Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Γαβαλάς, Διονυσίου - Το ρεμπέτικο στη σκιά των 4 γιγάντων!

Αν έλεγε κάποιος ότι ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, ο Γαβαλάς και ο Διονυσίου είναι τέσσερις φωνές που ξεπήδησαν από το ρεμπέτικο, θα χαρακτηριζόταν ανιστόρητος. Η αλήθεια είναι ότι κανείς από τους προαναφερθέντες δεν τραγούδησε στα χρυσά χρόνια του ρεμπέτικου. Ο Μπιθικώτσης που είναι ο μεγαλύτερος από τους τέσσερις, γεννημένος το 1922, άργησε να βρει τον δρόμο του ως τραγουδιστής, όσο για τους άλλους τρεις, ο Καζαντζίδης με τον Γαβαλάς πήραν μπρος στη δεκαετία του '50, συμβάλλοντας στη μετάβαση από το ρεμπέτικο στο λαϊκό, ο δε Βενιαμίν της παρέας, ο Στράτος Διονυσίου, δυσκολεύτηκε παρά τις μεγάλες φωνητικές του δυνατότητες να αναδειχθεί ανάμεσα στα υπόλοιπα «θηρία».

Υπάρχει ωστόσο ένα στοιχείο που μοιράζονται και οι τέσσερις κι αυτό δεν είναι άλλο από τις ρεμπέτικες ρίζες τους. Είναι τραγουδιστές που ανδρώθηκαν στο πάλκο με την ανάμνηση της ρεμπέτικης ορχήστρας ακόμα νωπή τόσο στο μουσικό σινάφι όσο και στην πελατεία των μαγαζιών. Ήταν λοιπόν φυσικό η συνολική παρουσία τους να παραπέμπει στο παλιό ρεμπέτικο. Ο Μπιθικώτσης με την ξύλινη δωρική φωνή του είναι ένας καλλίφωνος σωσίας του Μάρκου, έχοντας ερμηνεύσει εξαιρετικά παλιά τραγούδια του πατριάρχη του ρεμπέτικου. Ο Γαβαλάς παραμένει ένας τραγουδιστής απόλυτα πειθαρχημένος στην απλότητα του ρεμπέτικου τραγουδιού. Ακόμα κι ο δαιδαλώδης Καζαντζίδης έχει να επιδείξει ένα πλούσιο «λαϊκορεμπέτικο» ρεπερτόριο στη δεκαετία του '50, που άφησε τα ίχνη του σε όλη τη διαδρομή του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στο τέλος ερμήνευσε μοναδικά κάποια παλιά ρεμπέτικα. Όσο για τον Διονυσίου, που έφτασε μέχρι τις παρυφές του μοντέρνου λαϊκού, η χροιά και το ερμηνευτικό του ύφος κρατούσε πάντα κάτι από το ρεμπέτικο άρωμα.

Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Γαβαλάς, Διονυσίου - τέσσερις σπουδαίοι βάρδοι που τους συνδέουμε με το λαϊκό τραγούδι, έκαναν τα πρώτα τους βήματα στους παλιούς δρόμους του ρεμπέτικου.