Ολυμπιακοί Αγώνες: Η αληθινή ιστορία

Δημήτρης Τζιώτης
Ολυμπιακοί Αγώνες: Η αληθινή ιστορία
ebook, σελίδες: 541, ISBN: 978-618-5999-00-1
Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου - Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου

Στο βιβλίο σας υποστηρίζετε ότι η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν «αποκύημα της γενιάς του 1821». Πώς συνδέεται το όραμα του Ρήγα Φεραίου και του Παναγιώτη Σούτσου με την εθνική παλιγγενεσία και την ιδέα των Αγώνων;

Η ιδέα της ανασύστασης του Ολυμπιακού πνεύματος στον τόπο όπου γεννήθηκε δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 1894. Δεν εμφανίσθηκε στα σαλόνια της Ευρώπης από παρθενογένεση. Εκφράστηκε με πάθος από τα προεπαναστατικά χρόνια ακόμα από τον πρωτομάρτυρα της Ελληνικής Επανάστασης, τον Ρήγα Βελεστινλή.

Ο Ρήγας δεν αναφέρεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες απλώς ως ιστορικό γεγονός. Τους εντάσσει στη Χάρτα της Ελλάδος, στην παράσταση του Ολυμπίου Διός, στα Ολυμπιακά αγωνίσματα, στο έργο «Νέος Ανάχαρσις», στον πρόλογο και στη μετάφραση των «Ολυμπίων» του Μεταστάζιο. Ανασύρει τον Ηρακλή, την εκεχειρία, την πανελλήνια συμφωνία των πόλεων να καταπαύουν κάθε εχθροπραξία την περίοδο των Αγώνων. Θυμίζει ότι οι Αγώνες αποτελούσαν τη μέθοδο χρονολόγησης της ιστορίας.

Δεν ήταν απλά μία φιλολογική αναφορά.

Ο Ρήγας επιχειρεί να αποκαταστήσει την ιστορική αυτοσυνειδησία των Ελλήνων. «Ο λαός απόγονος των Ελλήνων». «Τουτέστιν Έλληνες είστε απόγονοι εκείνων που ίδρυσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες». Δεν μιλά για παρελθόν. Μιλά για μέλλον. Μιλά για Αναγέννηση.

Αυτό το αντιλήφθηκαν ακόμη και οι αυστριακές αρχές. Ο υπουργός Αστυνομίας Pergen ενημερώνει τον αυτοκράτορα ότι ο «Νέος Ανάχαρσις» είναι επικίνδυνος, γιατί δείχνει στο ελληνικό έθνος ποιο μέγεθος κατείχε άλλοτε η πατρίδα του. Δηλαδή, ξυπνά ελευθερία.

Ο Ρήγας δεν ζητά απλώς επανάσταση. Ζητά ανασύσταση της ιστορικής συνέχειας. Και μέσα σε αυτήν, οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτελούν κεντρικό σύμβολο.

Αυτή τη γραμμή συνεχίζει ο μαθητής του Κοραή, ο Παναγιώτης Σούτσος. Το 1835, έναν μήνα μετά την εγκατάσταση της νέας πρωτεύουσας στην Αθήνα, υποβάλλει ολοκληρωμένο υπόμνημα για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων και ταυτόχρονα προτείνει την καθιέρωση της 25ης Μαρτίου ως εθνικής εορτής.

Δεν είναι σύμπτωση. Η εθνική εορτή και οι Ολυμπιακοί Αγώνες συνδέονται ως δύο όψεις της ίδιας παλιγγενεσίας.

Αργότερα, ο Σούτσος επαινεί τον Ευαγγέλη Ζάππα και προαναγγέλλει ότι το όνομά του θα σταθεί δίπλα σε εκείνα του Ηρακλή και του Θησέα, όταν οι Αγώνες επανασυσταθούν.

Και ο Λύσανδρος Καυτανζόγλου, πρώτος διευθυντής του Πολυτεχνείου Αθηνών, το 1879 θα γράψει καθαρά ότι η ιδέα της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν «αποκύημα της μεγάλης των ανδρών του 1821 γενεάς».

