Γκυγιώμ γλυκιά μου ή ο θρίαμβος του μονολόγου

Ο μονόλογος μοιάζει ο κυρίαρχος τρόπος έκφρασης σε μια εποχή που οι άνθρωποι δυσκολεύονται να οικοδομήσουν σχέσεις με τους άλλους. Το θέατρο ως κοινωνικός παλμογράφος αφουγκράζεται αυτή την δυσκολία και δεν είναι τυχαίο που οι θεατρικές σκηνές ανά τον κόσμο κατακλύζονται από παραστάσεις για ένα ρόλο. Η δύναμη του μονολόγου ταυτίζεται με την φαντασία μας, όταν ένας χαρισματικός ηθοποιός που επεκτείνει την υποκριτική σε περισσότερες από μία υπάρξεις, χώρους ή χρονικές στιγμές, καταφέρνει να οικοδομήσει ένα παράλληλο, τρισδιάστατο κόσμο. Στον κωμικοτραγικό μονόλογο του Γκυγιώμ Γκαλιέν ο Περικλής Λιανός σκιαγραφεί με πλήθος από λέξεις, χειρονομίες, μορφασμούς και εντέλει με μια στιβαρή υπόκριση, τον νοητό κόσμο ενός ανθρώπου ο οποίος αναζητά την ερωτική του ταυτότητα. Η παραστατικότητα του Λιανού αναδεικνύει όλους εκείνους τους ρόλους που αποστηθίζουμε και ερμηνεύουμε στη διάρκεια της ζωής μας. Αποδεικνύει επίσης ότι και το θέατρο εκπορεύεται από τη μνήμη. Ξεσηκώνουμε τρόπους, εκφράσεις, φωνές και ιδιότητες, έτσι ώστε στο τέλος να είμαστε απλώς το άθροισμα όλων αυτών. Ένας ρωμαλέος θεατρίνος καταφέρνει απλά με υποκριτική εγρήγορση να ομογενοποιήσει το ετερόκλιτο υλικό και να μας κάνει να φανταστούμε όσα περιγράφει, διακωμωδεί ή διεκτραγωδεί. Έχοντας ήδη παρακολουθήσει τον Περικλή Λιανό σε αρκετούς μονολόγους, θα έλεγα ότι σταδιακά εξελίσσεται σε μετρ του είδους, κυρίως γιατί δεν υιοθετεί τον μονοδιάστατο ναρκισσισμό αλλά η ερμηνεία του υπαινίσσεται διαρκώς ότι υπάρχουν κι άλλοι που δρουν δίπλα του. Ο μονόλογος του Γκυγιώμ Γκαλέν στη μικρή σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη, εξάντλησε με επιτυχία τη φετινή του πορεία και μας περιμένει από τη νέα θεατρική σαιζόν να τον απολαύσουμε.