ΑΕΚ: Χάθηκε να έχει υποσχεθεί «χατ τρικ», ή «καρέ», ο Ζίνι;

Το «τρίτο ημίχρονο» του, επαναληπτικού ημιτελικού του Conference League, ΑΕΚ-Ράγιο Βαγιεκάνο ήταν εξίσου ενδιαφέρον με τα δύο 45λεπτα που προηγήθηκαν.

Όχι μόνο λόγω των αντιδράσεων του κοινού, που –παρότι ο στόχος για επιστροφή στην 4αδα ευρωπαϊκής διοργάνωσης μετά από 49 χρονιά δεν επετεύχθη– χειροκρότησε άπαντες, αναγνωρίζοντας την προσπάθεια.

Ούτε μόνο γιατί οι δύο αντίπαλοι αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις, με... αλληλοχειροκρότημα.

Αλλά και λόγω των δηλώσεων του Μάριου Ηλιόπουλου, που δεν περιορίστηκε να κάνει τον απολογισμό της σεζόν, εκτός των συνόρων, αλλά αποκάλυψε ότι ο, κορυφαίος της ΑΕΚ, Ζίνι είχε υποσχεθεί να σκοράρει δις στη ρεβάνς.

Ο Ανγκολέζος -δίχως ευρωπαϊκό γκολ και με τελευταία φορά να έχει βρει δίχτυα σε οποιαδήποτε διοργάνωση στις 23/11– πέτυχε στα 77 λεπτά που αγωνίστηκε όσα τέρματα είχε βάλει στην υπόλοιπη σεζόν!
Και πάλι δεν έφτασαν στην «Ένωση», ώστε να προκριθεί. Γιατί δεν ήταν μόνο τα λάθη του πρώτου αγώνα, στο Βαγιέκας, που πλήρωσε, κάνοντας τον επαναληπτικό ...Γολγοθά, αλλά και τα χθεσινά.

Η φάση του 3-1 ήρθε σε ένα χρονικό σημείο όπου η κούραση, από την υπερπροσπάθεια, δημιουργούσε κενά στα χαφ και η πίεση -που «έπνιξε», για πάνω από 40 λεπτά (με συνεχείς επανακτήσεις μπάλας) τους Ισπανούς (κάνοντας τους να φαίνονται μικρή ομάδα), «έμπαζε» πλέον...

Εξάλλου (σε αντίθεση με τον ομόλογο του, της Ράγιο) ο Νίκολιτς – που προετοίμασε εξαιρετικά το ματς – δεν πήρε βοήθεια από τις εφεδρείες του.

Ο Σέρβος -που (μετ)άλλαξε την προσέγγιση της ΑΕΚ στα δύο ματς κάνοντας επίδειξη της δουλειάς του- άφησε κατά μέρος το σχήμα με τους τρεις κεντρικούς χαφ (Μαρίν, Πινέδα, Περέιρα, συνήθως) παίζοντας, μετά από καιρό, με δύο καθαρούς εξτρέμ (Κοϊτά-Κουτέσα).

Κι ενώ τόσο ο σκόρερ Ζίνι, όσο και ο Κουτέσα (δική του δημιουργία το 3ο γκολ) έδειξαν πανέτοιμοι παρά την απραξία και την έλλειψη αγωνιστικού ρυθμού, δεν συνέβη το ίδιο με βασικά στελέχη της ομάδας.

Ο Βάργκα, παρότι τον έψαξαν οι συμπαίκτες του και του έφτιαξαν ευκαιρίες, ήταν άστοχος, ο Κοϊτά, ναι μεν πήρε το πέναλτι, αλλά δεν έφτασε η απόδοση του στα επίπεδα του πρώτου αγώνα (όπου ήταν ο καλύτερος, αλλά και ο μοιραίος) και δεδομένου ότι ο Γιόβιτς ήταν τιμωρημένος και ο Μάνταλος τραυματίας ο Νίκολιτς έκανε μόνο τρεις αλλαγές όταν η ομάδα του χρειαζόταν φρέσκα πόδια και καθαρό μυαλό.

Δείγμα του «ρηχού» πάγκου.

Ακόμη κι έτσι η ΑΕΚ μπορούσε να φτάσει ξανά τη διαφορά των τριών γκολ, στέλνοντας το ματς στην παράταση, αλλά η αποτελεσματικότητα εγκατέλειψε τον Ζίνι μετά το 3-1 σε δύο περιπτώσεις.

Ωστόσο με την Ράγιο που - ενώπιον της ιστορικότητας του αγώνα (άλλη μια φορά πριν 25 χρόνια είχε φτάσει να διεκδικεί πρόκριση σε ευρωπαϊκή τετράδα) – έτρεμε, αφήνοντας αναξιοποίητα τα «δώρα» του Στρακόσα, το ματς είχε σασπένς μέχρι τέλους.

Συμπερασματικά: η ευρωπαϊκή πορεία της ΑΕΚ μόνο θετικό πρόσημο μπορεί να έχει αν αναλογιστεί κανείς όχι μόνο ότι είναι η πρώτη χρονιά Νίκολιτς, αλλά και ότι η ομάδα πέρσι το καλοκαίρι αποκλειόταν ...Δεκαπενταύγουστο από κάποια Νόα.

Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί ότι χάθηκε ιστορική ευκαιρία. Γιατί όσο κι αν αναμένεται να είναι βελτιωμένη και πιο «γεμάτη» η επόμενη ΑΕΚ ουδείς εγγυάται ότι θα ξαναβρεθεί στα προημιτελικά, αφενός κι αφετέρου ότι θα παίζει με μια «άγουρη» ευρωπαϊκά ομάδα που θα παίζει στη χώρα της για να σωθεί...