Άρα όταν λέω ότι η αναβίωση είναι αποκύημα της γενιάς του 1821, δεν κάνω ρητορική. Περιγράφω μια ιστορική αλυσίδα.

Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων δεν ήταν αθλητική πρωτοβουλία. Ήταν μέρος ενός εθνικού οράματος. Μία πολιτική πράξη ιστορικής αποκατάστασης. Ο πυρήνας της διαχρονικής ταυτότητας των Ελλήνων.

Αναφέρετε ότι η πραγματική αναβίωση των Αγώνων στη σύγχρονη εποχή συνέβη το 1870 στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όταν ο Πιερ ντε Κουμπερτέν ήταν μόλις επτά ετών. Γιατί αυτή η ημερομηνία έχει αποσιωπηθεί από την επίσημη ιστορία;

Γιατί κάποιο Ρωμιοί, όχι Έλληνες, ήθελαν να μην ξαναγίνουν. Όπως έκαναν τα πάντα για να μην αναβιώσουν. Ακόμα και το 1896 δεν δέχτηκαν να τους διοργανώσουν παρότι διαχειρίζονταν την αμύθητη περιουσία του Ευαγγέλη Ζάππα, η αληθής βούληση του οποίου στη διαθήκη του ήταν η μόνιμη τέλεση των Αγώνων στην Ελλάδα. Ήταν οι ίδιοι που πλαστογράφησαν την ονομασία του κτιρίου που γνωρίζουμε δυστυχώς σαν Ζάππειο, ενώ ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης σαφώς όριζε στην διαθήκη το να ονομάζεται Μέγαρο των Ολυμπίων. Γιατί το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ακόμα και το κτίριο να μη θυμίζει σε κανέναν τον αληθινό σκοπό της κατασκευής του- στην κορυφή του Σταδίου κατά τη Διαθήκη. Ακόμα και σήμερα, είναι οι ίδιοι που δε δέχονται να μετατραπεί σε Λούβρο του Ολυμπισμού.

Όμως οι αγώνες του 1870 δεν αναβίωσαν απλώς οι Ολυμπιακοί Αγώνες στη σύγχρονη εποχή. Από τους αγώνες του !870 πήραν μορφή οι Ολυμπιακοί που γνωρίζουμε σήμερα.Η Τελετή Έναρξης, ο Ολυμπιακός Ύμνος, οι Αθλητικές Ενδυμασίες,η Χρονομέτρηση, η Βράβευση των τριών πρώτων αθλητών,η Απονομή Μεταλλίων,η απονομή Διπλωμάτων, οι Χορηγοί,η παρουσία γυναικών στις κερκίδες,η Τελετή Λήξης, δεν υπήρχαν στην αρχαιότητα. Υπάρχουν σήμερα επειδή έλαβαν χώρα στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1870.

Αν αφαιρέσουμε το 1870 από την ιστορία, αφαιρούμε τον ίδιο τον πυρήνα της μετάβασης από την αρχαιότητα στη σύγχρονη μορφή του θεσμού.

Η αποσιώπηση λοιπόν δεν αφορά μόνο μια ημερομηνία. Αφορά την αφαίρεση της ελληνικής πρωτοβουλίας από τη θεμελίωση του σύγχρονου Ολυμπισμού.

Η έρευνά σας εστιάζει στη μη τήρηση της βούλησης του Ευάγγελου Ζάππα. Ποιες ήταν οι ακριβείς υποχρεώσεις που έθεσε ο εθνικός ευεργέτης για τη μόνιμη τέλεση των Αγώνων στην Ελλάδα και πού εντοπίζετε την παρέκκλιση του ελληνικού κράτους;

