Γαλλία: Ο… μύθος του ανίκητου

Η ήττα της Γαλλίας από την Ισπανία στα ημιτελικά του Μουντιάλ έριξε με… πάταγο τους «μπλε» από το βάθρο των προσδοκιών που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει. Για τις περισσότερες εθνικές ομάδες του κόσμου, μια παρουσία στα ημιτελικά ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου θα αποτελούσε τεράστια επιτυχία, ίσως και τη μεγαλύτερη της Ιστορίας τους. Για τους «τρικολόρ», όμως, η τετράδα δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση επιτυχία. Πόσω μάλλον η τέταρτη θέση, μετά την… ξεγυρισμένη εξάρα από την Αγγλία στον μικρό τελικό.

Η Γαλλία μπήκε στο Μουντιάλ ως το απόλυτο φαβορί, πιστοποιώντας μάλιστα αυτόν τον τίτλο όσο προχωρούσε στη διοργάνωση. Και πώς να μην το κάνει, άλλωστε, διαθέτοντας ίσως το πιο «γεμάτο» ρόστερ της διοργάνωσης μεσοεπιθετικά, με αστέρια όπως ο Εμπαπέ, ο Ντεμπελέ και ο Ολίσε. Μαζί με τους Μπαρκολά και Ντουέ, η Γαλλία έμοιαζε να διαθέτει περισσότερες λύσεις από κάθε άλλη ομάδα.

Και πράγματι, μέχρι τα ημιτελικά, όλα έδειχναν να κυλούν σύμφωνα με το σχέδιο. Η πρόκριση απέναντι στη Σουηδία, η δύσκολη αλλά επιτυχημένη δοκιμασία απέναντι στην Παραγουάη και η νίκη επί του Μαρόκου ενίσχυαν την αίσθηση ότι οι «μπλε» βάδιζαν προς ακόμη έναν τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μέχρι που απέναντί τους βρέθηκε η Ισπανία.

Εκεί δεν επήλθε απλά ένας αποκλεισμός, αλλά μια απόλυτη ποδοσφαιρική… παράδοση άνευ όρων. Η «ρόχα» κυριάρχησε στον αγωνιστικό χώρο, επέβαλε τον ρυθμό της και κατάφερε να εξουδετερώσει μία επίθεση που μέχρι τότε έμοιαζε ασταμάτητη. Η Γαλλία δεν βρήκε ποτέ τρόπο να επιβάλει το παιχνίδι της, δεν προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις του αγώνα και έδειξε για πρώτη φορά στη διοργάνωση πραγματικά ανήμπορη να αντιδράσει με οιοδήποτε τρόπο.

Βεβαίως, η αποτυχία δεν διαγράφει όσα πέτυχε η Γαλλία μέσα στο τουρνουά. Ο Εμπαπέ ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη θέση του ως σούπερ σταρ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Ολίσε καθιερώθηκε στο υψηλότερο επίπεδο, ενώ η συνολική ποιότητα αυτού του ρόστερ αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον. Επιπλέον, ο αποκλεισμός στα ημιτελικά ήρθε απέναντι σε μια Ισπανία που έδειξε σε όλη τη διάρκεια των νοκ άουτ ότι αποτελεί ίσως την πιο ολοκληρωμένη ομάδα της διοργάνωσης.

Ωστόσο, οι μεγάλες ομάδες κρίνονται διαφορετικά και οι προσδοκίες αλλάζουν το μέτρο της επιτυχίας και της αποτυχίας. Αν μια μικρότερη ποδοσφαιρική δύναμη έφτανε μέχρι τους τέσσερις, θα πανηγύριζε δικαιολογημένα έναν ιστορικό άθλο. Η Γαλλία, όμως, δεν ταξίδεψε στο Μουντιάλ για να αρκεστεί σε μια ακόμη καλή πορεία, αλλά για να σηκώσει το τρόπαιο.

Η αποτυχία άφησε επίσης ερωτήματα για τις επιλογές του Ντιντιέ Ντεσάν, ο οποίος ολοκληρώνει την πολυετή παρουσία του στον πάγκο της εθνικής ομάδας. Η επιμονή σε ένα άκρως επιθετικό σχήμα απέναντι σε έναν αντίπαλο που κυριαρχεί στην κατοχή και στον έλεγχο του ρυθμού αποδείχθηκε ότι δεν λειτούργησε. Η Γαλλία έμοιαζε να αντιμετωπίζει για πρώτη φορά πραγματική πίεση στη διοργάνωση και δεν βρήκε ποτέ τις απαντήσεις.

Η παρουσία στα ημιτελικά, φυσικά, δεν αποτελεί καταστροφή. Όταν όμως διαθέτεις ίσως το καλύτερο ρόστερ του κόσμου, έναν εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών της εποχής και θεωρείσαι από όλους το μεγάλο φαβορί, τότε η απουσία από τον τελικό δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί διαφορετικά από μια ξεκάθαρη αποτυχία. Η ταμπέλα του «ανίκητου» αποδείχθηκε τελικά ένας μύθος…