Τζαζ - Η μουσική της ποταπαγόρευσης
Η μουσική της νεωτερικότητας ευεργετήθηκε από τις ιδιαίτερες συνθήκες της ποταπαγόρευσης στην Αμερική
Μια κατ' εξαίρεση συνθήκη όπως αυτή της ποταπαγόρευσης στην Αμερική ενθάρρυνε και γιγάντωσε το κύμα της τζαζ μουσικής, δημιουργώντας πρωτόγνωρες συγκυρίες για το σκληρό κοινωνικά προφίλ του Νέου Κόσμου.
Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως η τζαζ είναι η τέχνη της ποταπαγόρευσης, καθώς η αφροαμερικανική μουσική και η απαγόρευση του αλκοόλ συμβίωσαν μέσα στα παράνομα μπαρ (speakeasies) που διεύθυνε η μαφία και το οργανωμένο έγκλημα της εποχής εκείνης. Στα εντευκτήρια της ποταπαγόρευσης η τζαζ έγινε το ιδανικό soundrack μιας ζωής σχεδόν κινηματογραφικής στο πλαίσιο της οποίας κάθε είδους κοινωνική επιμειξία γινόταν αίφνης αποδεκτή. Γυναίκες, άντρες, λευκοί και μαύροι διασκέδαζαν μαζί υπό τους ήχους της τζαζ. Μέσα στο αλλόκοτο αυτό περιβάλλον άνθισαν οι πρώτοι μεγάλοι μύθοι όπως ο Λούις Άρμστρονγκ και ο Ντιουκ Έλιγκτον.
Στο παιχνίδι αυτό της παραβατικότητας η τζαζ έδινε το ρυθμό, γινόταν μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση. Τα παράνομα ποτοπωλεία της δεκαετίας του '20 διαπνέονται από την αύρα της νεωτερικότητας. Όλοι κι όλα χορεύουν με ρυθμό και μπόλικη δόση αυτοσχεδιασμού.
