Μέσι: Ευτυχώς, ακόμη, δεν κρέμασε τα παπούτσια του...

«Μηδένα προ του τέλους μακάριζε» έλεγαν οι «αρχαίοι ημών», αλλά μάλλον οι πολυπληθείς ακόλουθοι και υποστηρικτές του Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν ...κουμπούρες στα αρχαία, ή έκαναν ομαδική ...κοπάνα, στο μάθημα, με αποτέλεσμα να δηλώνουν, εν έτει 2016, ότι το μεγαλύτερο σύγχρονο debate, για τον καλύτερο της εποχής (αλλά και της ποδοσφαιερικής ιστορίας) κρίθηκε υπέρ του αγαπημένου τους παίκτη, που μόλις είχε στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης (έστω κι αν δεν έπαιξε ουσιαστικά στον τελικό με την Γαλλία, λόγω τραυματισμού στα πρώτα λεπτά), ενώ, τις ίδιες μέρες, το «αντίπαλο δέος», Λιονέλ Μέσι, δήλωνε πως αποσύρεται από την Εθνική Αργεντινής, υπό το βάρος ενός χαμένου τελικού Μουντιάλ και τριών στo Copa America...

Έλα όμως που ο Αργεντινός -προς τέρψιν όσων πίνουν νερό στο όνομα του απανταχού της γης (και είναι εκατομμυρία)- δεν είχε πει την τελευταία του »λέξη»...

Όχι μόνο επέστρεψε, υπό την λαϊκή πίεση -αφού συνειδητοποιήθηκε (ακόμη κι από όσους του ασκούσαν ισοπεδωτική κριτική) ότι μόνος εκείνος μπορούσε να επαναφέρει την «αλμπισελέστε» στις επιτυχίες- αλλά κατάφερε να στοιχήσει πίσω του ένα ολόκληρο έθνος.

Ο ίδιος, ως άλλος... Μωυσής, το οδήγησε στην ποδοσφαιρική «Γη της Επαγγελίας».

Πρώτα τον ...ξεδίψασε κατακτώντας το Copa America του 2021 (μέσα στο Μαρακανά, όπου είχε χάσει το Μουντιάλ, κόντρα στη Βραζιλία) -το πρώτο αργεντίνικο από το 1993- ενώ την επόμενη χρονιά, στο Κατάρ, έσπασε την ...κατάρα, 36 χρόνων, υλοποιώντας, ηδονικά, ότι του ζητούσαν οι συμπατριώτες του απ' όταν πρωτοφόρεσε την γαλανόλευκη φανέλα με το εθνόημο: να πάρει ένα Μουντιάλ αλά ...Mαραντόνα!
Δηλαδή (σχεδόν...) μόνος του!

Έχοντας καθοσιωθεί πια, οι κατακτήσεις της Finalissima (2022) και ενός ακόμη Κόπα Aμέρικα (πρόσπερσι) ήρθαν σχεδόν... διαδικαστικά, αφού το ψυχολογικό βάρος εξέλιπε και το νερό είχε μπει στ' αυλάκι.

Ήταν τέτοια η απελευθέρωση του, που παραλίγο, στα 39 του, να αναβιώσει στη Β. Αμερική το έπος του Λουσάιλ.

Δεν σόκαρε ωστόσο λιγότερο τον κόσμο το ότι διαπίστωσε πως -παρά το έλλειμα έκρηξης κι αντοχής- παραμένει σε πολλά στοιχεία του παιχνιδιού του (ντρίμπλα, δημιουργία, εκτέλεση κι επιθυμία για νίκη), ίδιος κι απαράλλακτος μ' εκείνον τον μακρυμάλλη 16χρονο... αλητάμπουρα, που μας συστήθηκε ένα βράδυ του 2003, στα εγκαίνια του «Ντραγκάο», σε ένα Πόρτο - Μπαρτσελόνα.

Έχοντας συνειδητοποιήσει και ο πλέον... άμπαλος (κι εμπαθής) ότι άνευ Μέσι αυτή η Αργεντινή δεν θα παίρναγε τον όμιλο η ήττα στον τελικό από την (κορυφαία OMAΔΑ της υφηλίου) Ισπανία, δεν στεναχώρησε κανέναν στην Αργεντινή περισσότερο από το «αντίο» του.

Ο σκεπτικισμός και η ανησυχία για την επόμενη μέρα είναι έκδηλη (και δικαιολογημένη..), ενώ ήδη έχει αρχίσει η αναζήτηση του... νέου Μέσι (βρε πως αλλάζουν οι καιροί...).

Οι υπόλοιποι, που θέλουν ν' απομυζήσουν κάθε εικόνα και κίνηση του κορυφαίου κατά πολλούς που έπαιξε το λαοφιλέστερο άθλημα (και του αδιαφιλονίκητα με μεγαλύτερη διάρκεια στο ύπατο ποδοσφαιρικό επίπεδο), θα ...βρυκολακιάζουν παρακολουθώντας την Ίντερ Μαϊάμι, ευελπιστώντας ότι δεν θα κρεμάσει τα παπούτσια του πριν πει «αντίο» κι ενώπιον του κοινού εκείνου, που πρώτο συνειδητοποίησε την αξιά του, με τα χέρια να υποκλίνονται στο μεγαλείο του και την ιαχή «Μέσι - Μέσι» που την συνόδευε, να μοιάζει έχει... ποτίσει τα τσιμέντα και την ατμόσφαιρα του Camp Nou...