Η Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων είναι το μεγαλύτερο κληροδότημα στη χώρα. Για αυτό και επιβλέπεται από τον Υπουργό Οικονομικών. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι δεν τηρήθηκαν οι υποχρεώσεις, αλλά ότι εκ προθέσεως δεν τηρήθηκαν. Και εκ προθέσεως δεν τηρούνται εδώ και 170 χρόνια, από το 1856 που διέθεσε ο Ζάππας την περιουσία του για την αναβίωση, την κατασκευή των εγκαταστάσεων και τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα.Η διαθήκη γράφτηκε το 1860, ένα μόλις χρόνο μετά την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια αναβίωσης το 1859 στην πλατεία Κουμουνδούρου. Τότε συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι δεν μπορεί να επαναληφθεί αυτό το φιάσκο και η δεύτερη προσπάθεια έπρεπε να γίνει σοβαρά. Για αυτό και διέθεσε στον ίδιο το βασιλιά τα χρήματα για την αγορά των κτημάτων που βρίσκεται σήμερα το Παναθηναϊκό Στάδιο. Και επίσης συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί να εμπιστεύεται κανέναν. Για αυτό και έκλεισε τη διαθήκη του με τη φράση «πας Έλλην, χωρίς εξαίρεσιν, έχει το δικαίωμα να επαγρυπνήση εις την εκτέλεσιν των διατάξεων της παρούσης διαθήκης μου και τους εναντίους αυτής να τους υποχρεώση διά του νόμου προς αποζημίωσιν και αποκατάστασιν των ειρημένων διατάξεων».

Δηλαδή, με τη διαθήκη του όρισε κάθε Έλληνα ως θεματοφύλακα της βούλησής του.

Δυστυχώς, ούτε αυτό ήταν αρκετό.Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, η Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων παραβίαζε τη σαφή βούληση του διαθέτη. Ακόμα και μετά τις ανασκαφές του Παναθηναϊκού Σταδίου και την απόλυτα επιταχυμένη διοργάνωση της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων το 1870, δεν επαναλήφθηκαν ανά τετραετία, όπως όριζε η διαθήκη. Προφανώς εκ προθέσεως.

Όπως εκ προθέσεως δεν κατασκευάστηκε το Μέγαρο των Ολυμπίων, αυτό που σήμερα αποκαλούνε Ζάππειο, στην κορυφή του Παναθηναϊκού Σταδίου, με ένα συγκεκριμένο σκοπό και συγκεκριμένες λειτουργίες, μεταξύ άλλων και ως μουσείο, έτσι θα έπρεπε να λειτουργεί. Όπως εκ προθέσεως η κατασκευή του Μεγάρου κόστισε πέντε φορές περισσότερο από το συμφωνημένο ποσό με τον ίδιο το Ζάππα όσο ακόμα ήταν εν ζωή. Όπως εκ προθέσεως για να διαστρεβλώσουν και να αποκρύψουν την αληθή βούληση του διαθέτη και το σκοπό της διαθήκης, άλλαξαν το όνομα του Μεγάρου των Ολυμπίων και το αποκαλούνε ακόμα και σήμερα Ζάππειο. Με αυτή την απάθεια, ενώ είχε διαδοθεί σε όλο τον κόσμο η επιτυχία της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων το 1870, άφησαν το 1894 να συσταθεί η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Καμιά Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δεν θα είχε δημιουργηθεί αν η Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων έκανε τη δουλειά της.Ακόμα όμως και όταν, μετά από πρόταση του Δημήτρη Βικέλα, που ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ανατέθηκαν, γιατί πουθενά αλλού δεν θα μπορούσαν να διοργανωθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1896 στην Αθήνα, δεν έκαναν ούτε το αυτονόητο, αυτό που η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και ο βασιλιάς Γεώργιος θεωρούσαν ως δεδομένο. Μόλις ήρθε ο Βικέλας για να ανακοινώσει ότι η Ελλάδα θα διοργανώσει τους διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, στον πρώτο φορέα που πήγε ήταν η Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων. Ξέρετε ποια ήταν η απάντησή της; Αρνήθηκαν να διοργανώσουν ακόμα και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.Και όμως, μέσα σε μόλις δύο χρόνια, από το 1894 μέχρι το 1896, η Ελλάδα κατάφερε να διοργανώσει τους δεύτερους Ολυμπιακούς αγώνες της σύγχρονης εποχής, με απόλυτη επιτυχία. Το ερώτημα είναι πώς, γιατί, αφού ακόμα και το 2004 χρειάστηκαν 7 χρόνια από το 1997 μέχρι να τους διοργανώσουμε επιτυχημένα. Τότε ακόμα δεν υπήρχε καν η έννοια του αθλητισμού, δεν υπήρχε καν στάδιο, όπως αναμαρμαρώθηκε στη συνέχεια για τους αγώνες του 1896. Πώς είναι δυνατόν η Αθήνα να διοργάνωσε άρτια τους αγώνες; Τους διοργάνωσε γιατί, μέσω του 1870, είχε αποκτήσει τεχνογνωσία. Αυτό αποδεικνύεται ακόμα περισσότερο από το Παρίσι, το οποίο για το 1900 είχε μπροστά του 6 χρόνια για να τους διοργανώσει, και όμως απέτυχε. Δεν διοργανώθηκαν ποτέ Ολυμπιακοί αγώνες το 1900 στο Παρίσι. Αντίστοιχα, ακόμα και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 1904 δεν κατάφεραν να διοργανώσουν Ολυμπιακούς αγώνες. Η προσπάθεια που έκαναν απέτυχε παταγωδώς.Γι' αυτό και ο βασιλιάς Γεώργιος πήρε την πρωτοβουλία προκειμένου να διασώσει το θεσμό, να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906. Οι αγώνες του 1906 είναι αυτοί που έδωσαν την τελική μορφή την οποία αντιλαμβανόμαστε τους Ολυμπιακούς ακόμα και σήμερα.Με την επίβλεψη του Βασιλιά Γεωργίου του Α συνεπώς διοργανώθηκαν οι τρεις πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες της σύγχρονης εποχής: το 1870, το 1896 και το 1906. Πέραν όμως αυτών, με νόμο που ψήφισε το 1899 έδωσε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να διοργανώνει κάθε 4 χρόνια και μόνιμα τους Ολυμπιακούς αγώνες στην Ελλάδα. Δυστυχώς ούτε αυτή την ευκαιρία, αυτή τη δυνατότητα αξιοποιήσαμε ποτέ ξανά μετά το 1906.

