Ελληνική ψυχή, σέρβικη σιωπή!

Η Ελλάδα έκανε στο Βελιγράδι αυτό ακριβώς που πρέπει να κάνει μια ομάδα όταν θέλει να δείξει ότι έχει αλλάξει επίπεδο ή τέλος πάντων, ότι έχει αφήσει πίσω της την πίκρα και την απογοήτευση από τον αποκλεισμό που υπέστη από μία μεγάλη διοργάνωση όπως ήταν το Μουντιάλ των ΗΠΑ.

Βρέθηκε νωρίς πίσω στο σκορ, απέναντι σε έναν αντίπαλο με ποιότητα και σε μια έδρα που παραδοσιακά βάζει πίεση, αλλά δεν λύγισε. Δεν πανικοβλήθηκε, δεν άρχισε να κυνηγάει το παιχνίδι άναρχα και κυρίως δεν έχασε την πίστη της.

Το 1-0 στο ξεκίνημα θα μπορούσε να χαλάσει το πλάνο και να βάλει την Ελλάδα σε μια κατάσταση όπου θα έπαιζε περισσότερο με το μυαλό της παρά με τα πόδια της. Δεν συνέβη. Η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έμεινε μέσα στο παιχνίδι και συνέχισε να συμπεριφέρεται σαν να ήταν εκείνη που είχε τον πρώτο λόγο. Αυτό ήταν και το μεγάλο της κέρδος.

Δεν έβγαλε φόβο. Έβγαλε τσαμπουκά. Αντιθέτως οι Σέρβοι ήταν εκείνιο που... σιώπησαν μετά το 1-0. Και δεν μιλάμε μόνο για το αποτέλεσμα. Η Ελλάδα είχε από την αρχή την προσωπικότητα να αναζητήσει το τρίποντο από το παιχνίδι. Δεν περίμενε τη Σερβία να της δώσει χώρο, αλλά προσπάθησε να τον δημιουργήσει. Έδειξε ότι δεν πήγε στο Βελιγράδι με πρώτο στόχο να μη χάσει. Πήγε για να κερδίσει.

Ακόμη και όταν οι προσπάθειες δεν έβγαιναν, η εικόνα δεν άλλαζε. Δεν υπήρχε εκείνη η γνώριμη απογοήτευση που πολλές φορές εμφανίζεται όταν μια ομάδα χάνει ευκαιρίες και βλέπει το χρονόμετρο να προχωρά. Η Ελλάδα συνέχισε να πιστεύει ότι το παιχνίδι μπορούσε να γυρίσει.

Και τελικά το γύρισε. Η ισοφάριση του Τζόλη ήταν η επιβράβευση της επιμονής, αλλά δεν ήταν το τέλος της προσπάθειας. Αυτό ίσως είναι το στοιχείο που αξίζει περισσότερο να κρατήσουμε. Στο 1-1 η Ελλάδα δεν συμβιβάστηκε. Δεν γύρισε πίσω για να προστατεύσει την ισοπαλία. Συνέχισε να ψάχνει το γκολ που θα της έδινε ολόκληρο το παιχνίδι.

Και το βρήκε στο 90’+5’. Ο Τσιμίκας κυνήγησε μια μπάλα που έμοιαζε χαμένη και ο Δουβίκας έκανε αυτό που πρέπει να κάνει ένας επιθετικός όταν του παρουσιάζεται η τελευταία ευκαιρία: πήγε δυνατά στη φάση και τελείωσε τη δουλειά. Η κεφαλιά του έγραψε το 1-2 και σφράγισε μια ανατροπή που η Ελλάδα είχε αρχίσει να χτίζει πολύ νωρίτερα.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι αυτό το διπλό δεν ήρθε κόντρα στην εικόνα του αγώνα. Η Ελλάδα δεν έκλεψε τη νίκη. Την κυνήγησε. Και όταν χρειάστηκε να δείξει χαρακτήρα στο φινάλε, τον έδειξε.

Φυσικά, δεν σημαίνει ότι ξαφνικά όλα έγιναν τέλεια. Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να διορθωθούν, ειδικά απέναντι σε ομάδες που θα τιμωρούν πιο εύκολα τα λάθη. Όμως τέτοιες βραδιές είναι σημαντικές ακριβώς επειδή δημιουργούν αυτοπεποίθηση.

Η Ελλάδα έφυγε από το Βελιγράδι με κάτι περισσότερο από τρεις βαθμούς. Έφυγε έχοντας αποδείξει ότι μπορεί να αντέξει ένα δύσκολο ξεκίνημα, να διαχειριστεί την πίεση, να επιμείνει και να χτυπήσει μέχρι το τέλος.

Αυτό είναι το μέταλλο που χρειάζεται. Και τώρα έρχεται η Γερμανία στο Άουγκσμπουργκ. Εκεί το επίπεδο δυσκολίας ανεβαίνει ακόμη περισσότερο. Όμως η Ελλάδα θα πάει εκεί έχοντας ήδη πάρει κάτι πολύ σημαντικό από το Βελιγράδι: την πίστη ότι μπορεί να σταθεί απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους και να τους κοιτάξει στα μάτια.

Το 2-1 της Σερβίας δεν ήταν απλώς ένα καλό ξεκίνημα στο Nations League.

Ήταν ένα παλικαρίσιο διπλό. Και κυρίως, ήταν μια νίκη που δείχνει ότι αυτή η Εθνική έχει αποφασίσει να αποκτήσει χαρακτήρα και αυτοπεποίθηση μετά την αποτυχία του αποκλεισμού από το Μουντιάλ.