«Χάσουμε, κερδίσουμε, εμείς θα το γλεντήσουμε»

- Ο Θεός να σας έχει καλά, ένα καλό παιχνίδι.

Και όταν η ευχή πραγματοποιείται, πανευτυχής για το θαύμα, δεν με νοιάζει ποια ομάδα ή ποια χώρα παίζει».

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Εντουάρντο Γκαλεάνο που στις 13 Απρίλη του 2015, αφήνει την τελευταία του πνοή στο Μοντοβίδεο.

Ο Ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, όπως ο ίδιος έλεγε, με το έργο του ήθελε να συνεισφέρει στην διάσωση της απαχθείσας μνήμης όλης της Αμερικής και περισσότερο της Λατινικής Αμερικής, αυτής της αγαπητής και περιφρονημένης πατρίδας».

Που βέβαια σε ό,τι αφορά ειδικά στο ποδόσφαιρο, μας προσφέρει μεγάλες συγκινήσεις και πολλά θαύματα.

Μάλλον γιατί σε πείσμα των καιρών και του επαγγελματικού ποδοσφαίρου που «καταδικάζει οτιδήποτε είναι άχρηστο και ως γνωστόν, άχρηστο είναι οτιδήποτε δεν αποφέρει κέρδη», αφήνει στα γήπεδα της να εμφανίζονται ακόμη «μερικοί ξεδιάντροποι βρωμιάρηδες που κάνουν του κεφαλιού τους και διαπράττουν το κακούργημα να τριπλάρουν όλη την αντίπαλη ομάδα, τον διαιτητή και το κοινό, μόνο και μόνο για την αγνή απόλαυση του κορμιού που ξεχύνεται στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας».

Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο του Γκαλεάνο «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου», ένα βιβλίο που αν και, όπως ο τίτλος μαρτυρά, μιλάει για τις πολλές πτυχές του δημοφιλέστερου αθλήματος, στην πραγματικότητα, αναδεικνύει την μία και μοναδική αλήθειά του.

Ποια είναι αυτή; Προκύπτει από την αφιέρωση του συγγραφέα που την διαβάζει κανείς στην πρώτη σελίδα:

«Σε εκείνα τα παιδιά που συνάντησα μια μέρα στην Καλέγια ντε Κόστα. Είχαν παίξει ποδόσφαιρο και τραγουδούσαν: Χάσουμε, κερδίσουμε, εμείς, θα το γλεντήσουμε».

Ποια ήταν άραγε η τελευταία φορά που είπαμε εμείς κάτι τέτοιο;

Ή μήπως ποτέ δεν το έχουμε πει, ούτε καν σκεφτεί;