Ωραίος σαν θρύλος

Μετά την Ανάσταση. «Άνθρωπο δεν έχω να με κλάψει, ούτε ένα κεράκι να μ’ ανάψει, μόνος ήμουν, μόνος είμαι Χάρε μου, την ψυχή μου πάρε μου». Τον έκλαψε όλη η Ελλάδα. Στην κηδεία του, πλήθος κόσμου. «Κι έβλεπα φωτιές στο δρόμο, έβλεπα παντού φωτιές, πως καιγόνταν τα κορμιά μας, μέναν μόνο οι ψυχές. Και δεν είχαμε ούτε πόνο, ούτε και λαβωματιές. Να ‘μενα στον άλλο κόσμο, να μην ξύπναγα ποτές». Ίσως να είδε φωτιές. Ίσως να είδε και άλλα. Μπορεί να μας τραγουδήσει γι’ αυτά, κάποια άλλη στιγμή, κάπου… αλλού. Εκεί που όλοι πάντως, ανεξαιρέτως, θα βρεθούμε.

Στην δική του γειτονιά, «ο Χάρος βγήκε παγανιά», τον Απρίλη του 2012. Άλλο που εκείνος είχε προλάβει να… συνάψει μαζί του φιλία: «Όσοι με τον Χάρο γίναν φίλοι με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη, στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι, πάντα γελαστοί και γελασμένοι».
Απρίλη έφυγε, Απρίλη ήρθε σ’ αυτόν τον κόσμο.

Σαν σήμερα 2/4/1948, γεννιέται στα Τρίκαλα ο Δημήτρης Μητροπάνος. Και βέβαια έχει τραγουδήσει και για τον μήνα που τον σημάδεψε: «Θεσσαλονίκη σαββατόβραδο κι Απρίλης και να μου δίνεις τον καημό μ’ απλοχεριά».

Σε εμάς πάντως, ο Μητροπάνος, έδωσε με απλοχεριά μοναδικές ερμηνείες, μοναδικές ακροάσεις.
Νιώθω ότι είναι ο κατεξοχήν τραγουδιστής που με τον απίστευτο δικό του τρόπο σε κάνει να αγαπάς αυτό που ακούς, πριν το δεις, πριν το γνωρίσεις, πριν το νιώσεις. Και μετά, όταν το βλέπεις, το γνωρίζεις, το νιώθεις, καταλαβαίνεις ότι τις εμπειρίες σου πριν τις ζήσεις, τις βίωσε η ψυχή σου μέσα από την τόσο ξεχωριστή και ζεστή φωνή του.

Όταν κάποτε πήγα στα Κύθηρα, κατάλαβα ότι εκείνος μου είχε δημιουργήσει μια βαθιά ανάγκη να τα βρω: «Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε, το χάσαμε το πλοίο της γραμμής» Όσο για το «άλλος για Χίο τράβηξε, άλλος για Μυτιλήνη», είναι νομίζω ο βασικότερος λόγος για τον οποίο θέλω κάποτε να αξιωθώ να επισκεφθώ αυτά τα νησιά.

Θέλω να εξομολογηθώ ότι είναι ο αγαπημένος μου. Ότι τον αγαπώ -όποιον αγαπάμε, τον αγαπάμε πάντα σε χρόνο ενεστώτα- όχι μόνο για το στίγμα που έχει δώσει σε όποιο τραγούδι έχει πει, αλλά και για το στίγμα που έχει δώσει σε λέξεις όπως ντομπροσύνη και λεβεντιά. Ότι τον αγαπώ, για όσα εκείνος αγάπησε και πίστεψε: ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος και πιο δίκαιος κι αξίζει να παλεύουμε γι’ αυτό.
Κι ακόμη τον αγαπώ γιατί είναι ωραίος σαν θρύλος. Μα φυσικά και δεν είναι τυχαίο ότι ο Δημήτρης Μητροπάνος αγάπησε τον Ολυμπιακό.

Θέλω να εξομολογηθώ ότι τον ακούω από παιδί. Ότι στον γάμο μου χόρεψα δικό του τραγούδι, το

«Κλαίει απόψε η γειτονιά» που ναι το ξέρω δεν ενδείκνυται για γάμους, αλλά μια τέτοια ευλογημένη στιγμή της ζωής σου θέλεις να καταθέσεις τη δική σου αλήθεια, όποια κι αν είναι.

Θέλω να εξομολογηθώ ότι μαζί του έχω βυθιστεί στο πένθος, προσδοκώντας ωστόσο την ανάσταση που -όπως άλλωστε και η προδοσία- μ’ ένα φιλί επισφραγίζεται: «Φιλί φιλί σ’ ανάστησα μες στης καρδιάς το αίμα κι απ’ τη ζωή πήρες ζωή μες στης ζωής το ψέμα».

Πόσα ακόμα τραγούδια, πόσες ιστορίες: Για την «εθνική μας μοναξιά», για «το φιλότιμο τ’ αντρίκειο», για «καλοκαίρια και χειμώνες», για τη «σούστα που πήγαινε μπροστά», για την «κυρά ζωή», για «αυτό το τσιγάρο που καίει», για «μια στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου»… Πόσα θέλω: «Θέλω απόψε να σου γράψω», «απόψε σε θέλω πολύ»… Πόσα σ' αγαπώ: «Σαγαπώ σαν αμαρτία», «Το Σαγαπώ δεν το λέω, δεν το λέω σε κανέναν, μια ζωή το κρατάω για σένα», «Σαγαπώ ακόμα»…

Τον αγαπάμε και θα τον αγαπάμε για πολύ ακόμα τον Δημήτρη Μητροπάνο. Που αν και έφυγε πριν από πέντε χρόνια, είναι πάντα εδώ. Με την φωνή του παρούσα μέσα μας. Στην καρδιά μας, στα σπλάχνα μας. Μια φωνή που η αγάπη την έκανε ιστορία. Μια ιστορία που όχι, δεν γίνεται σιωπή.