Αφηρημένη τέχνη - η φιλοσοφία στα καλύτερά της!

Η εικαστική νεωτερικότητα απέρριψε τον αναπαραστατικό ρόλο της τέχνης. Η φωτογραφική αντίληψη του κόσμου, ενός κόσμου που η θέα του δεν είναι έτσι κι αλλιώς πραγματική αλλά αποτέλεσμα μιας καθολικά προσυμφωνημένης αντίληψης, εγκαταλείφθηκε άρδην από την καλλιτεχνική πρωτοπορία. Το πέρασμα στη γεωμετρία θύμιζε λίγο πολύ την φράση «Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω», χαραγμένη στην είσοδο της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Επιστρέψαμε τουτέστιν στις πηγές της δυτικής φιλοσοφίας, αναζητώντας τις ιδέες στα σχήματα και στις γραμμές. Η τέχνη διέγραψε ένα κύκλο χιλιετηρίδων, στην προσπάθειά της να αναπαραστήσει με κάθε λεπτομέρεια ένα κόσμο όπου η ανθρώπινη παρουσία περιφέρεται ανάμεσα στον παραλογισμό των πραγμάτων.

Στο τέλος, ωστόσο, υπερίσχυσαν οι ιδέες, που προϋπάρχουν, ανεπηρέαστες και αμετάβλητες πέρα από το επινοημένο περιβάλλον που ζούμε. Η φιλοσοφία, ως μητέρα του ανθρώπινου πνεύματος, οδήγησε τους μεγάλους δημιουργούς στην αναζήτηση του ανεικονικού κόσμου με γνώμονα τη γεωμετρική αφαίρεση.

Ο Καντίνσκι, ο Μάλεβιτς, ο Μοντριάν, ο Πόλοκ αποτέλεσαν τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού της αφηρημένης τέχνης που αναπτύχθηκε άλλοτε με την ελευθερία και τη χάρη του αυθορμητισμού και άλλοτε με την ακρίβεια και την αυστηρότητα των γεωμετρικών σχημάτων και των καθαρών γραμμών.