Τζάνι Ινφαντίνο – Για ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες

Το ποδόσφαιρο, όπως κάθε παιχνίδι, αποκτά ενδιαφέρον από τη στιγμή που διέπεται από κανόνες. Η απόλαυση που προσφέρει, με ανάλογες δόσεις αγωνίας, χαράς ή λύπης, ενθουσιασμού ή απογοήτευσης συνδέεται με την ύπαρξη αυτών των κανόνων. Φανταστείτε μόνο ένα παιχνίδι με μπάλα που παίζεται με κάθε δυνατό τρόπο και δεν υπακούει σε προσυμφωνημένους όρους. Θα μιλούσαμε για ένα αδιάφορο και ανούσιο θέαμα που δεν θα αφορούσε κανένα.

Το παγκόσμιο ποδόσφαιρο θυμίζει πυραμίδα. Στη βάση της υπάρχει η αυθόρμητη χαρά των παιδιών που χαίρονται το παιχνίδι στους δρόμους και στις πλατείες. Όσο ανεβαίνει κανείς την πυραμιδική λογική, αναγνωρίζει τη μετάβαση από το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο στο επαγγελματικό, φτάνοντας σε θεσμούς και διοργανώσεις που παρουσιάζουν διεθνές ενδιαφέρον. Στην εποχή του κέρδους και της εμπορευματοποίησης το ποδόσφαιρο μεταλλάχτηκε σε βιομηχανία που αποφέρει αμύθητα κέρδη σε μεμονωμένους παίκτες αλλά κυρίως σε μεσάζοντες, σε οργανισμούς και σε ομοσπονδίες με πλανητικές εξουσίες. Οι πιο γνωστές ομάδες κάθε χώρας μετατράπηκαν σε ανώνυμες εταιρίες με επώνυμους προέδρους, ομάδες που συμμετέχουν σε διεθνείς διοργανώσεις με ομοσπονδίες αυτοκρατορικού τύπου. Ένας μαγικός κόσμος υπεραθλητών, ιδιοφυών προπονητών, έντιμων ή επίορκων διαιτητών γύρω από τους οποίους στροβιλίζονται χορηγοί και διαφημιζόμενοι, συντηρεί το ενδιαφέρον εκατομμυρίων ανθρώπων απανταχού της γης.

Σε αυτό το πολυπλόκαμο σύστημα διαχείρισης του θεάματος έχουν μοιραία θεσπιστεί κάποιοι κανόνες που θεωρητικά τουλάχιστον ισχύουν για όλους. Οι κανόνες τίθενται συνήθως από τις εκάστοτε ομοσπονδίες σε κάθε επίπεδο και στην κορυφή όλων φιγουράρει ασφαλώς η FIFA, που διοικεί παγκόσμια το ποδόσφαιρο αποτελώντας τον μεγαλύτερο αθλητικό οργανισμό. Ως εδώ όλα καλά. Το πρόβλημα αρχίζει αφ ης στιγμής ένας θεματοφύλακας του ποδοσφαιρικού δικαίου, όπως είναι ο πρόεδρος της FIFA, αθετεί και παραβιάζει κατάφωρα τους διεθνείς ποδοσφαιρικούς κανόνες, χωρίς καν να τηρεί τα προσχήματα. Η βάρβαρη παρέμβασή του στο σκάνδαλο Μπαλογκάν, για χάρη του προέδρου Τραμπ, όχι μόνο στιγμάτισε το πρόσφατο Μουντιάλ στις ΗΠΑ αλλά δημιούργησε την εύλογη εντύπωση ότι οι κανόνες θεσπίζονται για να τους ακολουθούν μόνοι οι αφελείς και οι αδύναμοι. Με τις μεθόδους Τραμπ-Ινφαντίνο καθίσταται σαφές ότι η ισχύς ταυτίζεται με την ασέβεια και την παραβατικότητα. Αν υποθέσουμε ότι με το ποδόσφαιρο γινόμαστε ξανά παιδιά, τότε ο ισχυρός άντρας της FIFA και ο πλανητάρχης είναι τα πιο «κακομαθημένα».

Ο Ινφαντίνο απειλεί να καταστρέψει κάθε ψήγμα γοητείας που μπορεί ακόμα να μας προσφέρει το εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο σήμερα, καταστρατηγώντας τους κανόνες του παιχνιδιού. Το πωλητήριο που ετοίμαζε για τον θεσμό του παγκοσμίου κυπέλου αποτελεί την έσχατη απόδειξη ότι δεν σέβεται τίποτα και κανένα. Αν ο μεγαλόσχημος Τζάνι συνεχίζει να κάθεται στο θρόνο του ύστερα από τα πρόσφατα… κατορθώματά του σημαίνει ότι το ποδόσφαιρο οδηγείται πια σε μια νέα εποχή στην οποία θα πρέπει να αμφισβητούμε τα πάντα. Τους έντεκα παίκτες, το αναγκαίο κακό του διαιτητή, το τι είναι πέναλτι, τι είναι οφσάιντ, τι είναι γκολ και ποιος είναι ο νικητής. Και μην ξαφνιαστείτε αν κάποια μέρα το αποτέλεσμα ενός ματς που όλοι γνωρίζουμε αλλάξει με απόφαση ενός προέδρου ομοσπονδίας που με τη σειρά του υπακούει σαν σκυλάκι σε κυνικούς πλανητάρχες τύπου Τραμπ. Τότε όμως θα έχει χαθεί προ πολλού η γοητεία του παιχνιδιού και το ποδόσφαιρο θα είναι ένα αδιάφορο θέαμα, και όχι η «κότα» που κάνει το χρυσό αυγό σε άπληστους και ανεγκέφαλους παράγοντες τύπου Ινφαντίνο.