«Μαργκερίτ Ντιράς: Η Οδύνη»

«Μαργκερίτ Ντιράς: Η Οδύνη»

Η κινηματογραφική μεταφορά ενός μυθιστορήματος αποτελεί συνήθως ανοιχτή πρόκληση για την Έβδομη Τέχνη, μιας και όλοι λίγο πολύ αναγνωρίζουμε σήμερα ότι ο κινηματογράφος είναι το παιδί της λογοτεχνίας. Η πρόκληση αυτή γιγαντώνεται αίφνης, όταν επιχειρεί κανείς να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ύφος και τη γλώσσα της Μαργκερίτ Ντυράς, μιας συγγραφέως που έχει αποδείξει πως μπορεί να γράφει απευθείας για το σινεμά.

Ο Εμανουέλ Φινκιέλ που ανέλαβε το άχθος της κινηματογράφησης απέδειξε με τη σειρά του ότι κατ’ αντιστοιχία του όρου «νέο μυθιστόρημα», θιασώτης του οποίου υπήρξε η Ντυράς, αναπτύσσεται σήμερα ο «νέος κινηματογράφος», που επιχειρεί να μεταγράψει διαφορετικά την πραγματικότητα.

Εντυπωσιάζουν τα φλουταρισμένα πλάνα πίσω από τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα σ’ ένα Παρίσι που παραμένει αιώνιο σκηνικό αλλά και ο εμβόλιμος εσωτερικός μονόλογος της κεντρικής ηρωίδας, η οποία δεν είναι άλλη από την ίδια τη συγγραφέα, ενσαρκωμένη από την Μελανί Τιερί σ’ ένα ρόλο ζωής.

Όλα καλά λοιπόν με την «Οδύνη» του Εμανουέλ Φινκιέλ. Ακόμα και η δόση του μελοδραματισμού, απαραίτητη στο σινεμά, είναι μοιρασμένη με φειδώ σε όλο το εύρος της ταινίας. Μόνο ο υπερβολικός σεβασμός του σκηνοθέτη στο κείμενο της Ντυράς δεν αφήνει κατά σημεία την κινηματογραφική αφήγηση να εξελιχθεί φυσιολογικά.

Το «ΦΩΣ» στην πόρτα σας και στον υπολογιστή σας