Ο Αλέκος Αλεξανδράκης και η σχολή των γόηδων

Σπουδαίος ηθοποιός αναμφίβολα ο Αλέκος Αλεξανδράκης, άφησε το δικό του στίγμα στον κόσμο του θεάματος ως ο πρώτος ζεν πρεμιέ της μεταπολεμικής περιόδου. Αν προσπαθήσει κανείς να αναλύσει το προφίλ αυτού του ανθρώπου, θα πρέπει να συνυπολογίσει μια πλειάδα στοιχείων που τον καθιέρωσαν. Θα πρέπει, ας πούμε, να ξεκινήσει από τη μεγαλοαστική του αύρα και να την συνδυάσει με τις ρηξικέλευθες πολιτικές του απόψεις. Θα πρέπει επίσης να μη σταθεί μόνο στο αρρενωπό, συχνά σκληρό, ταμπεραμέντο του αλλά να συνεκτιμήσει και την βαθιά κωμική φλέβα με την οποία εμπλούτιζε τις ερμηνείες του.

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης ήταν άνθρωπος του θεάτρου.Αντιλαμβανόταν τη θεατρική σκηνή ως τόπο υψηλής τέχνης, σε αντίθεση με τον λαϊκό εμπορικό κινηματογράφο, που τον αντιμετώπιζε πάντοτε κάπως επιπόλαια. Είναι γνωστό ότι συχνά έπαιρνε ρόλους χωρίς καν να διαβάσει το σενάριο, υπολογίζοντας στα «εύκολα» χρήματα του σινεμά που θα χρηματοδοτούσαν τα θεατρικά του σχέδια. Η μόνη ίσως φορά που δόθηκε ολόψυχα στο πανί ήταν στην περίπτωση της ταινίας «Συνοικία το όνειρο», εμπειρία ωστόσο που αποδείχθηκε αλγεινή και μάλλον τον απομάκρυνε ακόμα περισσότερο από τη μεγάλη οθόνη.

Τα συστατικά της γοητείας του Αλεξανδράκη είναι ασφαλώς αυτή η ισορροπία ανάμεσα στη σοβαρότητα και στο χιούμορ, η ικανότητά του να βγάζει γέλιο χωρίς ο ίδιος να γίνεται αστείος και φυσικά η εμφάνισή του που υποστηριζόταν επαρκώς από την καλλιέργεια και την αισθητική του. Ηθοποιοί σαν τον Αλεξανδράκη δεν εμφανίζονται συχνά και αποτελούν πάντοτε σημείο αναφοράς τόσο για τη δικιά τους γενιά όσο και για τις επόμενες.