Ο «πειρασμός» και η πίτα 

Το μπρα ντε φερ μεταξύ της EuroLeague και του ΝΒΑ καλά κρατεί με τις δύο πλευρές να κάνουν προσεκτικές κινήσεις και το παρασκήνιο να δουλεύει πίσω από το παραβάν των εξωτικών και πολυτελών resort στα οποία διεξάγονται οι επαφές.

Το «όχι» των 13 ομάδων της λίγκας στην πρόταση εξαγοράς του ΝΒΑ συνοδεύτηκε από την υποσημείωση πως περιμένουν νέα πρόταση από τους Αμερικανούς εντός 30 ημερών.

Αυτό από μόνο του δείχνει πολλά πράγματα: πως η λίγκα δεν είναι ενιαία και αδιαίρετη, πως υπάρχουν «ρήγματα» από ομάδες που… κλείνουν το μάτι στο ΝΒΑ και προσπαθούν να κρατήσουν την διαπραγμάτευση «ζωντανή», ώστε να μην χάσουν το μομέντουμ.

Η ουσία λοιπόν είναι πως η EuroLeague δεν έχει ενιαίο μέτωπο στις επιδιώξεις και τους στόχους της και κάπου είναι λογικό. Το θέμα όμως είναι η προοπτική και το όραμα που πρέπει να υπάρχει.

Από τη μια πλευρά λοιπόν το ΝΒΑ έρχεται με πάρα πολλά χρήματα που ΘΑ δώσει στις ομάδες, αλλά όχι σε όλες. Αυτό το τελευταίο περιπλέκει τα πράγματα.

Διότι ναι μεν υπάρχουν χρήματα, αλλά όχι για όλους. Διότι οι Αμερικανοί έχουν ξεκαθαρίσει πως δεν θέλουν όλες τις ομάδες της Ευρωλίγκας, αλλά το πολύ πέντε με έξι από τις υπάρχουσες.

Μάλιστα η επιλογή γίνεται με συγκεκριμένα οικονομοτεχνικά και λιγότερο αθλητικά κριτήρια. Από μόνο του αυτό είναι προβληματικό, διότι ποια ομάδα θα ψήφιζε στον de facto αποκλεισμό της από ένα τεράστιο πρότζεκτ που αυτόματα θα την έθετε εκτός της βιτρίνας του ευρωπαϊκού ή ακόμα και του παγκόσμιου μπάσκετ;

Έχουν κυκλοφορήσει διάφορες φήμες για τις ομάδες που φέρεται να προτιμά το ΝΒΑ, αλλά κανείς δεν επιβεβαιώνει και αυτό είναι προφανές. Η ουσία είναι πως κανείς δεν θέλει να πυροβολήσει όχι τα πόδια του, αλλά το κεφάλι του…

Ένα άλλο ζήτημα είναι και το οικονομικό. Η πρόταση που φέρεται να κατατέθηκε από το ΝΒΑ φέρνει σε κάθε μια από τις 13 ομάδες μετόχους της EuroLeague το ποσό των 400 εκατ. δολαρίων.

Ποσό που δεν πλησιάζει καν τα χρήματα που έχουν δώσει όλα αυτά τα χρόνια οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, η οικογένεια Γιαννακόπουλου, οι μέτοχοι της Μακάμπι Τελ Αβίβ ή οι Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα. Ούτε καν ως ανταπόδοση των ήδη «χαμένων» κεφαλαίων τους δεν μπορεί να λειτουργήσει το ποσό που κυκλοφορεί ως πρόταση.

Από την άλλη πλευρά όμως η δυναμική, τα νούμερα από τις έμμεσες πωλήσεις, τα κεφάλαια που δυνητικά θα μπορούσαν να επενδυθούν, η οικονομοτεχνική φιλοσοφία που διέπει το πρότζεκτ του ΝΒΑ δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητους τους ιδιοκτήτες της EuroLeague, που επιχειρηματίες είναι και μπορούν άνετα να αντιληφθούν την προωθητική δύναμη που φέρνει ο πιο επιτυχημένος αθλητικός οργανισμός στον κόσμο: το ίδιο το ΝΒΑ.

Βέβαια και το ίδιο το ΝΒΑ θα πρέπει να πείσει πως πράγματι ενδιαφέρεται για μια σωστή επένδυση με αμοιβαία ανταποδοτικά οφέλη για όλες τις πλευρές και η ίδια η EuroLeague να βρει τρόπους να αυξήσει την οικονομική πίτα της και να μην αναδιανέμει ίδια κεφάλαια σε (προσεχώς) περισσότερα κομμάτια.

Μπορεί να επιβεβαιωθεί ο Γκίλμπερτ Αρίνας που προσπαθώντας να την… πει στον Γιόκιτς είπε: «Στην Ευρώπη στέλνουμε τα… σκουπίδια μας και εκεί γίνονται παίκτες αστέρια», αλλά αυτό δεν το γνωρίζει κανείς πριν δοκιμάσει. Άλλωστε όπως λέει και το παλαιόθεν… ακλόνητο επιχείρημα των πωλητών: «Μια δοκιμή θα σας πείσει…»