Για τα «Δυο χρόνια στην κόλαση» του Φώτη Θαλασσινού

Δεν μπορεί να ξεγράψει κανείς τον Φώτη Θαλασσινό, όπως θα έκανε με ένα πάλαι ποτέ πολλά υποσχόμενο νέο συγγραφέα που όμως τώρα μεγάλωσε όπως όλοι μας. Φαίνεται πως ο Φώτης κράτησε κάτι από την ρωμαλέα, ανοικονόμητη νεότητά του κι έμεινε πίσω από τα κρύσταλλα του χρόνου. Κι ας λέει ο ίδιος ότι ανήκει στον παλιό κόσμο.

Επιστρέφει τώρα με ένα κείμενο καταγγελτικό, παραληρηματικό, μοντέρνο, κραδαίνοντας δίκαια το στειλιάρι της οργής του σε αυτό το κάλπικο σύστημα που δημιουργεί, όπως σωστά επισημαίνει ο ίδιος υπεραξία σε τέχνη κάτω του μετρίου.

Διαβάζω τα κείμενα του νέου του πονήματος, που δομικά τουλάχιστον θυμίζουν κάτι από τα Minima Moralia, δεν μπορώ να συμφωνήσω με όλα όσα γράφει, δεν μπορώ να τον παρακολουθήσω στο ντελίριο των εικόνων που δημιουργεί κάποιες στιγμές. Συνεχίζει όμως να με συγκινεί με σκέψεις όπως αυτή:

«Οι γονείς μας είναι το παλιό, είναι η πρώτη νομοθεσία, είναι κάποτε το λελογισμένο μέτρο και άλλοτε ο υπέρμετρος αναχρονισμός. Δεν παύουν ποτέ να είναι η αγάπη».

Ή

«Πώς γίνεται και όταν πεθαίνουν άνθρωποι μας, όταν τους βλέπουμε στις φωτογραφίες, σαν να έχουν αλλάξει, σαν να έχουν χάσει την ψυχή τους και σε αυτές. Πάντα μπορώ να ξεχωρίσω ένα νεκρό σε μια φωτογραφία».

Τα βιβλία του Φώτη Θαλασσινού, νέα και παλιά, θα διατίθενται στο εξής μόνο από το προφσπικό του site - www.fotisthalassinos.gr και θα πωλούνται μέσα από αυτό.