«Αστέρες» κι «εργαλεία»

Η φετινή καλοκαιρινή περίοδος στο ελληνικό μπάσκετ έχει ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς. Ο πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός ανανέωσε τον κόουτς Μπαρτζώκα κι έχει «κλείσει» δύο από τα καλύτερα γκαρντ της Ευρώπης, ο Παναθηναϊκός έδωσε τα «κλειδιά» της ομάδας στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ενώ ΠΑΟΚ και Άρης δείχνουν να έχουν ανέβει αρκετά επίπεδα, ενώ περιμένουμε να δούμε και την αντίδραση της ΑΕΚ στις εξελίξεις.

Όλες οι ομάδες έχουν ήδη ανακοινώσει ή έχουν συμφωνήσει με πολλούς παίκτες και ο ενθουσιασμός των φιλάθλων έχει φτάσει ήδη στα ύψη. Έτσι, έχουν ξεκινήσει σε εκπομπές, σε παρέες, σε «πηγαδάκια» οι διάφορες συζητήσεις αναφορικά με τη νέα χρονιά, που – όπως όλοι γνωρίζουμε – επεκτείνονται όσο περνάει η ώρα. Ένα από αυτά τα «τριγύρω» ζητήματα αφορούν τους παίκτες – «αστέρια» και τα λεγόμενα «εργαλεία».

Πόσοι σούπερ σταρ είναι «αρκετοί» σε μια ομάδα που στοχεύει στον πρωταθλητισμό; Τί πρέπει να κάνουν οι «ρολίστες» μιας ελίτ ομάδας; Πολλά ζητήματα με πολλές διαφορετικές απαντήσεις.

Γενικά, αν κρίνουμε μέσα από το σύγχρονο παρελθόν, όλες οι σπουδαίες ομάδες που έφτασαν στην κορυφή ή έστω, ξεπέρασαν τις προσδοκίες, είχαν βρει τη «χρυσή τομή» στους παίκτες τους. Τέτοιες ομάδες ήταν η φετινή έκδοση της Βαλένθια ή η περσινή Παρί. Δύο-τρεις παίκτες που επωμίζονται το ρόλο του «σταρ» με τους υπόλοιπους να αναλαμβάνουν τη «βρώμικη δουλειά». Οι πρώτοι οφείλουν, μέσα από το ταλέντο και την ποιότητά τους, να κάνουν καλύτερους τους συμπαίκτες τους, ενώ οι δεύτεροι να προστατεύσουν τα «αστέρια» από τις περισσότερες «δουλειές» μέσα στο παρκέ, ώστε να αφοσιωθούν πλήρως σε αυτό που κάνουν καλύτερα απ’ όλους.

Ωστόσο, στις πραγματικά ελίτ ευρωπαϊκές ομάδες, η κατάσταση διαφοροποιείται, με τον Ολυμπιακό να αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. Κι αυτό οφείλεται λόγω των πολύ υψηλών στόχων που έθεσε και των πολύ υψηλών απαιτήσεων πάνω στις οποίες λειτουργεί ο σύλλογος. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι δύο έννοιες μπερδεύονται. Στο μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν, ο Εβάν Φουρνιέ δεν λειτουργούσε ως «σταρ», παρότι συστήθηκε, αποκτήθηκε και έπαιζε την περσινή σεζόν ως τέτοιος. Ήταν ένα «εργαλείο πολυτελείας» στα χέρια του Γιώργου Μπαρτζώκα, το οποίο ανέλαβε πρωτοβουλίες κι έγινε «αστέρι» όταν έπρεπε. Στο Φάιναλ Φορ και στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος. Σε μια τέτοια κατηγορία ανήκει και ο Άλεκ Πίτερς, που έπρεπε να έχει μπροστά του τον κορυφαίο παίκτη της Ευρώπης για να μην είναι βασικός.

Περίπου στον ίδιο ρόλο θα δούμε τους Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και Γιαν Μοντέρο στους «ερυθρόλευκους». Δύο παίκτες που, δεδομένα, θα ήταν οι απόλυτοι «σταρ» στις 15-16 ομάδες της Ευρωλίγκας, αλλά στον Ολυμπιακό θα ξεκινήσουν δείχνοντας το πόσο «πολύτιμοι» είναι σε όλους τους υπόλοιπους τομείς. Προφανώς, το ίδιο θα ισχύει και στους φόργουορντ, όπου αναμένονται μία ή δύο κινήσεις. Όποιος και να έρθει, γνωρίζει τη ύπαρξη του Σάσα Βεζένκοφ.

Βέβαια, στον Παναθηναϊκό, τα πράγματα είναι πιο… ρευστά. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς επέστρεψε σε έναν οργανισμό όπου πληγώθηκε πέρσι, κυρίως από την έλλειψη ισορροπίας μεταξύ των «αστεριών» και των «εργαλείων». Μάλλον το πλέον τρανό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις.

Ο Αμερικανός παικταράς ήρθε σε μια φάση της σεζόν όπου ο Παναθηναϊκός είχε ανάγκη από παίκτες που να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά», αλλά ο ίδιος ενημερώθηκε ότι θα έχει το ρόλο του «σταρ». Δηλαδή, αντί να ενισχυθεί το υπάρχων καθεστώς της ομάδας, να προστατευτούν παίκτες όπως ο Ναν, ο Σορτς και ο Όσμαν, είχαμε μια μετατόπιση του «κέντρου βάρους» του Παναθηναϊκού από τα γκαρντ στα φόργουορντ. Δηλαδή, μια προβληματική ισορροπία έγινε ακόμη πιο «μπερδεμένη» με το τρομερό ατομικό ταλέντο να μην μπορεί να την υπερκαλύψει.

Είμαστε σίγουροι ότι ο Ομπράντοβιτς το έχει δει και θα προσπαθήσει να βρει κι εκείνος τη «χρυσή τομή», που μπορεί να οδηγήσει τους «πράσινους» στην πολυπόθητη κορυφή.