Μουντιάλ: Από τον Κέμπες στον Μέσι

Εν αναμονή του μεγάλου τελικού ανάμεσα στην Αργεντινή και την Ισπανία, απλά μερικές σκέψεις, όπως δημοσιεύτηκαν στη σημερινή «Μπάλα και άλλα» στο «ΦΩΣ».

Οι δύο αποψινοί φιναλίστ για την κατάκτηση του παγκόσμιου τροπαίου είναι οι ομάδες που με βάση την πορεία τους σε αυτή τη διοργάνωση άξιζαν να βρίσκονται μέχρι το τέλος. Κάποιοι επιμένουν ότι αυτό ισχύει και για τη Γαλλία, αλλά στον ημιτελικό απέναντι στην Ισπανία δεν φάνηκε αντάξια των προσδοκιών. Η δε Αγγλία που αποκλείστηκε από την Αργεντινή με φοβική συμπεριφορά από την ώρα που προηγήθηκε μέχρι τελικά να ηττηθεί, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να είναι εκείνη στον τελικό. Και δεν το κάνει κιόλας.

Σε μία διοργάνωση στην οποία οι εκπλήξεις ήταν λίγες και τα φαβορί προχώρησαν μέχρι όσο γινόταν να προχωρήσουν, η αποψινή τελική αναμέτρηση είναι η δικαιότερη κατάληξη. Όσο για το ποια ομάδα θα σηκώσει το τρόπαιο, δεν υπάρχει πρόβλεψη «δικαιοσύνης». Όποια και να το πάρει θα το αξίζει, αφού πρώτα βέβαια αποδείξει και στο τέλος της διαδρομής ότι αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο θα έχει τη σφραγίδα της.

Η Αργεντινή στρέφεται γύρω από τον Λιονέλ Μέσι, αλλά τελικά δεν είναι μόνο αυτός. Είναι ο ηγέτης, ο ρυθμιστής των πάντων στο παιχνίδι της «αλμπισελέστε», εκείνος που ανά πάσα στιγμή μπορεί να κάνει τη διαφορά και να κρίνει αγώνες. Οι υπασπιστές του, όπως αναφέρονται οι άλλοι συμπαίκτες του, δεν γίνεται να υποτιμηθούν. Δεν είναι ο Μέσι ακριβώς ο Μαραντόνα του 1986. Παίζει σε ομάδα, με πολλά «όπλα» και ποδοσφαιριστές που επίσης είναι ικανοί και έχουν ταλέντο ώστε να γίνουν εκείνοι οι πρωταγωνιστές. Και δεν είναι ούτε μόνο ο Έντσο, ο Λαουτάρο ή ο Άλβαρες. Υπάρχουν κι άλλοι. Πολλοί.

Η Ισπανία είναι η ομάδα με την απόλυτη έννοια του όρου. Ο Λουίς ντε λα Φουέντε μπορεί να υπερηφανεύεται για το έργο του κι αυτό είναι κάτι που ισχύει ασχέτως αποτελέσματος στο Νιου Τζέρσεϊ. Πρόκειται για μία ομάδα που έχει κατακτήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, βελτιώνεται διαρκώς παρά τα πολλά προβλήματα και τις απουσίες της. Έχει μια σειρά από πρωταγωνιστές σε όλες τις γραμμές, έχει τον απόλυτο ηγέτη στο κέντρο, τον Ρόδρι, αλλά και τον δικό της σούπερ σταρ, τον Λαμίν Γιαμάλ. Είναι όμως ένα γκρουπ συντονισμένο, προγραμματισμένο, με λίγες τροποποιήσεις στην ενδεκάδα κάθε αγώνα και με αλλαγές που ξέρουν πως όταν θα μπουν θα κάνουν αυτό που πρέπει. Τόσο ο Μίκελ Μερίνο όσο οι υπόλοιποι.

Δύσκολα μπορούν να γίνουν εκτιμήσεις. Η Ισπανία είναι βέβαιο ότι θα επιχειρήσει την κατοχή και τον έλεγχο, ψάχνοντας τις φάσεις για να σκοράρει. Το ερώτημα είναι η Αργεντινή και η δική της τακτική. Θα κάνει υπομονή ώστε να μην κινδυνεύσει και επίσης να ψάξει το γκολ δίχως ένταση; Ή θα αγριέψει μόνο όταν βρεθεί σε δύσκολη θέση όπως έχει κάνει έως τώρα στο τουρνουά σε όλα τα νοκ άουτ παιχνίδια της; Εάν πάει για το δεύτερο, το ρίσκο θα είναι μεγάλο. Διότι η Ισπανία (όπως απέδειξε και κόντρα στους Γάλλους) εάν βάλει πρώτη γκολ μπορεί να σε διαλύσει. Και σίγουρα να σε περιορίσει και να σε αφήσει μακριά από την περιοχή της. Θα έχει ενδιαφέρον.

Είναι ο 13ος τελικός Μουντιάλ που θα παρακολουθήσω απόψε. Έχουν γίνει και καλύτεροι, αλλά ο πρώτος θα μείνει για πάντα αξέχαστος. Το Αργεντινή- Ολλανδία, παιδάκι στις διακοπές στον Κάλαμο. Όλοι ήταν με τους Ολλανδούς, είχαν γίνει πολλά τότε και τα ξέρουμε όλοι, αλλά εγώ δεν καταλάβαινα από πολιτικές, «στημένες» εξάρες και όλα τα συναφή. Θυμάμαι μόνο τη χαίτη του Μάριο Κέμπες και τη… δική μου (περασμένα μεγαλεία) να ανεμίζουν ουρλιάζοντας από χαρά. Απόψε δεν έχω προτίμηση σε ομάδα, αλλά για κάποιο λόγο, όπως ένα μεγάλο μέρος φιλάθλων στον πλανήτη, θα ήθελα να δω τον σίγουρα δακρυσμένο Λιονέλ Μέσι να βουρκώνει ή να κλαίει με λυγμούς από ευτυχία κι όχι από λύπη για το μουντιαλικό φινάλε του. Και με την κούπα ξανά στα χέρια του. Πλησιάζοντας προς την έναρξη του τελικού-σόου, ωραίο θα ήταν να θυμηθείτε κι εσείς τον αγαπημένο σας τελικό απ’ όσους έχετε δει στη ζωή σας μέχρι τώρα. Σίγουρα με κάτι θα είναι συνδεδεμένος προσωπικά. Όποιον επιλέξει ο καθένας.