«Αυγά μάτια και τηγανιτές πατάτες» Πρόσκληση σε γεύμα με την Ιστορία

Η Μάργκαρετ Άτγουντ είχε σωστά επισημάνει κάποτε πως είμαστε όλοι μας συγγραφείς του ενός βιβλίου. Ο πραγματικός λογοτέχνης, όμως, κατά την Καναδή συγγραφέα, αναδεικνύεται με το δεύτερο βιβλίο. Πάνε χρόνια που ο Τάσος Πασπάλας άφησε πίσω του την «Νικώσα», μυθιστόρημα με το οποίο συστήθηκε στο κοινό.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Πεζογράφος» το δεύτερο εκτενές μυθιστόρημά του με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Αυγά μάτια και τηγανιτές πατάτες». Πρόκειται για μυθιστόρημα εποπτείας με φόντο τον ιστορικό χρόνο, μέσα από το οποίο ο συγγραφέας ανακεφαλαιώνει την συλλογική πολιτική και κοινωνική εμπειρία του τόπου.

Εντυπωσιάζει ο Τάσος Πασπάλας καθώς τοποθετεί τους ολοζώντανους χαρακτήρες του στο ζατρίκιο της Ιστορίας, επιχειρώντας αφηγηματικές δρασκελιές στον χώρο και στον χρόνο. Συντάσσει με ιδιαίτερη προσοχή μια μεγάλη αφήγηση με όλη τη σημασία του όρου. Τόσο τα περιγραφικά όσο και τα διαλογικά μέρη του βιβλίου φαίνεται να υπηρετούν απόλυτα τις προθέσεις του συγγραφέα, σε ένα μυθιστόρημα στο οποίο δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές ή για να πούμε καλύτερα, οι δευτεραγωνιστές κερδίζουν κατά στιγμές τις εντυπώσεις. Ο Τζάκαρος, ο Τσίτος, ο Καλαποθαράκος αξιοποιούν το μερίδιο που τους αναλογεί με τον καλύτερο τρόπο απέναντι στους βασικούς χαρακτήρες, τον Στρατή, τον Παπαναστάση, τον Σαλογιάννη, την Αστέρω, τη Φραγκούλα. Ίσως γιατί είναι απαλλαγμένοι από το ιστορικό φορτίο και κινούνται ελεύθερα στις σελίδες που εμφανίζονται. Το στοιχείο αυτό είναι ασφαλώς πολύ ελπιδοφόρο για τη λογοτεχνική συνέχεια του Τάσου Πασπάλα.

Σε κάθε περίπτωση τα «Αυγά μάτια και τηγανιτές πατάτες» είναι ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα, που σε συνεπαίρνει μέχρι το τέλος, μια βαθιά τομή στην γνωστή και άγνωστη Ιστορία της νεώτερης Ελλάδας αλλά κι ένας συγκινητικός αποχαιρετισμός στα όμορφα όσο και δύσκολα χρόνια που αναπολούμε συνεχώς.