι που βρίσκομαι σε μια τέτοια ομάδα. Πιστεύω σ’ αυτόν τον στόχο, όπως πιστεύει και η ίδια η ομάδα».

Για τους φετινούς στόχους της ομάδας σε Βουλγαρία και Ευρώπη: «Όπως είπα, η ομάδα θέλει πάντα να είναι 1^η. Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν είναι πάντα εφικτό και όλοι το γνωρίζουν, αλλά πρέπει να θέτουμε υψηλούς στόχους, ώστε να προσπαθούμε να φτάσουμε όσο πιο μακριά μπορούμε. Στο FIBA Europe Cup θα προσπαθήσουμε να περάσουμε απ’ τον όμιλο. Έχουμε πιθανότητες να τα καταφέρουμε, αν και είναι δύσκολο. Σήμερα (11/11) αντιμετωπίζουμε τη Ρίγα, με την οποία έχουμε το ίδιο ρεκόρ, 3-2».

Για τον αγώνα που έπαιξαν με τη Μύκονο στο FIBA Europe Cup: «Στο παιχνίδι με τη Μύκονο νομίζω ότι δεν παρουσιαστήκαμε όσο έτοιμοι έπρεπε. Παρ’ όλα αυτά, το ματς ήταν δικό μας και στο τέλος το χάσαμε. Θυμάμαι ότι ο Λοβ, που είναι πολύ καλός παίκτης, πέτυχε ένα καλάθι. Στη συνέχεια, ο σέντερ μας, στην προσπάθειά του να σώσει την μπάλα πριν βγει εκτός, την έδωσε στα χέρια αντιπάλου και ο Μάντζαρης έβαλε ένα πολύ δύσκολο τρίποντο, που έκρινε το παιχνίδι».

Για τη διαχείριση των διπλών υποχρεώσεων μέσα στη βδομάδα: «Για να είμαι ειλικρινής, είναι δύσκολο για ‘μας, ειδικά όταν αντιμετωπίζουμε ομάδες με πολύ μεγαλύτερο μπάτζετ, καθώς δεν έχουμε μεγάλο βάθος στο ρόστερ μας. Οι παίκτες κουράζονται και έχουμε τραυματισμούς. Στην Ευρώπη τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα, γιατί έχουμε συνηθίσει σε έναν διαφορετικό ρυθμό στη Βουλγαρία, όπου δεν παίζουμε τόσο γρήγορο μπάσκετ. Στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις το παιχνίδι έχει περισσότερη σωματική επαφή και οι ομάδες παίζουν πιο γρήγορα, ενώ διαθέτουν και μεγαλύτερο βάθος στο ρόστερ. Αυτό, όμως, δε μας αποθαρρύνει, παλεύουμε».

Για τον κόσμο της Λοκομοτίβ Πλόβντιβ και τη σχέση του με το μπάσκετ: «Το ποδόσφαιρο είναι πολύ πιο δημοφιλές. Πέρυσι, επειδή ήμασταν μια καινούργια ομάδα και η Λοκομοτίβ έχει και ποδοσφαιρικό τμήμα, πολλοί φίλαθλοι που έρχονταν στο γήπεδο δε γνώριζαν το μπάσκετ. Όσο αστείο κι αν ακούγεται, δεν ήξεραν ακριβώς τους κανονισμούς. Παρ’ όλα αυτά, τραγουδούσαν συνέχεια, ανεξάρτητα απ’ το τι συνέβαινε στο παρκέ. Οι επιτυχίες της περσινής χρονιάς, όμως, έφεραν κοντά μας και φίλους του μπάσκετ, πέραν από εκείνους που προέρχονταν απ’ το ποδόσφαιρο. Πλέον η κατάσταση είναι διαφορετική. Οι δύο τελικοί στους οποίους φτάσαμε και η παρουσία του κόσμου έχουν βοηθήσει πολύ. Ακόμη κι όταν παίζουμε σε άλλες πόλεις, τα γήπεδα γεμίζουν. Ο κόσμος θέλει να δει ωραίο μπάσκετ και αυτό αλλάζει τα πράγματα».