Το βιβλίο περιλαμβάνει αυθεντικά έγγραφα από τη δίκη στο Εφετείο και τον Άρειο Πάγο. Ποια ήταν η βασική γραμμή υπεράσπισης του Ελληνικού Δημοσίου απέναντι στο αίτημά σας για την προστασία της ολυμπιακής κληρονομιάς;

Αυτό είναι το πιο εξωφρενικό. Επειδή δεν είχαν ούτε ένα στοιχείο για να αντικρούσουν την αλήθεια, εστίασαν στη δικονομική εφεύρεση ότι δεν είχαμε έννομο συμφέρον. Πέταξαν τη μπάλα στην εξέδρα. Αφήνοντας δισεκατομμύρια αξιών να τα εκμεταλλεύονται ξένα συμφέροντα. Επειδή δεν έχουν την κατάρτιση, την τεχνογνωσία και την εμπειρία να αξιοποιήσουν αυτά τα δικαιώματα. Δυστυχώς, αυτή ήταν και η απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης.

Ενώ ακόμα και σήμερα, στην επίσημη σελίδα της Επιτροπής Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων, χωρίς καμία αιδώ, γράφουν,επί λέξει:

Η βούληση του Ζάππα αποτυπώθηκε με σαφήνεια ιδιαίτερα στην εντολή που άφηνε στον εξάδελφό του Κωνσταντίνο: «Να κτίση το κατάστημα των Ολυμπίων μετά του σταδίου αυτού αξιοπρεπές και ευρύχωρον, κατά το σχέδιον όπου έχω στείλει του κ. Ραγκαβή».

