Ανακαλύπτοντας τον Θεό στην Μεγάλη Οθόνη

1961: «Ο Βασιλεύς των βασιλέων» του Νίκολας Ρέι.

1964: «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, ένα κινηματογραφικό αριστούργημα που δυσαρέστησε ωστόσο κάποιους θρησκόληπτους. Η καλύτερη απάντηση από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, όπως είχε διατυπωθεί τότε:

«Η μεγάλη δυσκολία του Ευαγγελίου ήταν ακριβώς να μην καταστραφεί η διήγηση του Ματθαίου, να κρατηθεί όρθια πάση θυσία. Αυτό, μεταξύ άλλων με υποχρέωσε να πραγματοποιήσω μια εξαιρετικά δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στη δική μου οπτική γωνία και σ’ αυτήν του πιστού - ανάμεσα δηλαδή σε δύο διηγήσεις. Νομίζω ότι στάθηκα συνεπής, όσο ήταν δυνατόν».

1965: «Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου» του Τζορτζ Στήβενς

1977: «Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ» του Φράνκο Τζεφιρέλι. Αναμφίβολα, πρόκειται για την πιο πετυχημένη και πιο δημοφιλή ταινία αυτής της κατηγορίας. Γυριζόταν επί τέσσερα χρόνια στην Τυνησία και ο εμβληματικός «Χριστός», Ρόμπερτ Πάουελ, τράβηξε κι αυτός τα δικά του «πάθη», τα οποία και έχει περιγράψει ως εξής: «Όταν ήμουν στον σταυρό, έκανε τρομερό κρύο. Οπότε, από το να με κατεβάζουν και να με ξανανεβάζουν, με άφησαν εκεί και μου έδωσαν μια κουβέρτα, παντόφλες και μου κρατούσαν ένα τσιγάρο. Βασικά, έκανε τόσο κρύο που θυμάμαι να μου κρατούν και κονιάκ»!

1987: «Ο τελευταίος πειρασμός» του Μάρτιν Σκορτσέζε. Μιλάμε για μια εξαιρετική μεταφορά ενός συγκλονιστικού βιβλίου με ομώνυμο τίτλο, του Νίκου Καζαντζάκη.

Αν και δυστυχώς, πιο… συγκλονιστικά και απίστευτα ήταν τα όσα έγιναν τον Οκτώβρη του 1988, όταν και η ταινία προβλήθηκε στην Ελλάδα. Πλήθη «ζηλωτών», κατεχόμενων από «ιερή μανία» που μάλλον παρέπεμπε περισσότερο στις «Βάκχες» του Ευριπίδη και λιγότερο -έως καθόλου- στις σελίδες της «Καινής Διαθήκης», κραδαίνοντας σταυρούς μαζεύτηκαν έξω από τα σινεμά που θα προβαλλόταν το έργο και με άκρως «αγαπητικά» συνθήματα τύπου «ο λαός απαιτεί η ταινία να καεί», «έξω οι αντίχριστοι», «Ελλάδα σημαίνει ορθοδοξία» κι άλλα εξίσου… ηθικοπλαστικά, προασπίζονταν, κατά τη γνώμη τους, την πίστη τους. Προφανώς, αγνοώντας την, στην ουσία της. Και μην φανταστείτε ότι έμειναν στα λόγια. Σε κάποιες περιπτώσεις εισέβαλαν εντός των αιθουσών και με ψαλίδια και μαχαίρια κατέσχισαν την οθόνη, ακόμη και τα καθίσματα που δεν γλίτωσαν από την οργή τους, ίσως γιατί τα… αναιδή δέχτηκαν να φιλοξενήσουν «βλάσφημα οπίσθια»! Το πιο τραγελαφικό είναι ότι η ελληνική δικαιοσύνη, «νομιμοποίησε» τον «θρησκευτικό μεσαίωνα», απαγορεύοντας την ταινία που πάντως πρόλαβε στο διάστημα που παίχτηκε να κόψει 160.000 εισιτήρια.

2004: «Τα πάθη του Χριστού» του Μελ Γκίμπσον. Αυτή η ταινία που παίχτηκε στα αραμαϊκά και στα λατινικά και που απέφερε 613 εκατομμύρια δολάρια κέρδη, χαρακτηρίστηκε η «πιο βίαιη» και η «πιο βάναυση».

Όντως, έτσι είναι. Αλλά αλήθεια, ποιος νομίζει, ότι η ιστορία του Χριστού, από την πλευρά των ανθρώπων, δεν είναι από τις πιο βίαιες και βάναυσες που έχουν ποτέ καταγραφεί σε τούτη την Γη;