Για την προσωπική του βελτίωση: «Νομίζω ότι έχω βελτιωθεί πολύ και έχω ανεβάσει το επίπεδο του παιχνιδιού μου, καθώς δίνουμε πολύ δύσκολους αγώνες, τόσο στα play-offs στη Βουλγαρία όσο και στις διοργανώσεις της FIBA και στο πρωτάθλημα. Είναι ένα μεγάλο βήμα για ‘μένα και, βεβαίως, για την ομάδα. Πιστεύω ότι προχωράμε μπροστά, τόσο εγώ όσο και η ομάδα».

Για την ενασχόλησή του με τη μουσική και το πώς τον κέρδισε το μπάσκετ: «Ήμουν περίπου έξι χρονών όταν ο πατέρας μου μού πρότεινε να δοκιμάσω τη μουσική και ξεκίνησα ντραμς. Έτσι άρχισε η ενασχόλησή μου με τη μουσική. Όταν έγινα περίπου οκτώ χρονών, ρώτησα τους γονείς μου πώς θα μπορούσα να γίνω πιο ψηλός απ’ την αδερφή μου, η οποία έχει ύψος 1μ85. Μου είπαν αστειευόμενοι “Παίξε μπάσκετ”. Κι εγώ απάντησα “Ωραία, τότε θα παίξω μπάσκετ για να ψηλώσω”. Έτσι μπήκε το μπάσκετ στη ζωή μου.
Στην αρχή συνδύαζα μουσική, μπάσκετ και σχολείο. Κάποια στιγμή οι γονείς μου πρότειναν να πάω σε μουσικό σχολείο. Μου άρεσε η ιδέα και πήγα. Στην πορεία, όμως, με κέρδισε το μπάσκετ. Όταν ήμουν περίπου 10-11 χρονών, γίναμε πρωταθλητές Βουλγαρίας και τότε είπα “Εγώ θα παίξω μπάσκετ, η μουσική δεν είναι για ‘μένα”. Μου άρεσαν το γήπεδο, οι φωνές, το συναίσθημα τού να γίνεσαι πρωταθλητής… Ένιωσα ότι εκεί ανήκω. Έτσι σταμάτησα τη μουσική. Παρ’ ότι προσπάθησα πολύ, κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτό που μου ταίριαζε».

Για το ενδεχόμενο ν’ αγωνιστεί κάποτε στην Ελλάδα: «Βεβαίως και θα ήθελα. Είναι όνειρό μου ν’ αγωνιστώ σε μια ελληνική ομάδα σε υψηλό επίπεδο. Αυτός είναι και ο στόχος μου».

Για την άνοδο του βουλγαρικού μπάσκετ και τη συμβολή του Σάσα Βεζένκοφ σε αυτό: «Σίγουρα το μπάσκετ στη Βουλγαρία ανεβαίνει, τόσο σε επίπεδο προπονητών όσο και σε συμμετοχή παιδιών. Η παρουσία του Σάσα έχει βοηθήσει πάρα πολύ, γιατί είναι ένας παίκτης κορυφαίου ευρωπαϊκού επιπέδου, που έχει αγωνιστεί και στο NBA. Πολλά παιδιά τον βλέπουν και θέλουν να του μοιάσουν. Έρχονται στα γήπεδα, ζητούν αυτόγραφα και θέλουν να πάνε στο Μπότεβγκραντ για να παρακολουθήσουν τους αγώνες της Εθνικής Βουλγαρίας. Αυτό βοηθάει πολύ και πιστεύω ότι συμβάλλει στην άνοδο του επιπέδου. Η Εθνική ομάδα προσπαθεί και ο Σάσα βοηθάει με όποιον τρόπο μπορεί, όπως ακούω κι απ’ τους προπονητές. Αυτό είναι πολύ σημαντικό».