Άκληρος και μοναχικός, ιδιότροπος αλλά νουνεχής, ο Ζάππας είχε πλήρη συναίσθηση του μεγέθους της πράξης του. Διορατικός και έμπειρος, οικονομικά ανεξάρτητος, οξύνους και φιλόπατρης, γνώριζε εκ των προτέρων, περισσότερο από όσους ενεπλάκησαν με τη χορηγία του, την εμβέλεια του θεσμού που καθιέρωνε. Γι' αυτό στη διαθήκη του φρόντισε να τονίσει ότι όχι μόνο οι συγγενείς του, αλλά και «πας Έλλην, χωρίς εξαίρεσιν, έχει το δικαίωμα να επαγρυπνήση εις την εκτέλεσιν των διατάξεων της παρούσης διαθήκης μου και τους εναντίους αυτής να τους υποχρεώση διά του νόμου προς αποζημίωσιν και αποκατάστασιν των ειρημένων διατάξεων».

ΩΣ ΑΙΔΩ!

Υποστηρίζετε ότι η Ελλάδα έχει χάσει ανυπολόγιστους πόρους από τη μη διασφάλιση των ολυμπιακών δικαιωμάτων. Πώς θα μπορούσε η χώρα μας να διεκδικήσει την πατρότητα και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των ολυμπιακών συμβόλων;

Δεν χρειάζεται να διεκδικήσει τίποτα. Απλά να αξιοποιήσει όλα όσα δικαιώματα έχει.Είναι δυνατόν η Λοζάνη να είναι μητρόπολη του Ολυμπισμού στον σύγχρονο κόσμο; Αυτό είναι το πρώτο που θα πρέπει να κατοχυρώσει η Αθήνα. Να γίνει μητρόπολη του παγκόσμιου Ολυμπιακού Κινήματος. Πώς; Πρώτα απ' όλα, δημιουργώντας ένα μουσείο στο οποίο θα περιγράφεται η αληθινή ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων από την αρχαιότητα, την αναβίωση έως και σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των 100 χρόνων που έχουν διαγραφεί από την ιστορία πριν από το 1894 και τη σύσταση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.Επίσης, προστατεύοντας το πρώτο Ολυμπιακό πάρκο της σύγχρονης εποχής σε όλο τον κόσμο, μετά την ιερά άλτι της αρχαίας Ολυμπίας, ως μνημείο της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς από την UNESCO.Αυτός ο χώρος, στο κέντρο της πρωτεύουσας, από το ναό του Ολυμπίου Διός, προς τιμήν του οποίου διεξάγονταν οι αγώνες στην αρχαιότητα, τον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών, το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο, το Λόφο του Αρδητού, το Παναθηναϊκό Στάδιο και το μέγαρο των Ολυμπίων ως Ολυμπιακό μουσείο, θα έπρεπε να είναι το Central Park της Αθήνας.

Πριν ή μετά την επίσκεψη στην Ακρόπολη να πηγαίνουν όλοι να επισκεφτούν το πρώτο Ολυμπιακό Πάρκο της σύγχρονης εποχής. Αντίστοιχα, να αξιοποιήσει τις εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στο Μαρούσι και να συνδέσει τα δύο Ολυμπιακά πάρκα του 1870, του 1896 και του 1906 με το Ολυμπιακό πάρκο του 2004 σε μια μεγάλη λεωφόρο που ξεκινάει από τη βασιλέως Κωνσταντίνου και φτάνει μέχρι τη λεωφόρο Κηφισίας, την οποία θα όφειλε να ονομάζει Λεωφόρο Ολυμπιακών Αγώνων. Έχοντας αυτές τις υποδομές και δείχνοντας σοβαρότητα στην αξιοποίησή τους, θα μπορούσε να λειτουργήσει σοβαρά τους θεσμούς του Ολυμπιακού Κινήματος, οι οποίοι έχουν έδρα τους ήδη στην Ελλάδα. Πρώτα απ' όλα, τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία. Το Μέγαρο των Ολυμπίων θα έπρεπε να είναι το κέντρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας στην Αθήνα, πέρα από τις εγκαταστάσεις που έχει στην Αρχαία Ολυμπία, και καθ' όλη τη διάρκεια του έτους να διεξάγονται συνέδρια, εκθέσεις, εκδηλώσεις για τον Ολυμπιακό Κίνημα. Αντίστοιχα, στο Μέγαρο των Ολυμπίων, να γίνει έδρα του Παγκόσμιου Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας, αντί για ένα δωματιάκι στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Όπως ο θεσμός της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, ο οποίος είναι εξαιρετικά σημαντικός για το ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει η Ελλάδα στο Ολυμπιακό Κίνημα.

