Ολυμπιακός: Όλοι έχουμε γραμμένο, που το λένε πεπρωμένο (στο ΟΑΚΑ)!

Υπάρχουν στιγμές στο αθλητισμό που μοιάζουν να γράφονται πολύ πριν συμβούν. Σαν κάποια αόρατη δύναμη να τις κρατά φυλαγμένες για την κατάλληλη ώρα. Και αυτό που έζησε ο Ολυμπιακός απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης δεν ήταν απλώς μία κατάκτηση Ευρωλίγκας. Ήταν το πεπρωμένο.

Γιατί αυτή η κούπα δεν γεννήθηκε μόνο μέσα σε ένα βράδυ. Δεν κρίθηκε μόνο σε 40 λεπτά «θρίλερ» μέσα στο ΟΑΚΑ. Κουβαλούσε μέσα της όλες τις στιγμές που σημάδεψαν τον κόσμο του Ολυμπιακού.

Από εκείνο το βράδυ στο Τελ Αβίβ το 1994, όταν η μπάλα έφυγε από τα χέρια του Κορνίλιους Τόμπσον και πάγωσε τον κόσμο. Από τις χαμένες βολές του Ζάρκο Πάσπαλι σε εκείνον τον τελικό που ο ερυθρόλευκος λαός περίμενε να αγγίξει την κορυφή και είδε το όνειρο να χάνεται μέσα από τα χέρια του.

Στη συνέχεια ήρθε η λύτρωση του 1997 στη Ρώμη. Εκεί όπου ο Ολυμπιακός ανέβηκε για πρώτη φορά στην κορυφή της Ευρώπης και έβαλε τέλος σε χρόνια αναμονής. Η ομάδα του Ντέιβιντ Ρίβερς, του Παναγιώτη Φασούλα, του Μίλαν Τόμιτς, του Γιώργου Σιγάλα, του Ντράγκαν Τάρλατς και του Ντούσαν Ίβκοβιτς δεν κατέκτησε απλώς μία Ευρωλίγκα. Άλλαξε για πάντα την ιστορία του συλλόγου.

Ακολούθησαν Φάιναλ Φορ που ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο, σε διοργανώσεις που ακολούθησαν σε Μόναχο, Βερολίνο και Παρίσι.

Αλλά αυτή η ομάδα είχε μάθει να επιστρέφει. Να σηκώνεται όταν όλοι πίστευαν ότι είχε λυγίσει. Όπως ακριβώς έκανε το 2012 στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί όπου ο (βουρκωμένος χθες στο ΟΑΚΑ) Γιώργος Πρίντεζης με εκείνο το αδιανόητο «πεταχτάρι» διέλυσε τη ρώσικη αρκούδα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας και χάρισε μία από τις πιο μυθικές ανατροπές στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ήταν ένα καλάθι που δεν έκρινε μόνο έναν τελικό. Ήταν ένα καλάθι που γέννησε ξανά τον μύθο του Ολυμπιακού με τα «μωρά» του «Ντούντα»!

Και έναν χρόνο αργότερα, στο Λονδίνο, ήρθε ο Βασίλης Σπανούλης να βάλει τη δική του υπογραφή στην αιωνιότητα. Οι τριποντάρες απέναντι στη Ρεάλ δεν ήταν απλώς μεγάλα σουτ. Ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση ότι ο Ολυμπιακός είναι γεννημένος για τα μεγάλα βράδια. Μία ομάδα που δεν φοβόταν κανέναν. Μία ομάδα που μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια οποιονδήποτε γίγαντα της Ευρώπης.

Μετά ήρθαν κάποια σκληρά «χτυπήματα». Άλλες νύχτες που έμοιαζαν άδικες για μία ομάδα που πάντα σηκωνόταν, αλλά συχνά έφτανε μέχρι την πηγή χωρίς να πιει νερό. Ήρθε το καλάθι του Σέρχιο Γιουλ στο Κάουνας. Μία στιγμή που πάγωσε ξανά τον χρόνο. Ένα σουτ που στέρησε από τον Ολυμπιακό μία Ευρωλίγκα που έμοιαζε δική του.

Και όταν νόμιζες ότι το μπάσκετ χρωστάει πια κάτι σε αυτή την ομάδα, ήρθε πέρσι το Άμπου Ντάμπι και ο σκληρός αποκλεισμός από τη Μονακό του (δικού του παιδιού) Βασίλη Σπανούλη. Ένας κόμπος στο λαιμό του κόσμου. Ένας κόσμος όμως που είχε μάθει να πιστεύει πάντα!

Γι’ αυτό και η χθεσινή νίκη απέναντι στη Ρεάλ ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν τίτλο. Ήταν η στιγμή που οι τελευταίες πληγές έκλεισαν μαζί. Ήταν η δικαίωση μιας ολόκληρης διαδρομής. Μιας ομάδας που αναζητούσε την επιστροφή στην κορυφή μετά την επιτυχία του Λονδίνου το 2013. Πληγωνόταν, αλλά αρνιόταν να λυγίσει. Είχε μάθει να επιβιώνει και να επιστρέφει πάντα πιο δυνατή.

Και ίσως τελικά να μην μπορούσε να γραφτεί αλλιώς αυτή η ιστορία. Ήταν γραφτό να γίνει στο ΟΑΚΑ. Μέσα στο σπίτι του αιώνιου αντιπάλου. Μέσα στην έδρα του Παναθηναϊκού. Εκεί όπου ο Ολυμπιακός δεν πήγε απλώς να παίξει έναν τελικό, αλλά να γράψει τη δική του μυθολογία. Να κάνει δικό του ένα βράδυ που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στις καρδιές των φιλάθλων του.

Όταν ήχησε η κόρνα της λήξης, δεν πανηγύριζαν μόνο οι παίκτες. Πανηγύριζαν όλες οι γενιές Ολυμπιακών μαζί. Εκείνοι που έκλαψαν στο Τελ Αβίβ. Εκείνοι που πάγωσαν στο Κάουνας. Εκείνοι που έφυγαν πικραμένοι από το Άμπου Ντάμπι. Ο Γιάννης Ιωαννίδης σε κάποια γωνιά του παραδείσου που δικαιούταν μία Ευρωλίγκα. Όλοι όσοι έμειναν δίπλα στην ομάδα ακόμα και όταν ο πόνος έμοιαζε μεγαλύτερος από τη χαρά.

Η φετινή Ευρωλίγκα δεν ήταν απλώς μία κούπα. Ήταν πεπρωμένο. Και φυσικά, τα καλύτερα είναι μπροστά μας...