Με αυτά τα δεδομένα να ενεργοποιήσει τον νόμο του βασιλιά Γεωργίου του 1899 για τη μόνιμη ανά τετραετία τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα στο μεσοδιάστημα μεταξύ των αγώνων που διοργανώνει η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Οι δυνατότητες υπάρχουν, απλώς χρειάζεται τεχνογνωσία, χρειάζεται business plan. Με αυτό και μόνον τον τρόπο θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τις υποδομές και τις επενδύσεις που έγιναν με τα χρήματα του ελληνικού λαού και των εθνικών ευεργετών, τόσο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1870, του 1896, του 1906 όσο και του 2004.Αντ’αυτών έχουμε γεμίσει ανενεργούς θεσμούς και λευκούς ελέφαντες, λόγω της ανικανότητας του ελληνικού δημοσίου.

Οι υποδομές υπάρχουν.Η ιστορική τεκμηρίωση υπάρχει.Το συμβολικό κεφάλαιο υπάρχει.

Αυτό που απαιτείται είναι τεχνογνωσία και ολοκληρωμένο επιχειρησιακό σχέδιο. Ένα σοβαρό business plan που θα μετατρέπει τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις σε βιώσιμες δομές διεθνούς εμβέλειας.Αξιοποιώντας υποδομές που παραμένουν ανενεργές ή υπολειτουργούν. Όχι επειδή δεν έχουν αξία, αλλά επειδή δεν εντάχθηκαν ποτέ σε μια ενιαία εθνική στρατηγική.

Το ζήτημα δεν είναι οικονομικό. Είναι οργανωτικό και πολιτικό.Αυτό δεν είναι ρομαντισμός. Είναι διαχείριση κεφαλαίου.Και το ερώτημα τελικά δεν είναι αν μπορούμε. Είναι αν θέλουμε.

Γιατί θεωρείτε ότι οι Αγώνες του 1906, που κάποτε περιλαμβάνονταν στον επίσημο οδηγό της ΔΟΕ, υποβαθμίστηκαν ιστορικά και πώς αυτό επηρέασε τη θέση της Ελλάδας στο διεθνές αθλητικό στερέωμα;

Υποβαθμίστηκαν γιατί δεν επαναλήφθηκαν, γιατί δεν αξιοποιήθηκε από το ελληνικό δημόσιο ο νόμος του 1899 για τη μόνιμη ανά τετραετία διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα.Γιατί πρώτα απ’ όλα κανείς δεν προσπάθησε να αναγνωριστεί η διοργάνωση των αγώνων του 1870 ως αληθινή αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων στη σύγχρονη εποχή.Κανείς δεν νοιάστηκε για να τιμώνται σήμερα οι Ολυμπιονίκες του 1870. Έτσι ξεχάστηκαν και οι Ολυμπιονίκες του 1906.Ενώ η Ελλάδα έχει διοργανώσει τους τρεις πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της σύγχρονης εποχής και συνολικά τέσσερις, το 1870, το 1896, το 1906 και το 2004, αναγνωρίζονται δυστυχώς μόνο οι δύο από αυτούς τους τέσσερις.Το ελληνικό δημόσιο χάρισε στη Λοζάνη τη θέση της Μητρόπολης του παγκόσμιου Ολυμπισμού.

Όλα θα ήταν διαφορετικά αν η Ελλάδα συνέχιζε να διοργανώνει μετά το 1870 μόνιμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ελλάδα, αν συνέχιζε να το κάνει μετά το 1899 που ψηφίστηκε ο νόμος, αν διοργάνωνε μόνιμα τους αγώνες μετά το 1906 που διέσωσαν τον θεσμό.

Όλα αυτά όμως είναι ιστορία. Το ζήτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα. Ποιος είναι ο ρόλος της Ελλάδας σήμερα στο παγκόσμιο Ολυμπιακό κίνημα. Ευθύνη του κράτους είναι να αξιοποιήσει τις εγκαταστάσεις, να ενεργοποιήσει τους θεσμούς που έχουν την έδρα τους στην Ελλάδα και να γίνει η Αθήνα η παγκόσμια Μητρόπολη του Ολυμπιακού Κινήματος και η αρχαία Ολυμπία, ένα παγκόσμιο κέντρο ειρήνης, σύμφωνα με το όραμα του Μίκη Θεοδωράκη.

Με δεδομένες τις οικονομικές προκλήσεις των σύγχρονων διοργανώσεων, πώς απαντάτε στο επιχείρημα ότι η μόνιμη τέλεση των Αγώνων στην Ελλάδα είναι μια «ουτοπική» ιδέα;

Η Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα. Η Ελλάδα είναι η λύση στις δεδομένες οικονομικές προκλήσεις των σύγχρονων διοργανώσεων. Το επιχείρημα της «ουτοπίας» στηρίζεται σε μια λανθασμένη παραδοχή: ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να ξεκινήσει από το μηδέν. Η Ελλάδα οφείλει να ενεργοποιήσει το νόμο του 1899 και να διοργανώνει κάθε τέσσερα χρόνια μόνιμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη χώρα μας, στο μεσοδιάστημα μεταξύ των αγώνων που διεξάγει η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή.Δεν έχει κανένα λόγο ούτε να διεκδικήσει ξανά αγώνες ούτε να εμποδίζει άλλες πόλεις που θέλουν να τους διοργανώσουν.Αρκεί να αξιοποιήσει τα δικαιώματα που ήδη έχει. Και μόνο έτσι θα εκμεταλλευτεί τις δαπάνες που έχουν γίνει τόσο το 1870, το 1896, το 1906, όσο και το 2004, αξιοποιώντας τις υποδομές για τους λόγους που δημιουργήθηκαν.Με αυτό και μόνο τον τρόπο θα μεγιστοποιήσει την ανταποδοτικότητα των επενδύσεων που έχουν ήδη γίνει, διασφαλίζοντας μόνιμο κέρδος σε κάθε διοργάνωση. Η μόνιμη τέλεση δεν είναι ρομαντική επιστροφή στο παρελθόν. Είναι οικονομικός εξορθολογισμός του μέλλοντος.

Αναφέρετε την ανάγκη για ένα «Λούβρο του Ολυμπισμού» στην Αθήνα. Ποιο είναι το όραμά σας για την αξιοποίηση του Μεγάρου των Ολυμπίων (Ζαππείου) και του Παναθηναϊκού Σταδίου ως ενιαίου πολιτιστικού πόλου;

Πρώτα απ' όλα, να δημιουργηθεί το Μουσείο των Ολυμπιακών Αγώνων στο Μέγαρο των Ολυμπίων, στο οποίο θα περιγράφεται η πραγματική ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα 100 χρόνια πριν από τη σύσταση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής το 1894. Από τη Μεγάλη Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης της Γαλλικής Επανάστασης για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων το 1793, από το όραμα του Ρήγα, τις προτάσεις του Σούτσου, τη διαθήκη του Ζάππα, τον καθοριστικό ρόλο του βασιλιά Γεωργίου Α, που ουσιαστικά αυτός αναβίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη σύγχρονη εποχή. Όχι μόνο μία, αλλά τρεις φορές. Σας θυμίζω ότι ο Pierre de Coubertin δεν βρέθηκε ούτε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, ούτε στις αθλητικές ουσιαστικά εκδηλώσεις που έγιναν το 1900 στο Παρίσι, ούτε στις αθλητικές εκδηλώσεις που έγιναν το 1904 στον Άγιο Λουδοβίκο, ούτε στους τρίτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906 στην Αθήνα, ενώ ο βασιλιάς Γεώργιος τους είχε ήδη διοργανώσει τρεις φορές. Η αλήθεια αυτή θα πρέπει να λάμψει στο Ολυμπιακό Μουσείο.

Στο Μέγαρο των Ολυμπίων, πέρα από το Ολυμπιακό μουσείο, θα πρέπει να γίνει η έδρα της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας, ενός κορυφαίου θεσμού που έχουμε στην Ελλάδα με έδρα την Ολυμπία, αλλά δεν λειτουργεί τους χειμερινούς μήνες. Θα μπορούσε επομένως όλες αυτές τις εκδηλώσεις, τα συνέδρια, οι διοργανώσεις και οι εκθέσεις, τα προγράμματα τα εκπαιδευτικά, το μεταπτυχιακό της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας να διοργανώνεται στο Μέγαρο των Ολυμπίων, να ενεργοποιηθεί ο θεσμός του Παγκόσμιου Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας που έχει έδρα την Ελλάδα και ο θεσμός της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας.

Παράλληλα να προστατευθεί το πρώτο Ολυμπιακό πάρκο της σύγχρονης εποχής από το ναό του Ολυμπίου Διός, το Παναθηναϊκό Στάδιο μέχρι το Μέγαρο των Ολυμπίων, ως μνημείο της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς από την UNESCO και αυτό να γίνει το Central Park της Αθήνας, ένας χώρος άθλησης για όλους τους πολίτες και το κέντρο, η Μητρόπολη του παγκόσμιου Ολυμπισμού.

Βιογραφικό
Ο Δημήτρης Τζιώτης αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και είναι πτυχιούχος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με ειδίκευση στις Διεθνείς Σχέσεις. Ολοκλήρωσε το Διεθνές Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Ολυμπιακών Σπουδών στη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία και απέκτησε Mid-Career Master από το The Fletcher School of Law and Diplomacy, Tufts University- Harvard University. Εξειδικεύτηκε στη στρατηγική, συνεργαζόμενος με το βρετανικό think tank Demos, ενώ ίδρυσε το Demos Athens, την πρώτη δεξαμενή ιδεών στην Ελλάδα. Είχε την ευθύνη της Στρατηγικής διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004, προτείνοντας μεταξύ άλλων την πρώτη παγκόσμια διαδρομή της Ολυμπιακής Φλόγας και τη δημιουργία του Διεθνούς Ιδρύματος Ολυμπιακής Εκεχειρίας. Στην πολιτική στρατηγική έχει διαχειριστεί δεκάδες καμπάνιες κομμάτων, μεταξύ των οποίων και το σύνθημα «Πρώτη Φορά Αριστερά». Στον τουρισμό σχεδίασε το παγκόσμιο brand της Ελλάδας και την εκστρατεία «Live your Myth in Greece», ενισχύοντας διεθνώς την εικόνα της χώρας. Για τη συνολική του προσφορά έχει τιμηθεί από τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ. Παράλληλα με την επαγγελματική και πολιτική του πορεία, έχει αναπτύξει πλούσιο συγγραφικό έργο, εκδίδοντας βιβλία στρατηγικής, πολιτικής και ιδεών, μεταξύ των οποίων τα «Ταξίδι στη Νέα Ελλάδα» (εκδ. Κέρκυρα – Economia Publishing, 2007), «Μακεδονία – Πολιτικές ευθύνες – Δυσοίωνοι χρησμοί» (εκδ. Γρηγόρη, 1994, προλογίζουν Λεωνίδας Κύρκος, Μιχάλης Παπακωνσταντίνου), «Πράσινη Αλλαγή» (εκδ. Κέρκυρα – Economia Publishing, 2008), «Επανάσταση» (εκδ. Καστανιώτη, 2014), «Η Φαντασία στην Εξουσία» (εκδ. iWrite.gr, 2019), «Η επανάσταση που δεν έγινε ποτέ.» (εκδ. Παπαζήση, 2019, προλογίζει ο Μίκης Θεοδωράκης), «Η Ιδέα του Φωτός» (εκδ. Πατάκη, 2017, προλογίζει ο Βασίλης Βασιλικός). Οι απόψεις του βρίσκονται στο dimitristziotis.gr.